บทที่ 937 มีปลาในมะเขือยาวผัดซอสปลา

ดร.ชาเนียส่งยาตามใบสั่งให้บอยล์ และซ่อนข้อความไว้ในนั้น มันเป็นคำแนะนำ และปริมาณยาสำหรับเธอ

หลังจากบอยล์ออกจากโรงพยาบาล แพทย์สองสามคนเริ่มพูดคุยกัน

“อาการของคุณฟัดด์รุนแรงมาก เธอมีแนวโน้มฆ่าตัวตายหากเธอยังคงปฏิเสธการเข้ารับการรักษาแบบนี้”

“การรักษาเธอจะยิ่งซับซ้อน และยาวนานขึ้น”

ดร.ชาเนียถอนหายใจ เธอพูด "ฉันคิดว่าประธานลอว์สันก็ต้องได้รับการรักษาเช่นกัน"

แพทย์คนอื่น ๆ สองสามคนที่อยู่รอบตัวเธอต่างตกใจกับความคิดเห็นของเธอ

ดร.ชาเนียมองไปที่พวกเขาก่อนจะแซว “ผู้ป่วยทางจิตคนเดียวไม่น่ากลัวหรอก สิ่งที่น่ากลัวคือถ้าเราต้องรับมือกับผู้ป่วยทางจิตสองคนที่เป็นคู่รักกัน”

แพทย์คนหนึ่งถาม “ผู้อำนวยการเจน คุณกำลังเรียกประธานลอว์สันกับคุณฟัดด์ว่าเป็นคู่รักที่ป่วยทางจิตงั้นหรือ?”

ชาเนียเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแล็บของเธอ และพูดว่า "โอ้ ฉันพูดเหรอ?"

แพทย์คนอื่น ๆ ต่างพูดไม่ออก

…

บอยล์เทน้ำอุ่นหนึ่งแก้ว หยิบยาเม็ดสองสามเม็ดแล้วยื่นให้เชอรีชเมื่อพวกเขากลับมาที่คฤหาสน์เลค สตรีท

เชอรีชมองไปที่เม็ดยาสีขาวบนฝ่ามือของเขา และไม่ยอมที่จะขยับเลยแม้แต่นิดเดียว

บอยล์นั่งลงข้างเธอ และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “คุณจะไม่เจ็บปวดอีกต่อไปหลังจากที่คุณทานยาพวกนี้ แม้ว่าเราจะไม่ได้เข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล เราก็ควรกินยาพวกนี้ตามหมอสั่ง แบบนั้นพวกเขาไม่สามารถแย่งคุณไปจากข้างตัวผมได้"

เชอรีชดูเหมือนจะงุนงง ขณะที่เธอยังคงปฏิเสธที่จะกินยาของเธอ เธอพูดว่า "ปฏิกิริยาตอบสนองของฉันจะช้าลงหลังจากที่ฉันกินมันเข้าไป"

บอยล์ตกตะลึงเล็กน้อย ขณะที่เขาจ้องเธอเขม็ง และพูดว่า “แม้ว่าปฏิกิริยาตอบสนองของคุณจะช้าลง ผมก็ไม่รังเกียจ ตราบใดที่คุณยังอยู่เคียงข้างผม อย่างอื่นก็ไม่สำคัญ”

เชอรีชค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ขณะที่เธอสะอื้นในลำคอที่แห้งผากของเธอ เธอพูด "ฉันจะทำตัวเหมือนคนปัญญาอ่อน"

"ไม่เป็นไร เชอรีช"

เชอรีชหยิบยาจากฝ่ามือของบอยล์อย่างไม่เต็มใจ ในขณะที่มองบอยล์ด้วยสายตาอ้อนวอน เธอพูดว่า "ฉันไม่กินยาได้ไหม? มันไม่เจ็บแล้ว ถ้ามันไม่เจ็บ ฉันก็ไม่ต้องกินยา ตกลงไหม?”

บอยล์จ้องเธอเขม็ง ในขณะที่เขาน้ำตาไหลออกมา เขามองเธออย่างเงียบ ๆ เป็นเวลานาน

เมื่อสังเกตเห็นความเงียบของเขา เชอรีชก็เอื้อมมือไปดึงแขนเสื้อของเขา เธอพูดว่า “ฉันขอไม่กินยาได้ไหม? มันไม่เจ็บแล้วจริง ๆ ฉันสัญญาว่าพรุ่งนี้ฉันจะไปจ็อกกิ้งกับคุณ แล้วคุณจะไม่ต้องอุ้มฉันอีก ฉันขอแค่ไม่กินพวกมันได้ไหม?”

ลำคอของบอยล์แน่นขึ้น และเขาไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะร้องไห้ออกมาแล้ว ขณะที่มองเขา

บอยล์กอดเธอแน่นทันที

เชอรีชโยนยาลงไปในถังขยะ

บอยล์ยังคงกอดเธอ และทนไม่ได้ที่จะปล่อยเธอ

เชอรีชกระพริบตาใส่เขา และถามเขาด้วยน้ำเสียงที่ไร้เดียงสา “ฉันสัญญาว่าฉันจะกินเยอะ ๆ นอนเยอะ ๆ และวิ่งจ็อกกิ้งตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แบบนั้นฉันจะได้ไม่ต้องกินยาอีกต่อไป ใช่ไหม?”

“เชอรีช…” บอยล์ไม่สามารถพูดสิ่งที่เขาต้องการจะพูดได้

เขาไม่สามารถพูดได้ ในขณะที่จ้องมองเธอ

“ฉันดูเหมือนคนป่วยเหรอ บอยล์?” เชอรีชถาม

บอยล์มองเธอขณะที่น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของเขา ขณะที่เขาพูด "ไม่ คุณไม่เหมือน"

เชอรีชถาม “แล้วทำไมฉันต้องกินยาด้วย?”

ชายหนุ่มจับที่ด้านหลังศีรษะของเธอ ขณะที่เขากอดเธอแน่น

ดวงตาของบอยล์รู้สึกเย็น ขณะที่เขาโยนขวดยาไปที่มุมห้องทันที และพึมพำด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่ว่า "ไม่ต้องกินมันอีกต่อไปแล้ว"

หากการกินยาของเธอ ทำให้เธอรู้สึกแย่ยิ่งกว่าเมื่อไม่ได้กิน แล้วการกินยามันจะไปมีความหมายอะไร?

…

บอยล์ลงไปทำอาหารกลางวันในตอนเที่ยง

เชอรีชกำลังดูทีวีขณะนอนอยู่บนโซฟา

บอยล์แอบมองสองสามครั้งไปทางโซฟา ขณะที่เขาทำอาหารอยู่ในครัว

โทรศัพท์ที่เคาน์เตอร์ดังขึ้น

หมายเลขผู้โทรเข้า แสดงว่ามาจากดร.ชาเนีย

บอยล์เลิกคิ้ว และปฏิเสธสายของเธอทันที