บทที่ 940 บทสนทนาของบอยล์กับลิตเติ้ลบีน

เชอรีชถามบอยล์ซ้ำ ๆ ว่า ฮันท์ลีย์เจอกับลิตเติ้ลบีนแล้วหรือยัง

เมื่อฮันท์ลีย์โทรมา บอยล์ก็เหลือบไปมองโทรศัพท์ของเขาแล้วรับสายทันที

ขณะที่บอยล์กำลังปลอบเชอรีช เขาก็ถามฮันท์ลีย์ผ่านทางโทรศัพท์ด้วยว่า "นายเจอลิตเติ้ลบีนหรือยัง?"

ฮันท์ลีย์ตอบด้วยน้ำเสียงลังเล “เฮ้ บอยล์ นายแน่ใจนะว่าเชอรีชไม่ได้บอกที่อยู่กับฉันผิด? ตอนที่ฉันไปที่ย่านนั้นก่อนหน้านี้ ฉันไม่เห็นแม่เลี้ยงเดี่ยวกับลูกสาวในบล็อก 12 เลขที่ 601 แต่ฉันกลับเจอกับหญิงชราแทน เธอบอกฉันว่าเธอมีแต่หลานชายเท่านั้น และไม่ต้องพูดถึง เธอยังบอกฉันด้วยว่าทั้งตึกไม่มีเด็กที่ชื่อว่าลิตเติ้ลบีนเลยสักคนเดียว”

บอยล์อึ้งไปครู่หนึ่ง ขณะที่เขาจ้องเขม็งไปที่เชอรีช ก่อนที่จะถามเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เชอรีช คุณแน่ใจหรือว่าลิตเติ้ลบีนอาศัยอยู่ที่บล็อก 12 เลขที่ 601 ที่ย่านดาวน์นี่?"

เชอรีชตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “ฉันมั่นใจ ลิตเติ้ลบีนจะไม่โกหกฉัน ฮันท์ลีย์หาเธอไม่พบงั้นหรือ? บางทีลิตเติ้ลบีนอาจจะกลัวคนแปลกหน้ามากเกินไป ทำให้เธอซ่อนตัวหรือเปล่า?”

บอยล์พูดว่า "ทำไมคุณไม่โทรไปถามเธอล่ะ? ผมจะให้ฮันท์ลีย์ไปตามหาเธออีกครั้ง"

เชอรีชโทรหาลิตเติ้ลบีนทันที ไม่นานสายก็เชื่อมต่อ เชอรีชพูดกับเธอในขณะที่ไอ "เฮ้ ลิตเติ้ลบีน หนูอยู่ที่ไหน?"

“หนูอยู่ที่บ้าน คุณจะมาเยี่ยมหนูไหม?”

เชอรีชอธิบาย "หนูรู้สึกอย่างไรบ้าง? ฉันส่งคนเอายาไปให้แล้ว แต่เขาหาหนูไม่เจอ"

ลิตเติ้ลบีนหัวเราะอย่างมีความสุข ขณะที่เธอพูด "ก่อนหน้านี้หนูซ่อนตัว เพราะหนูเห็นคนที่หนูไม่รู้จัก พี่มาได้ไหม พี่เจลลี่ บีน?"

เชอรีชตอบ "พี่ไปไม่ได้"

"ทำไมล่ะ?"

เชอรีชชำเลืองมองบอยล์ตามสัญชาตญาณ และพูดว่า "เพราะ... ก็เพราะพี่ก็ป่วยเหมือนกัน บอยล์ไม่อนุญาตให้พี่ไปเยี่ยมหนู"

“ใครคือบอยล์?”

