บทที่ 961 การกู้คืนของสภาพจิตใจ

หลังจากบอกลากับลิตเติ้ลบีนอย่างเป็นทางการแล้ว การรักษาของเชอรีชก็ผ่านไปด้วยดี เธอให้ความร่วมมือกับหมออย่างมากในระหว่างการรักษา

ในที่สุดชาเนียก็อนุญาตให้เชอรีชออกจากห้องของเธอไปเดินเล่นในสวนของโรงพยาบาล เชอรีชยังได้รับอนุญาตให้พูดคุยกับผู้ป่วยคนอื่น และดูทีวีในพื้นที่ส่วนกลาง

เธอบังเอิญไปเจอเด็กชายตัวเล็ก ๆ ที่กำลังวาดรูป ขณะที่เดินเล่นอยู่ในสวน

เชอรีชเดินเข้าไป และนั่งลงข้าง ๆ เด็กชาย

มีภาพวาดที่เต็มไปด้วยเลือดมากมายในสมุดสเก็ตช์ของเด็กชาย แต่เชอรีชไม่ได้คิดว่ามันแปลก เพราะเธอคิดว่าภาพวาดของเขาไม่ได้แย่

แม้ว่าเธอจะมีพรสวรรค์ด้านศิลปะ แต่เธอก็ไม่ค่อยเก่งเรื่องการวาดภาพ และค่อนข้างสนใจเกี่ยวกับภาพของเด็กชายตัวน้อย

ดังนั้นเธอจึงถาม “หนูกำลังวาดรูปอะไรอยู่เหรอ?”

เด็กชายตัวน้อยกำลังตกอยู่ในภวังค์อยู่ในโลกของเขา และเมินเฉยต่อเชอรีช แต่เชอรีชไม่แปลกใจที่เขาไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง เพราะเธอก็เป็นเหมือนเขา

เชอรีชมองดูเขาวาดรูปจนเสร็จอยู่พักหนึ่ง

เด็กชายตัวน้อยเลิกคิ้ว หันกลับมามองเธอก่อนถามว่า “ภาพวาดของผมสวยไหม?”

เชอรีชพยักหน้า เธอมองดูภาพวาด “มันก็ไม่เลว พวกมันดูเป็นเอกลักษณ์มากกว่างานศิลปะบางชิ้นที่ฉันเคยเห็นในแกลเลอรี่งานศิลปะเสียอีก”

“แต่คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมวาดรูปอะไร” เด็กชายตัวน้อยมุ่ยปาก

เชอรีชตอบ "ฉันคิดว่าพวกมันดูดีมาก"

เด็กชายตัวน้อยสับสน เขาพูดว่า “ไม่มีใครเคยบอกผมว่าภาพวาดของผมดี คุณเป็นคนแรกที่พูดอย่างนั้น แม่ของผมบอกว่าผมขีดมั่ว ๆ เธอยังบอกว่าผมควรจะวาดดวงอาทิตย์ หญ้า ต้นไม้ และนก สำหรับเด็กอายุอย่างผม"

เชอรีชหัวเราะ และพูดว่า "โอ้ หนูมีสิทธิ์ที่จะวาดอะไรก็ได้ตามที่หนูชอบ สมุดสเก็ตช์ และปากกาก็อยู่กับหนู ดังนั้นหนูจึงตัดสินใจได้ว่าจะวาดอะไรก็ได้ที่หนูอยากวาด"

“แต่แม่บอกว่าผมป่วย ผมก็เลยวาดรูปน่ากลัว ๆ”

เชอรีชเลิกคิ้ว และพูดว่า “น่ากลัวเหรอ? อวัยวะภายในน่ากลัวงั้นเหรอ? ฉันคิดว่าวิธีที่หนูวาดอวัยวะนั้นน่าประทับใจทีเดียว”

เชอรีชหยิบสมุดสเก็ตช์ของเขาขึ้นมา และดูภาพวาดใกล้ ๆ เธอสังเกตเห็นภาพวาดของหัวใจมนุษย์ที่พันด้วยริบบิ้นหลากสีบนหน้ากระดาษ มันดูค่อนข้างน่าประทับใจ และลึกซึ้ง

เชอรีชพูด "ฉันเคยเห็นภาพวาดที่ลึกซึ้งแบบเดียวกันนี้ที่แกลเลอรี่นานาชาติมาก่อน"

“แกลเลอรี่นานาชาติงั้นเหรอ? ภาพวาดแบบนี้มันน่าประทับใจงั้นเหรอ?”

เชอรีชพยักหน้า และพูดว่า “ใช่ มีเพียงงานศิลปะที่วาดโดยศิลปินที่มีชื่อเสียงเท่านั้นที่จะได้แสดงที่นั่น”

"ผมก็อยากเป็นศิลปินที่มีชื่อเสียงระดับโลกเหมือนกัน"

เชอรีชพูด "ลองดูสิ บางทีหนูอาจจะประสบความสำเร็จจริง ๆ ก็ได้"

“แต่…” เด็กชายตัวน้อยก้มหน้าลง ขณะที่เขาทำหน้าบึ้ง “แม่บอกว่าจะดีกว่า ถ้าเด็กอย่างผมไม่เพิ่มปัญหาให้กับเธอ แม่ของผมไม่ชอบภาพวาดพวกนี้ แต่ผมอยากเรียนวาดรูปมากกว่านี้ แม่ของผมบอกว่ามันแพงพอ ๆ กับที่จะจ่ายค่ารักษาพยาบาลของผม การวาดภาพ...จะทำให้เสียเงินเยอะ"

เชอรีชจ้องเขม็งไปที่เขา เธอพูดว่า "ภาพวาดของหนูดีมาก"

“คุณพยายามจะพูดให้ผมรู้สึกดีงั้นเหรอครับ?”

“ฉันไม่ค่อยจะพูดให้กำลังใจใครบ่อย ๆ นะ”

เด็กชายตัวน้อยยิ้มอย่างสุภาพให้เธอ