บทที่ 933 รักษาการกินที่ผิดปกติของเธอ

เมื่อบอยล์ออกมาจากร้านกาแฟ เขาค่อย ๆ ปล่อยหมัดที่กำไว้แน่นของเขา

ดูเหมือนว่าอารมณ์ที่ตึงเครียดของเขาจะผ่อนคลายลงเล็กน้อยเช่นกัน

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะยังคงเป็นของกันและกัน แม้จะผ่านไปเจ็ดปีแล้วก็ตาม

คาลัมลงจากรถทันที เมื่อเขาเห็นบอยล์เดินออกมาจากร้านกาแฟ เขาเปิดประตูเบาะหลังให้บอยล์

บอยล์เข้าไปในรถ

ขณะที่คาลัมขับรถ เขาเหลือบไปมองบอยล์ผ่านกระจกมองหลัง และถาม "คุณอยากกลับจะไปที่สำนักงานตอนนี้เลยไหมครับ เจ้านาย?"

บอยล์ตอบ "ไปที่บ้านของครอบครัวฟัดด์"

“ได้เลยครับ เจ้านาย”

…

รถมายบัคสีดำขับตรงไปที่บ้านของครอบครัวฟัดด์ แต่บอยล์ไม่ได้ลงจากรถ

นั่นเป็นเพราะเขายังไม่ได้พูดคุยเรื่องการแต่งงานกับครอบครัวของเชอรีช และมันคงไม่เหมาะที่บอยล์จะเดินเข้าไปในบ้านของครอบครัวฟัดด์ และไปพบกับพ่อแม่ของเธอในขณะนั้น

ทั้งหมดที่บอยล์ทำคือโทรหาเชอรีช

ไม่นานเชอรีชก็ออกมาจากบ้านของเธอด้วยรองเท้าสลิปเปอร์

เธอดูเหมือนเพิ่งตื่นจากการงีบหลับ เนื่องจากผมของเธอยุ่งเหยิง และเธอดูเซื่องซึม

คาลัมเปิดประตูขณะที่เชอรีชเข้าไปในรถ ก่อนที่เธอจะได้มองบอยล์ และทันทีที่เธอเข้าไปในรถ เธอถาม “คุณต้องการอะไร?”

บอยล์เอื้อมมือออกไป และกอดเธอทันที

เชอรีชสะดุดเข้าไปในอ้อมแขนของเขา ในขณะที่งุนงง

บอยล์โอบแขนใหญ่ของเขารอบเอวผอมบางของเธอ ก่อนจะก้มหน้าลง และจูบริมฝีปาก และแก้มของเธอหลายครั้งติดต่อกัน

ลมหายใจของพวกเขารู้สึกอบอุ่น

เชอรีชหน้าแดงเล็กน้อยจากการจูบรัว ๆ ของเขา ขณะที่เธอค่อย ๆ ผลักเขาออกไปเบา ๆ

ชายหนุ่มมองเธอด้วยสายตาที่รักใคร่อย่างมากก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า “ผมจะทำให้แน่ใจว่าคุณจะไม่คิดถึงผมอีกในอนาคต”

ดูเหมือนว่าเธอจะคิดถึงเขามาก จนพยายามมองหาตัวแทนของเขาจากชายอื่น

สิ่งนี้ทำให้บอยล์รู้สึกแย่ และเขารู้สึกเหมือนกับว่าล้มเหลวอย่างมากในการเป็นแฟน

บอยล์อุ้มหญิงสาวขึ้นนั่งบนตักของเขา ก่อนจะคลอเคลียที่หน้าผากของเธอและสันจมูกของเธอ

เชอรีชถาม “โรวานพูดอะไรกับคุณ?”

