บทที่ 938 ฉันจะรู้สึกดีขึ้นเมื่อคุณยิ้ม

ที่เธอเห็นคือจานปลาย่างบนโต๊ะ

บอยล์ยื่นช้อนให้เธอ แล้วพูดพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ “ลองหามันดูสิ”

เชอรีชหยิบช้อนขึ้นมา แล้วขุดเนื้อปลาตัวใหญ่ ทันทีที่เธอขุดลงไปในปลา เธอก็เห็นว่าปลานั้นเต็มไปด้วยมะเขือยาว

แววตาประหลาดใจปรากฏบนในดวงตาของเธอ ขณะที่เธอพูดว่า "ว้าว ใครจะไปรู้ว่าคุณสามารถทำอาหารแบบนี้ได้"

บอยล์ป้อนอาหารให้เธอหนึ่งช้อน ขณะที่เขาพูด "ลองชิมมันดูสิ"

เชอรีชอ้าปากและกินเข้าไปคำหนึ่ง มะเขือยาวนั้นชุ่มฉ่ำอย่างมาก ขณะที่รสชาติระเบิดในปากของเธอ

“อร่อยไหม?”

เชอรีชพยักหน้า เธอพูดว่า "อร่อยมาก มันคงจะทำยากมากเลย ใช่ไหม?"

บอยล์ชิมมันด้วยเช่นกัน มันอร่อย เขาพูดว่า "ไม่ยากหรอก สิ่งที่ผมต้องทำคือล้างท้องปลา และยัดมะเขือยาว และซอสปลาให้เต็มก่อนนำไปย่าง แบบนั้นจะทำให้รสชาติต่าง ๆ เข้ากันดี คล้ายกับการทำปลาย่างทั่ว ๆ ไป"

เชอรีชกินปลาย่างยัดมะเขือยาวชามใหญ่เป็นมื้อเย็น

แต่ไม่นานหลังจากนั้น เธอก็เริ่มอ้วก

หลังจากที่บอยล์ดูแลเธอเป็นเวลานานมาก เขาอุ้มเธอกลับไปที่ห้องของพวกเขา

เชอรีชดื่มน้ำอุ่น และรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย

ขณะที่บอยล์กำลังดูแลเธอ เขาก็เปลี่ยนโทรศัพท์ของเขาด้วยเช่นกัน

เชอรีชขยับเข้าไปหาเขา ขณะกอดผ้าห่มของเธอ เธอถามว่า "คุณกำลังทำอะไรอยู่?"

บอยล์ทุบโทรศัพท์ของเขาในตอนเย็นก่อนหน้านี้ ดังนั้นเขาจึงต้องเปลี่ยนซิมการ์ดกับโทรศัพท์เครื่องอื่น

"โบนี่ ทำโทรศัพท์ผมพัง ผมก็เลยต้องเปลี่ยนเป็นเครื่องอื่น"

เชอรีชตอบกลับสบาย ๆ ก่อนวางคางของเธอลงบนไหล่ของบอยล์

หลังจากบอยล์ทำเสร็จ เขาก็หันกลับมามองเธอก่อนที่จะเอื้อมมือไปลูบหลังเธอเบา ๆ ผ่านผ้าห่ม แล้วพูดว่า "คุณรู้สึกดีขึ้นไหม?"

"ฉันยังรู้สึกคลื่นไส้อยู่"

ดวงตาของบอยล์หรี่ลง เนื่องจากเขานึกถึงสิ่งที่ชาเนียบอกเขาในตอนกลางวันว่า เชอรีชอาจประสบกับความเจ็บไข้ทุกรูปแบบ ความเจ็บปวด คลื่นไส้ และแม้กระทั่งอาการตื่นตระหนก

ปัญหาของเธอจะไม่ได้รับการแก้ไข หากเธอยังคงปฏิเสธที่จะกินยา แม้ว่าจะทำให้ประสาทสัมผัสของเธอช้าลง

