บทที่ 93 กระโดดลงไปในทะเลสาบเพื่อช่วยใครบางคน

เวอเรียน... “ผมไม่รู้ว่าต้องทํายังไงแล้วตอนนี้… ผมทําให้คุณผิดหวังจริง ๆ ในตอนนั้น..."

หลังจากที่เขาพูดเสียง เสียงของเจนเซ่นในโทรศัพท์ก็สั่นเครือเมื่อเขาเสียน้ําตา หลังจากอยู่ในความงุนงงไม่กี่วินาที เวออรียนได้ยินเสียงตะโกนร้องดังมาจากด้านข้างของเขา เธอขมวดคิ้วและถามว่า "คุณอยู่ที่ไหน?"

"ผมอยู่ที่ทะเลสาบโซน่า"

"..."

เจนเซ่นอยากกระโดดลงไปในทะเลสาบเพื่อฆ่าตัวตายจริงหรือ?

แม้ว่าความสัมพันธ์ของเวอเรียนกับเขาจะจบลงแล้ว แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่สามารถยอมรับกับความโชคร้ายของเขาได้

ตอนนั้นเธอเกลียดเขามาก แต่เธอก็เกลียดแม่เลี้ยง และลูกสาวของตระกูลชีนมากกว่า ครั้งที่แล้ว เธอโวยวายในงานแต่งของเจนเซ่น และวาเนลล์ ตอนนี้เจนเซ่นไม่สามารถแต่งงานกับวาเนลล์ได้อีก ปัญหาความบาดหมางของเธอกับเจนเซ่นตอนนี้ได้สะสางแล้ว ตอนนี้เธอยังคงมีความรู้สึกเกลียดชังเจนเซ่นอยู่

“เวอเรียน ตอนนี้ผมอยากตายจริง ๆ... ถ้าตอนนั้นผมไม่หมกมุ่นขนาดนั้น บางทีครอบครัวเจคอบอาจจะไม่ได้อยู่ในสถานการณ์แบบนี้ และเราก็คงไม่จบลงแบบนี้... ขอโทษ เวอเรียน ผมขอโทษจริงๆ"

"อย่าหุนหันพลันแล่นก่อนสิ ถ้าคุณตายครอบครัวของคุณจะทำอย่างไร?"

"ครอบครัวเจคอบกำลังจะล้มละลาย ผมไม่เหลืออะไรแล้ว..."

คําพูดของเจนเซ่นหยุดลงอย่างกระทันหัน และการโทรถูกยกเลิก ตอนที่เวอเรียนโทรกลับมา

หัวใจของเวอเรียนตกไปที่ตาตุ่ม เจนเซ่นจะฆ่าตัวตายด้วยการโดดลงไปในทะเลสาบจริงหรือ?!

พอถึงเวลาเลิกงานแล้ว เธอเก็บกระเป๋า และรีบออกจากออฟฟิศทันที

หลังจากเดินออกจากลิฟท์และเดินออกจากตึก ฟัดด กรุ๊ป เธอได้เจอรถที่ฮีลตันกำลังขับอยู่ที่ลานจอดรถใต้ดิน

รถสปายเกรอ์สีดําจอดหน้าเธออย่างนิ่ง ๆ และขวางทางเธอไว้

กระจกรถถูกลดลง ฮีลตันนั่งอยู่ภายในรถสปายเกอร์สีดำ เอ่ยขึ้นอย่างเย็นชาว่า "ขึ้นรถ"

พวกเขายังทะเลาะกันอยู่ และเธอกําลังจะไปหา เจนเซ่น ถ้าฮีลตันรู้ เขาจะไม่ยอมปล่อยเธอไป เวอเรียนจึงปฏิเสธทันที "ฉันมีธุระที่ต้องทำนิดหน่อย ฉันจะขึ้นแท็กซี่กลับ"