บอยล์มองไปที่ใบหน้าเล็ก ๆ ที่สวยงาม และสดใสของเธอ และดูเหมือนจะมีสีหน้าสบายใจบนใบหน้าของเขา เขาพูด “เขาบอกว่าเราเกิดมาเพื่อกันและกัน และผมเป็นคนเดียวในโลกนี้ที่คู่ควรกับคุณ”

แต่โรวานพูดว่า…

“ไม่มีใครสามารถยอมรับความจริงได้ว่า แฟนเก่าของเขาจะใช้การฆ่าตัวตายเพื่อข่มขู่เขา นี่มันน่ากลัวมาก

“ไม่ต้องพูดถึง ไม่มีแฟนเก่าคนไหนจะเก็บความรู้สึกที่รุนแรงขนาดนั้นกับแฟนเก่าของพวกเขา จนเธอไม่สามารถยอมรับความจริงที่ว่า แฟนเก่าของเขาทำอาหารเพียงจานเดียวให้คนอื่น และจะสาปแช่งเขาด้วยความตายของเธอเอง

“สำหรับคนธรรมดาทั่วไป พวกเขาจะคิดว่าเชอรีชมีความผิดปกติที่หัวสมอง แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าวิธีที่เชอรีชแสดงความรักกับคุณ คำอธิบายที่สมเหตุสมผลเพียงอย่างเดียวสำหรับทั้งหมดนี้ก็คือ เชอรีชไม่ใช่คนเดียวที่ป่วย แต่คุณก็ยังมีความบิดเบี้ยวในหัวสมองของคุณพอ ๆ กับเธอ บอยล์ อาการของคุณก็รุนแรงเหมือนกัน พวกคุณทั้งคู่ติดอยู่ในโลกของตัวเองโดยไม่มีคนอื่น ตอนนี้คุณทั้งคู่ค่อนข้างผูกมัดกันและกัน

“ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเริ่มต้นความสัมพันธ์กับเชอรีช ยกเว้นคุณ ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเชอรีชถึงเลือกปลิดชีวิตของเธอเองเพื่อคุณในตอนนั้น แต่ตอนนี้ผมรู้แล้ว คุณ และเชอรีชต่างก็เป็นของกันและกัน เพราะคุณทั้งคู่เป็นบ้า ดังนั้นนี่หมายความว่าคุณทั้งคู่เกิดมามาเพื่อกันและกัน”

เชอรีชเม้มริมฝีปากของเธอ และดูเหมือนไม่มั่นใจ ขณะที่เธอพูดว่า "นั่นไม่เหมือนโรวานเลย"

บอยล์จับมือเล็ก ๆ ของเธอ และบีบมันเบา ๆ ก่อนที่จะมองเธอด้วยสายตาที่รักใคร่ ในขณะที่เขาถามด้วยรอยยิ้ม "ทำไมล่ะ? คุณไม่คิดว่าคนอื่นจะรู้สึกเหมือนว่าเราทั้งคู่ถูกสร้างมาเพื่อกันและกันเหรอ?"

เชอรีชจ้องเขม็งไปที่เขา ขณะที่เธอพูด "ฉันคิดว่าโรวานจะต้องเรียกเราว่า ป่วยหรือบิดเบี้ยวที่เหมาะสมกันมาก"

บอยล์ยิ้มอย่างสบายใจ ก่อนจะปัดมือใหญ่ของเขาลงมาตามผมยาวที่ยุ่งเหยิงของเธอ ขณะที่เขาพูดว่า "เขานั้นแหละที่ป่วยและบิดเบี้ยว"

เชอรีชหาวเพราะเธออดนอน และรอยคล้ำรอบดวงตาของเธอก็เห็นได้ชัด

หัวใจของบอยล์เจ็บปวดเล็กน้อย เขาดึงเธอเข้ามาใกล้เขา และพูดว่า "ตอนที่ผมโทรหาคุณ คุณกำลังหลับอยู่งั้นหรือ?"

“ฉันตื่นมาสักพักแล้ว และฉันก็หิวมากด้วย”

บอยล์ถาม “แล้วคุณอยากกินอะไรล่ะ?”

“ฉันรู้สึกอยากกินลาซานญ่า”

“เดี๋ยวผมกลับไปทำให้คุณที่บ้าน”

ดูเหมือนว่าบอยล์พาเชอรีชออกจากบ้านของครอบครัวฟัดด์ ขณะที่เธอยังอยู่ในชุดนอนและรองเท้าสลิปเปอร์

พวกเขามาถึงคฤหาสน์ของบอยล์ที่เลค สตรีท

เชอรีชนั่งลงบนโซฟา ขณะที่โบนี่กำลังนอนอยู่บนพื้น เธอตัดสินใจเอื้อมมือไปลูบ โบนี่เบา ๆ