บทที่ 939 นี่คือบ้านของลิตเติ้ลบีน

บอยล์กำลังทำอาหารอยู่ในครัวในตอนเย็น

เขาตกใจกับเสียงแตกที่ดังมาจากชั้นบน

บอยล์รีบวิ่งขึ้นไปชั้นบน และเมื่อเขาเปิดประตู เขาก็เห็นเชอรีชกำลังนอนอยู่บนเตียง ขณะที่เธอเต็มไปด้วยความรู้สึกเจ็บปวด ใบหน้าของเธอดูซีดอย่างมาก ขณะที่เธอถูกปกคลุมไปด้วยเหงื่อเย็น และดูเหมือนว่าเธอจะทำแจกันแตก

แจกันแตก ในขณะที่น้ำหกไปทั่วพื้น

บอยล์เดินเข้าไปหาเธอ และกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาทันที ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงผมยาวของเธอออกจากใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อ

เชอรีชไม่สามารถหยุดไอได้ ในขณะที่เธอคว้าเสื้อของบอยล์ที่เอวของเขาไว้แน่น ขณะที่เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “ฉันรู้สึกแย่มาก บอยล์”

ตอนแรกบอยล์คิดว่าเธอกำลังมีไข้ แต่เมื่อเขาเอื้อมมือไปแตะหน้าผากของเธอ มันไม่ร้อน

อย่างไรก็ตาม เขาหยิบเทอร์โมมิเตอร์ และยัดไว้ใต้รักแร้ของเธอ

เขาหยิบเทอร์โมมิเตอร์ของเธอออกมา และอ่านได้ 36.7 องศาเซลเซียส เธอไม่มีไข้ และอุณหภูมิของเธอก็เป็นปกติ

ถ้าเธอเป็นไข้หวัด เธอไม่ควรจะรู้สึกแย่ขนาดนี้

บอยล์ไม่มีทางเลือกอื่นเหลือแล้ว ในขณะที่เขากอดเธอ ก้มศีรษะลงจูบเธอ เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาล”

เชอรีชกลัวโรงพยาบาลขนาดหนัก เธอปฏิเสธ "ไม่ อย่าส่งฉันไปที่โรงพยาบาล"

“เราจะไม่อยู่ที่โรงพยาบาล เราแค่จะไปตรวจอาการไอของคุณเท่านั้น”

“พวกเขาจะให้ฉันอยู่” เชอรีชตอบ ดูเหมือนว่าเชอรีชจะไม่ชอบโรงพยาบาลอย่างมาก

นั่นก็เพราะว่าหมอจะปฏิบัติกับเธอเหมือนผู้ป่วยทางจิต เธอไม่สามารถไว้ใจพวกเขาได้

เธอร้องไห้ออกมาเล็กน้อย และดูเศร้ามากจนบอยล์ไม่สามารถปฏิเสธคำวิงวอนของเธอได้

ลำคอของบอยล์กระตุก ขณะที่เขาลูบหลังเธอด้วยมือใหญ่ของเขา และพูดว่า "ผมจะลงไปเทน้ำให้คุณที่ชั้นล่าง อย่าไปไหนนะ"

บอยล์แอบโทรหาชาเนีย ขณะที่เขาอยู่ชั้นล่าง

เนื่องจากชาเนียกำลังประชุมอยู่ จึงใช้เวลาสักพักกว่าเธอจะรับสายของบอยล์ สิ่งนี้ทำให้บอยล์โกรธ

“ทำไมตอนนี้เชอรีชถึงไอ? สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับอาการซึมเศร้าของเธอด้วยหรือเปล่า?”

ชาเนียพูดไม่ออก ขณะที่เธอขมวดคิ้ว เธอพูดว่า “ท่านประธานลอว์สัน คุณจะให้แพทย์ให้การวินิจฉัยคุณได้อย่างไร ในเมื่อคุณไม่ต้องการพาคนไข้มาที่นี่ด้วยซ้ำ? ถ้าเธอไอ งั้นเธอก็น่าจะเป็นไข้หวัด มันไม่น่าจะเกิดจากอาการซึมเศร้าของเธอ”

“ผมวัดอุณหภูมิของเธอแล้ว เธอไม่มีไข้ เธอไม่น่าจะป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่เร็วขนาดนี้”

ชาเนียสับสนและหงุดหงิด เธอจะรู้ได้อย่างไรว่าทำไมจู่ ๆ เธอก็ไอ?