เวอเรียนคิดว่าเป็นเรื่องร้ายแรงที่เกี่ยวโยงถึงชีวิตคน เธอจึงรีบขึ้นรถแท๊กซี่ข้างทางออกไปอย่างรวดเร็ว"

"พี่คะ พาฉันไปที่ทะเลสาบโซน่า"

ด้าน "สปายเกอร์สีดํา" แซนเดอร์ ลูคัส ที่นั่งอยู่เบาะข้างหน้า ได้ใช้นิ้วยาวดันแว่นกรอบทองไปที่สันจมูกของเขา เขาจ้องมองไล่หลังเวอเรียนที่จากไปอย่างรีบร้อน และแกล้งฮีลตันอย่างขําขัน พร้อมกล่าวว่า "บางทีเจ้าสิงโตน้อยตัวนี้ที่บ้านของคุณกําลังรีบไปหาผู้ชายคนอื่นล่ะมั้ง เธอไม่สนใจคุณเลย ประธานของเราแม้จะแสดงเจตนาดี แต่ก็มีน้อยคนนักที่จะมองข้าม"

ลูคัสรู้สึกสนุกกับมันมาก หลังจากที่ได้แกล้งเขา พอเขามีความสุข ริมฝีปากที่เย็นชาของชายคนนั้นก็พ่นออกมาสี่คําว่า "ลงไปจากรถ"

"ห๊า?"

"ฮีลตัน ฟัดด์ เอาจริงดิ? ฉันแค่ล้อเล่นกับนายตอนนี้ก็ไม่ได้เหรอ?"

สีหน้าของฮีลตันดูเย็นชา ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมตอบเขา ลูคัสลงจากรถด้วยสีหน้าที่ทำอะไรไม่ถูก

ทันทีที่เขาลงจากรถสปายเกอร์สีดำก็ขับรถออกไป และปัดฝุ่นใส่เข้าที่ใบหน้าของเขา

ลูคัสถ่มน้ําลายออกมาอยู่หลายครั้ง

...

เมื่อเวอเรียนพุ่งตรงไปที่ทะเลสาบโซน่า เธอพบว่าเจนเซ่น ยังคงนั่งอยู่บนม้านั่งริมทะเลสาบ เธอโล่งใจมาก

เธอเดินเข้าไป คิ้วของเธอขมวดเป็นปม และด่าเขาว่า "เจนเซ่น คุณป่วยหรือยังไง? หรือถ้าอยากตายจริง ๆ อย่าโทรมาหาฉัน! โดดลงไปในทะเลสาบเร็ว ๆ ฉันไม่เคยเห็นคนอยากฆ่าตัวตายจริง ๆ พูดอะไรมาก ๆ ก่อนตาย!"

เมื่อเจนเซ่นเห็นเธอ เขาลุกขึ้น และโอบกอดเธออย่างตื่นตัน "เวอเรียน คุณยังแคร์ผมอยู่ใช่ไหม? ถ้าคุณไม่สนใจผม คุณคงไม่รีบมาหาผมแบบนี้หรอก กลัวว่าผมจะฆ่าตัวตายแบบสิ้นหวังใช่ไหม? เวอเรียนเราจะเริ่มต้นใหม่ได้ไหม?"

อารมณ์ของเจนเซ่น นั้นกลับมามีชีวิตชีวา เขากอดเวอเรียนไว้แน่น เวอเรียนตกใจเล็กน้อย จากนั้นเธอก็เอื้อมมือไปผลักเขาอย่างทุลักทุเล "คุณบ้าหรือไง ฉันแค่ไม่อยากเป็นคนสุดท้ายที่คุณโทรหาก่อนตาย! เมื่อตํารวจสอบสวนเรื่องนี้ ฉันจะเป็นผู้ต้องสงสัยหมายเลขหนึ่ง!"

เจนเซ่นคงถูกวาเนลล์ทรมานจนเขาเป็นบ้า เขาอยากจะเริ่มต้นใหม่กับเธอเหรอ?