บทที่ 960 บอกลาลิตเติ้ลบีนอย่างเป็นทางการ 2

หลังจากที่เชอรีชคืนโทรศัพท์ให้ชาเนีย และนั่งลงบนเตียง เธอสังเกตเห็นลิตเติ้ลบีนที่มุมห้องอีกครั้ง

ลิตเติ้ลบีนนั่งอยู่ที่มุมห้องด้วยท่าทางที่เศร้ามาก เธอมองมาที่เชอรีชด้วยดวงตากลมโต

เชอรีชลุกขึ้นจากเตียงแล้วค่อย ๆ เดินไปหาเธอ เธอย่อตัวลงขณะที่กอดเข่าของเธอ เธอจ้องเขม็งไปที่ลิตเติ้ลบีน พวกเขาดูเหมือนเด็กน้อยสองคนที่ได้รับบาดเจ็บ

ลิตเติ้ลบีนมุ่ยปากของเธอ และถามด้วยน้ำเสียงเบา “คุณจะไล่หนูไปจริง ๆ เหรอ พี่เจลลี่ บีน?”

เชอรีชเอื้อมมือไปลูบหัวเล็ก ๆ ของลิตเติ้ลบีน เธอถาม “เฮ้ ลิตเติ้ลบีน…แม่ของหนูชื่ออะไร?”

ลิตเติ้ลบีนมองเธอด้วยสายตาไร้เดียงสา และดูเหมือนสับสนเล็กน้อย เธอพูดว่า "แม่ของหนู...เธอคือแม่ของหนู หนูก็ไม่รู้ชื่อเธอเหมือนกัน แต่หนูรู้ว่าแม่สวยมาก"

เชอรีชพูด "แต่เด็กจะไม่รู้จักชื่อแม่ของตัวเองได้อย่างไร?"

ลิตเติ้ลบีนมุ่ยปาก และพูดอย่างระมัดระวังว่า “หนูแค่ไม่รู้ หนูทำอะไรผิดงั้นหรือ?”

เชอรีชน้ำตาคลอ ขณะที่เธอส่ายหัว เธอพูดว่า "ไม่ ความจริงก็คือ ดร.ชาเนีย บอกว่าจริง ๆ แล้วพี่เป็นแม่ของหนู"

“จริงเหรอ พี่เจลลี่ บีน?”

เชอรีชถาม "หนูบอกพี่ได้ไหมว่าที่อยู่ของหนูเลขที่เท่าไหร่?"

"ดาวนีย์ เรสซิเด้นซ์ บล็อก 12 ห้อง 601 คุณเคยถามคำถามนี้กับหนูแล้ว พี่เจลลี่ บีน"

เชอรีชหยิบภาพออกมาจากกระเป๋าของเธอ ฮันท์ลีย์กับวิทนีย์ให้ภาพนั้นกับเธอตอนที่พวกเขามาเยี่ยมเธอ

นั่นเป็นภาพครอบครัวที่อาศัยอยู่ที่ดาวนีย์ เรสซิเด้นซ์ บล็อก 12 ห้อง 601

เชอรีชถามด้วยน้ำเสียงสั่น ขณะที่เธอร้องไห้ "แต่... ทำไมหนูไม่ได้อยู่ที่... ดาวนีย์ เรสซิเด้นซ์ บล็อก 12 ห้อง 601 แต่เป็นคนเหล่านี้ที่อยู่ล่ะ?"

ลิตเติ้ลบีนมุ่ยปากโดยไม่พูดอะไร ขณะที่เธอมองไปที่เชอรีชด้วยท่าทางที่ทำอะไรไม่ถูก

“ลิตเติ้ลบีน…หนู…เป็นส่วนหนึ่งของจินตนาการของพี่… ใช่ไหม?”

ลิตเติ้ลบีนเริ่มร้องไห้เช่นกัน เธอพูดว่า “ทำไมพี่พูดอย่างนั้น พี่เจลลี่ บีน? พี่ไม่ชอบหนูแล้วเหรอ?”

“ดร.ชาเนียมองไม่เห็นหนู แม้แต่บอยล์ก็มองไม่เห็นหนู แต่พี่เป็นคนเดียวที่มองเห็นหนู”

ลิตเติ้ลบีนพูดว่า "หนูไม่รู้… หนูไม่รู้ว่าทำไม ดร.ชาเนีย กับพี่บอยล์มองไม่เห็นหนู"

เชอรีชพูดต่อ "นี่คือโรงพยาบาล และโรงพยาบาลที่พี่เข้ารับการรักษา ไม่ใช่สถานที่ที่แม้แต่บอยล์ก็ไม่สามารถเข้ามาได้ง่าย ๆ แต่ทำไมหนูถึงเข้ามาหรือออกไปได้ตามต้องการล่ะ ลิตเติ้ลบีน?"

ไม่ต้องพูดถึง เธอจะปรากฏตัวในห้องทุกครั้งที่เชอรีชเริ่มคิดถึงเธอ

ลิตเติ้ลบีนพูดไม่ออก และไม่สามารถตอบเธอได้เป็นเวลานาน

เชอรีชถาม "นี่ ลิตเติ้ลบีน แม่ของหนูทำงานที่ไหนนะ?"

ลิตเติ้ลบีนตอบ "หนูไม่รู้"

เชอรีชตอบ “ทำไม…แม่ของหนูไม่บอกให้หนูกลับบ้านหลังจากที่หนูมาที่นอร์ท ซิตี้ ตั้งนานแล้วล่ะ?

ลิตเติ้ลบีนร้องไห้ เธอส่ายหัว และไม่สามารถตอบเชอรีชได้

…

ชาเนียกำลังครุ่นคิดเกี่ยวกับแผนการรักษาของเชอรีช และปริมาณยาที่เหมาะสมสำหรับเธอ

ทันใดนั้น ผู้ช่วยแพทย์ก็วิ่งเข้ามา

ชาเนียเลิกคิ้วและมองไปที่เขา เธอถาม “เกิดอะไรขึ้น? ทำไมคุณถึงลนลานขนาดนี้?”

“อธิการบดีชาเนีย เชอรีช…เชอรีช ผมคิดว่าในที่สุดเธอก็รู้ว่าลิตเติ้ลบีนเป็นเด็กที่เธอจินตนาการ และตอนนี้เธอกำลังตั้งคำถามกับเด็กคนนั้นอยู่”

นัยน์ตาของชาเนียเป็นประกาย และรีบวิ่งออกไปทันที

ชาเนียยืนอยู่นอกห้อง และจดจ่ออยู่กับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องเป็นเวลานาน

แพทย์สองสามคนสงสัย พวกเขาถาม "ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้เชอรีชรู้ตัวถึงอาการประสาทหลอนของตัวเองแล้วงั้นเหรอ?"

ชาเนียถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ดูเหมือนว่าหลังจากรักษาเธอมานาน ความพยายามของเราก็ไม่สูญเปล่า”

หลังจากนั้น ชาเนียก็โทรหาพ่อแม่ของเชอรีชและบอยล์

บอยล์รีบไปที่โรงพยาบาลหลังจากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ทันทีที่เชอรีชเห็นเขา เมื่อเขาเข้ามาในห้องของเธอ เธอก็ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของเธอได้อีกต่อไป เธอร้องไห้ออกมาทันที

ความตื่นเต้น ความสุข ความเศร้า และอารมณ์ต่าง ๆ ปะปนกันในทันที

บอยล์เดินเข้าไปหาเธอ และกอดเธอแน่นทันที