"เขาเป็นคนรักของพี่"

ลิตเติ้ลบีนพูด "หนูก็อยากเจอคนรักของพี่เหมือนกัน พี่เจลลี่ บีน"

บอยล์มองไปที่เชอรีช และพูดว่า "เชอรีช ผมขอพูดกับลิตเติ้ลบีนหน่อยเร็ว ผม... ผมต้องถามเธอว่าเธออยู่ที่ไหนกันแน่"

เชอรีชยื่นโทรศัพท์ของเธอให้บอยล์ ก่อนที่เขาจะรับสายขณะที่มองไปที่เธอ

แต่สิ่งที่เขาได้ยินคือเสียงบี๊บ ไม่มีใครพูดผ่านทางโทรศัพท์

ลำคอของบอยล์กระตุก ขณะที่เขาพูด "ผมคิดว่า... เธอวางไปแล้ว"

เชอรีชหยิบโทรศัพท์ของเธอกลับมา ในขณะที่เธอก้มศีรษะ และพึมพำ "เธอคงอาย คุณทำให้เธอกลัวหนีไปแล้ว และตอนนี้ดูเหมือนว่าฉันจะต้องไปเยี่ยมเธอที่เมืองหลวงจริง ๆ"

บอยล์จับไหล่ของเชอรีช แล้วพูดพร้อมกับมองตรงไปที่เธอ "ในเมื่อลิตเติ้ลบีนขี้อายขนาดนี้ งั้นผมจะให้ฮันท์ลีย์วางยาไว้ที่ประตูแล้วกัน แบบนั้นเขาจะได้ไม่ไปกวนเธอ คุณว่าไง? "

เชอรีชคิดว่าวิธีนั้นฟังดูเข้าท่าดี ขณะที่เธอพูดว่า "ตอนที่ฉันโทรหาเธอก่อนหน้านี้ เธอดูเหมือนจะอารมณ์ดีขึ้น ดังนั้น ฉันเดาว่าเธอน่าจะไม่เป็นไร"

บอยล์ปลอบเธอ “ไม่มีอะไรมากไปกว่าไข้หวัดธรรมดาหรอก เธอจะไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวลไปนะ”

เชอรีชได้ผล็อยหลับไปเมื่อถึงเวลาพลบค่ำ

บอยล์ค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียงแล้วหยิบโทรศัพท์ของเธอออกไป

เขารู้จักรหัสเข้าโทรศัพท์ของเธอ เมื่อปลดล็อกโทรศัพท์ของเธอแล้ว เขาก็เข้าดูบันทึกการโทรของเธอ และเจอหมายเลขของลิตเติ้ลบีน

เขาโทรหาเธอ

แต่สิ่งที่เขาได้ยินคือเสียงเครื่องตอบรับพูดว่า "หมายเลขที่คุณเรียกไม่สามารถใช้งานได้ ... "

บอยล์กำโทรศัพท์ของเธอ ขณะยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นนานมาก

หลังจากนั้น เขาตัดสินใจที่จะพยายามโทรหาหมายเลขนั้นต่อ เขายังลองใช้โทรศัพท์ของเขาอีกด้วย

พวกมันทั้งหมดได้คำตอบเหมือนกัน ทั้งหมดเป็นเพียงเบอร์เปล่า

เบอร์เปล่า

ดังนั้นใครกันที่เชอรีชคุยด้วยตลอดเวลาที่ผ่านมา?

บอยล์เริ่มร้องไห้เมื่อเขานึกบางอย่างได้คร่าว ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาไม่กล้าที่จะคิดถึงมัน

บอยล์เดินไปที่ระเบียงและโทรหาฮันท์ลีย์

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วถาม “นายหาเด็กที่ย่านดาวน์นี่เจอไหม?”

ฮันท์ลีย์ตอบ "ฉันถึงกับใช้เส้นสายเพื่อช่วยตามหาเด็กในย่านนั้นเลยนะ แต่ฉันก็ยังตามหาเด็กที่ชื่อลิตเติ้ลบีนไม่เจอ เชอรีชโดนหลอกหรือเปล่า?"

"อาจจะ"

บอยล์ไม่พูดอะไรอีก ขณะที่เขาวางสาย

การที่เขาพูดว่า 'อาจจะ' ฟังดูอ่อนแอ และสิ้นหวังอย่างมาก

เขาหวังจริง ๆ ว่าเด็กคนนั้นกำลังโกหกเชอรีช

ฮันท์ลีย์โทรกลับหาเขาหลังจากนั้นไม่นาน

บอยล์รับสาย