บอยล์คิดเอาเองหรือเปล่าว่าเธอมีอำนาจที่จะรู้สาเหตุของการเจ็บป่วยทุกอย่าง โดยที่ไม่ต้องวินิจฉัยงั้นเหรอ?

แต่เนื่องจากบอยล์เป็นเจ้านายของเธอ เธอจึงระงับความโกรธของเธอไว้ เธอพูดว่า “อาการไอ และอาการซึมเศร้าแทบจะไม่เกี่ยวข้องกัน มันอาจเกิดจากอาการอักเสบในลำคอของเธอ คุณไม่ต้องกังวลมากเกินไป ประธานลอว์สัน”

ชาเนียพูดด้วยน้ำเสียงที่ไร้กังวล และเมื่อบอยล์นึกถึงความรู้สึกแย่ของเชอรีช เขาก็อดไม่ได้ที่จะระบายความโกรธใส่เธอ

“ผมไม่ได้จ้างคุณมา โดยเปล่าประโยชน์ ชาเนีย ถ้าคุณไม่สามารถทำงานของคุณได้ ผมจะหาคนมาแทนที่คุณได้ทุกเมื่อ”

ชาเนียพูดไม่ออก

ชาเนียกัดฟัน และไม่สามารถระงับความโกรธของเธอได้อีกต่อไป ขณะที่เธอพูดว่า "บอยล์ ลอว์สัน ฉันคิดว่าคุณหยุดนำความรู้สึกส่วนตัวมาใช้ในที่ทำงาน แม้ว่าคุณจะเป็นเจ้านายของฉัน และให้หุ้นที่มีมูลค่าสองล้านเหรียญกับฉัน ฉันก็ไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อรองรับความโกรธของคุณ ฉันอยากให้คุณพาเชอรีชมาที่นี่ เพื่อที่เธอจะได้รับการรักษา แต่กลับคุณปฏิเสธ ก็ได้ แล้วแต่คุณเลย แต่ตอนนี้คุณโทรมาให้ฉันวินิจฉัยโรคผ่านทางโทรศัพท์งั้นเหรอ? งั้นก็ไปถามหมอคนอื่นเถอะ ถามพวกเขาว่าพวกเขาสามารถแก้ไขปัญหาที่เป็นไปไม่ได้ของคุณได้หรือเปล่า”

บอยล์สูดหายใจเข้าลึก ๆ ขณะที่สายตาเย็นชา แต่ดูเหมือนว่าความอดทนจะยังคงหลงเหลืออยู่ในตัวของเขา ในขณะที่เขาหลับตาลง และพูดว่า “ผมขอโทษ”

ชาเนียเงียบไปครู่หนึ่ง ขณะที่ความโกรธของเธอจางลง เธอพูดว่า "อาการไอของเชอรีชอาจไม่เกี่ยวข้องกับความผิดปกติทางจิตของเธอ แต่นี่ไม่ได้หมายความว่ามันเป็นไปไม่ได้ ฉันไม่สามารถให้คำตอบที่ถูกต้องกับคุณได้ ถ้าคุณไม่พาเธอมาที่นี่ ฉันก็ช่วยอะไรคุณไม่ได้ ดังนั้น แม้ว่าคุณจะไล่ฉันออก คำตอบของฉันก็ยังเหมือนเดิม แพทย์ต้องพบผู้ป่วยก่อนที่จะให้การวินิจฉัยได้"

ชาเนียวางสายหลังจากที่เธอพูดจบ

บอยล์นั่งลงบนโซฟาครู่หนึ่ง ในขณะที่เขาฟังเสียงบี๊บ

ดูเหมือนเขาจะสับสนจนกระทั่งจู่ ๆ เชอรีชก็พุ่งออกจากห้อง และวิ่งลงมาชั้นล่าง บอยล์หยุดเธอทันที ขณะที่เขาจับเธอด้วยแขนใหญ่ของเขา

“คุณทำอะไร เชอรีช?”