บทที่ 936 อย่าทิ้งฉันบอยล์

นี่เป็นคืนแรกอย่างเป็นทางการที่เชอรีชย้ายมาอยู่กับบอยล์ที่คฤหาสน์เลค สตรีท

พวกเขานอนเตียงเดียวกัน

บอยล์อาบน้ำโบนี่ และหลังจากที่เขาทำความสะอาดมันเสร็จแล้ว เขาก็อุ้มมันกลับไปบนเตียงของพวกเขา

เนื่องจากเชอรีชมีผิวที่บอบบางมาก เธอจึงมีแนวโน้มที่จะเกิดอาการแพ้กับสิ่งสกปรกรวมถึงฝุ่นละอองในอากาศ ดังนั้นบอยล์จึงค่อนข้างระมัดระวังในเรื่องความสะอาดของโบนี่

นั่นเป็นเพราะเชอรีชสัมผัสกับโบนี่บ่อยมาก

โบนี่ตัวหอมมากหลังจากอาบน้ำเสร็จ มันรีบมุดเข้าไปในอ้อมแขนของเชอรีชทันที

ทันทีที่บอยล์อาบน้ำเสร็จ เขาก็สังเกตเห็นผู้ใหญ่กับสัตว์เลี้ยงกำลังกินขนมด้วยกัน

เชอรีชให้ขนมที่เธอกินกับโบนี่

มีแม้กระทั่งหนังสือเด็กวางอยู่บนเตียง

เป็นฉากที่ดูน่ารักมาก

ดูเหมือนว่าหัวใจของบอยล์ที่ว่างเปล่ามาระยะหนึ่งแล้ว ตอนนี้รู้สึกอิ่มอย่างเหลือเชื่อในตอนนี้

บอยล์เดินไปหาพวกเขา นอนลงบนเตียง และกอดเชอรีช เขาหยิบหนังสือสำหรับเด็กขึ้นมาแล้วถาม "คุณอยากฟังนิทานก่อนนอนไหม?"

เนื่องจาก เชอรีชมีปัญหาในการนอน เธอจึงคิดว่าการฟังนิทานก่อนนอนอาจจะช่วยให้เธอนอนหลับได้ง่ายขึ้น ดังนั้นเธอจึงพูดว่า "ค่ะ"

บอยล์พลิกดูหน้าสารบัญและเลือกนิทาน ขณะที่เขาถาม "เรื่องเด็กหญิงขายไม้ขีดไฟเป็นไง?"

เชอรีชนอนลงบนหน้าอกของเขา และดูเหมือนเหนื่อยเล็กน้อย แต่ไม่ง่วงเลยสักนิด ขณะที่เธอพูด "ตกลงค่ะ"

หลังจากที่บอยล์อ่านนิทานเรื่องเด็กหญิงขายไม้ขีดไฟจบ ดวงตาของเชอรีชยังคงเป็นประกาย ขณะที่เธอมองไปที่เขา ดูเหมือนเธอจะไม่นอนเร็ว ๆ นี้

บอยล์กอดเธอ เขาก้มศีรษะลงและจูบที่คอเล็ก ๆ ของเธอ เขาพลิกหนังสือและถาม "เราควรอ่านเรื่องราวของทัมเบลิน่าดีไหม?"

เชอรีชกอดโบนี่ที่ดูอวบอ้วน และตอบสั้น ๆ ว่า "ได้สิ"

หลังจากนั้นบอยล์ก็อ่านเรื่อง 'เจ้าหญิงกับเม็ดถั่ว' และ 'เจ้าหญิงเงือกน้อย' ให้เธอฟัง ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว เชอรีชเอนตัวพิงเขา เธอหันกลับมา และฝังใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา ในที่สุดเธอก็เหนื่อยล้า

โบนี่ก็กระโจนออกจากอ้อมแขนของเธอด้วยเช่นกัน ขณะที่บอยล์ปิดหนังสือนิทานสำหรับเด็ก แล้ววางมันลงบนชั้น ก่อนจะค่อย ๆ ดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเธออย่างแผ่วเบา

เขาปิดไฟ และเข้านอนขณะกอดเธอ

บอยล์เหลือบไปมองนาฬิกาดิจิตอลที่อยู่ข้าง ๆ เขา และสังเกตเห็นว่ามันเป็นเวลาตีหนึ่งแล้ว แม้ว่าเธอจะไม่ได้เข้านอนเร็วนัก แต่มันก็ดีกว่าตอนที่เธอเข้านอนตอนตีสามหรือตีสี่

การต้องเข้านอนตอนตีหนึ่ง แทนที่จะเป็นตีสามหรือตามสี่เหมือนตามปกติ ถือเป็นความก้าวหน้าครั้งใหญ่สำหรับเธอ