แม้ว่ายาเหล่านั้นจะเป็นยากล่อมประสาท และใช้เพื่อควบคุมอาการซึมเศร้า และอารมณ์ของเธอก็จะส่งผลเสียต่อระบบประสาทของเธอเช่นกัน

เชอรีชของเขามักจะเฉียบแหลม และสดใสเสมอเมื่อต้องเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ เขาไม่ต้องใช้เวลามากในการอธิบายปัญหาคณิตศาสตร์เพื่อให้เธอเข้าใจในตอนนั้น มันง่ายสำหรับเธอที่จะเข้าใจบทเรียนของเขา

เธอไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ ต่อให้พวกเธอเรียนรู้ไปมากเพียงใด พวกเธอก็ไม่สามารถเข้าใจอะไรได้เลย

เธอฉลาดอย่างมาก

ทั้งหมดเป็นเพราะเรื่องนั้นเพียงอย่างเดียว บอยล์จึงไม่มีใจที่จะป้อนยาพวกนั้นให้เธอ ที่จะทำให้ประสาทสัมผัสของเธอช้าลง

บอยล์อุ้มเธอ เขาวางเธอไว้บนหน้าอกของเขา หยิบหนังสือเด็กขึ้นมา เขาถาม "คืนนี้คุณอยากฟังนิทานก่อนนอนเรื่องไหน?"

"ความปรารถนาของยีราฟ"

บอยล์พลิกไปที่บทนั้น และอ่านนิทานให้เธอฟัง จากนั้นเขาก็มองไปที่หญิงสาวในอ้อมแขนของเขา เขาถาม "คุณรู้ไหมว่ายีราฟปรารถนาอะไร?"

เชอรีชโน้มตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเขา และพูดว่า "ฉันหวังว่าเพื่อนของฉันจะจูบฉัน"

บอยล์ก้มศีรษะลง และจูบหน้าผากเธอ เขาพูด "ความปรารถนาของคุณสำเร็จแล้ว"

เชอรีชมุดตัวเข้าไปในอ้อมแขนของเขามากขึ้น ขณะกอดคอที่เรียวยาวของเขาด้วยมือเล็ก ๆ ของเธอ เธอยิ้มด้วยความรัก

เธอเงยหน้าเล็ก ๆ ของเธอขึ้น แล้วพูดว่า "บอยล์ รู้ไหมว่าทำไมทะเลถึงเป็นสีฟ้า?"

บอยล์มองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยนใน ขณะที่เขาพูด “เป็นเพราะแสงหรืออะไรบางอย่าง?”

"เพราะมหาสมุทรเต็มไปด้วยปลา และพวกมันก็พ่นฟองอากาศออกมา เมื่อพวกมันทำ พวกมันก็จะเป็น... 'บลู บลู บลู...' นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมมหาสมุทรจึงเป็นสีฟ้า"

ความเครียดและความกังวลทั้งหมดของบอยล์จางหายไปทันที เขาลูบใบหน้าเล็ก ๆ ของหญิงสาว เขาพูดว่า "คุณยิ้มได้ไหม เชอรีช?"

"ทำไม?"

"เพราะผมลืมใส่น้ำตาลในกาแฟของผม"

เชอรีชยิ้มกว้างทันทีหลังจากที่เขาพูดแบบนั้น

มันหวาน

ทันใดนั้น บอยล์ก็ไม่รู้สึกขมขื่นอีกต่อไป

เขาก้มศีรษะลง กดหน้าผากของเขากับเชอรีช ขณะที่เขาหลับตาลง

เขารู้สึกราวกับว่าน้ำหนักของปัญหาทั้งหมดที่เขารู้สึกถูกยกขึ้นในทันที

เชอรีชมองไปที่เขาด้วยแววตาจริงจัง ขณะที่เธอพูด "ครั้งหน้าฉันจะยิ้มให้คุณ แต่คุณต้องแน่ใจว่าคนพวกนั้นจะไม่พาฉันไปไหนอีก ตกลงไหม?"

บอยล์กอดเธอแน่น ขณะที่เขาพูด “ได้สิ”