บอยล์ไม่สามารถถามอะไรจากเธออีก

พวกเขานอนหลับลึกตลอดทั้งคืน

เชอรีชตื่นนอนตอนตีสาม และแอบเล่นโทรศัพท์ของเธอ แต่ถูกบอยล์ยึดไป

เขาเล่านิทานก่อนนอนให้เธอฟังอีก ขณะที่เชอรีชฝังตัวเองลงในตัวเขาก่อนที่จะหลับไปอีกครั้ง

…

บอยล์ปลุกเชอรีชให้ตื่นตอนเก้าโมงครึ่งในเช้าของวันต่อมา

แม้ว่าเชอรีชจะไม่พอใจเล็กน้อยตอนที่เธอตื่นนอน และไม่อยากสนใจบอยล์ แต่บอยล์ก็ยังคงยัดอาหารเช้าเข้าปากของเธอ

เธอดื่มนมครึ่งแก้ว และถูกบังคับให้กินขนมปังสองแผ่นที่ราดด้วยแยมสตรอว์เบอร์รี่ และไข่ดาวสองฟอง บอยล์กินส่วนที่เหลือ

เชอรีชไม่อยากกินไข่ต้ม เพราะมันจืดเกินไปสำหรับเธอ

ต่อมาบอยล์ลากเธอออกไปวิ่งจ็อกกิ้งตอนเช้า หลังจากที่เธอกินอาหารเช้าเสร็จ

เธอเหมือนถูกลากไปรอบ ๆ ขณะที่พวกเขาวิ่งจ็อกกิ้งครึ่งกิโลเมตร

เธอบ่นว่าปวดขา ขณะนั่งยอง ๆ อยู่ที่ข้างถนน ขณะหายใจกระหืดกระหอบ และปฏิเสธที่จะวิ่งต่อ

บอยล์อดไม่ได้ที่จะต้องอยู่เป็นเพื่อนกับเธอ

เชอรีชพิงหลังบอยล์ ขณะที่เขาอุ้มเธอไว้บนหลังของเขา

ผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินไปมาตามถนนขายอาหารเช้าสังเกตเห็นพวกเขาหลายครั้งก่อน ที่เธอจะแซวพร้อมกับหัวเราะ “โอ้ คุณหนู สามีของคุณยังต้องแบกคุณไปไหนมาไหนแม้แต่ตอนที่คุณวิ่งจ็อกกิ้ง นี่หมายความว่าความพยายามทั้งหมดของคุณนั้นจะไม่เปล่าประโยชน์งั้นเหรอ?”

บอยล์รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ขณะเขาตอบโต้ผู้หญิงคนนั้นเล็กน้อย และพูดว่า "เธอปวดขา"

มันเป็นข้อแก้ตัวที่น่าสมเพชมาก

บอยล์ไม่อยากที่จะอธิบายอะไรเพิ่มเติม ในขณะที่เขาเพียงแค่พูดปัดผู้หญิงคนนั้น

พวกเขาได้รับความสนใจจากผู้คนมากมายตลอดการวิ่งจ็อกกิ้ง

เหตุผลหลักที่ทำให้บอยล์และเชอรีชดึงดูดความสนใจ เพราะเขาดูหล่อและน่าดึงดูด เนื่องจากบอยล์กำลังอุ้มแฟนสาวของเขาอยู่ด้วย จึงทำให้ผู้คนจำนวนมากอิจฉาพวกเขา

เชอรีชเลิกคิ้ว และมองไปที่ด้านข้างของใบหน้าของเขา ขณะที่เธอพูด "พวกเขากำลังมองมาที่คุณ"

“พวกเขากำลังมองผม เพราะผมกำลังแบกคุณไว้บนหลัง”

“ไม่ใช่ว่าคุณกำลังอุ้มพวกเขาสักหน่อย ทำไมพวกเขาถึงมองมาที่คุณด้วยล่ะ?”

น้ำเสียงเธอฟังดูปกป้อง และไร้เหตุผลมากจากน้ำเสียงของเธอ ดูเหมือนว่าเธอจะทำตัวเหมือนเกรมลินตัวน้อยที่ไม่มีเหตุผลของบอยล์แล้ว

ขณะที่บอยล์กำลังอุ้มหญิงสาวอยู่ เขาก็ยิ้มออกมา และพูดว่า "บางทีผู้ชายของคุณอาจจะดูมีเสน่ห์เกินไปก็ได้"

เชอรีชเอามือปิดแก้มทั้งสองข้างของบอยล์ทันที เธอพูดว่า “ไม่ว่าคุณจะดูมีเสน่ห์แค่ไหน พวกเขาก็ไม่มีวันได้คุณไป และไม่ได้รับอนุญาตให้มองคุณด้วย”

บอยล์หัวเราะอย่างมีความสุข

เธอทำตัวเหมือนเด็กน้อยขี้หึง และดูเหมือนจะหวงเขามาก

บอยล์อารมณ์ดีอย่างมาก