บทที่ 963 แต่งงานอย่างเป็นทางการ

แทร็งควิลลิตี้ ฮอลล์พลุกพล่านไปด้วยผู้คน

จำนวนทำให้รู้สึกหายใจไม่ออกที่เคาน์เตอร์ขายตั๋ว

เชอรีชไม่มีอารมณ์จะเข้าไปแล้วเมื่อเธอเห็นฝูงชน "กลับบ้านกันเถอะ"

มันคงจะมีความสุขหากเธอได้ทำตัวขี้เกียจที่บ้านทั้งวัน ดูทีวีและกินมันฝรั่งทอดพร้อมดื่มโค้กขวดใหญ่

บอยล์รู้ว่าเธอไม่ค่อยมีความอดทนแค่ไหน เขาซื้อตั๋วมานานแล้ว เขาหยิบตั๋วสองใบออกจากกระเป๋าแล้วโชว์ให้เธอดู

เชอรีชตกตะลึง เธอถาม “คุณซื้อมันมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

บอยล์กอดเธอ ในขณะที่พวกเขาเดินไปที่ทางเข้า และพูดว่า "ผมรู้ว่าวันนี้คุณจะกลับบ้าน ดังนั้นผมก็เลยซื้อมันเมื่อเช้านี้ ผมอยากจะทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้กับคุณเมื่อเจ็ดปีก่อน”

เธอตื่นเต้นมากกับฤดูใบไม้ผลิเมื่อ 7 ปีก่อน เพราะบอยล์บอกว่าจะพาเธอไปที่แทร็งควิลลิตี้ ฮอลล์ เพื่อชมดอกซากุระบาน

แต่ใครจะรู้ได้ว่าโชคชะตามีแผนอื่นสำหรับพวกเขา พวกเขาต้องแยกจากกันเป็นเวลาเจ็ดปี

แทร็งควิลลิตี้ ฮอลล์อยู่บนยอดภูเขา เส้นทางที่ทอดขึ้นสู่ยอดเขาเต็มไปด้วยต้นซากุระ

ลมหนาวฤดูใบไม้ผลิพัดมา ขณะท้องฟ้าเต็มไปด้วยกลีบซากุระที่กำลังปลิว

ทั้งคู่ไปที่ศาลเจ้าที่เชิงเขาเพื่อสักการะ

หลังจากนั้นก็นั่งกระเช้าขึ้นไปบนยอดเขา เส้นทางกระเช้าตกแต่งด้วยต้นซากุระทั้งสองข้างทาง พวกเขามองเห็นเนินเขาที่ปกคลุมไปด้วยดอกซากุระที่สวยงามขณะที่กลีบของมันปลิวไปตามสายลม

หลังจากขึ้นเรือกอนโดลาส่วนตัวแล้ว กระเช้าก็ค่อย ๆ เคลื่อนขึ้นไปบนภูเขาอย่าง ๆ

เชอรีชถูกบอยล์กอดบนเรือกอนโดลาตลอดทาง เธอเห็นทุ่งซากุระสีชมพูผ่านหน้าต่างใส

กลีบซากุระโปรยลงมาเป็นฉากที่สวยงามมาก

เชอรีชหยิบโทรศัพท์ของเธอออกมา และถ่ายรูปทิวทัศน์ที่สวยงามด้านนอกสองสามภาพ

บอยล์นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ขณะที่กอดเอวเธอ เขามองไปที่หญิงสาวในอ้อมแขนของเขา และพูดว่า "เชอรีช ผู้บริหารที่กลุ่มเอ็มโอ ถามผมว่า ผมจะบอกนักข่าวเกี่ยวกับเรื่องแต่งงานของเราเมื่อไหร่"

เชอรีชกำลังมองรูปภาพที่สวยงามที่เธอถ่ายด้วยโทรศัพท์ เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่ไร้กังวล "เรายังไม่ได้ตัดสินใจเลยว่าจะแต่งงานวันไหน"

บอยล์จับมือเธอที่สวมแหวน เขาพูด "แต่ผมอยากจะประกาศความสัมพันธ์ของเรา"

"แต่หลายคนรู้เรื่องนี้แล้ว"

"นั่นมันแตกต่างกัน"

เชอรีชถาม "ทำไมมันถึงแตกต่างกัน?"

บอยล์อธิบายอย่างใจเย็น "พวกเขาได้ยินจากข่าวลือ และจากอินเทอร์เน็ต มันดูไม่เป็นทางการพอ"

เชอรีชพูด "พวกเขาจะรู้เมื่อเราจัดงานแต่งงานของเรา"

บอยล์ไม่ได้ตื่นเต้นเกี่ยวกับเรื่องที่ทุกคนจะรู้ในไม่ช้าก็เร็ว แต่สิ่งที่เขาต้องการก็คือประกาศมันให้เร็ว เขาต้องการบอกให้โลกรู้ว่าเขากำลังคบกับเขอรีช

บอยล์เป็นของเชอรีช และเธอเป็นของเขา

เชอรีชหยิบโทรศัพท์ของเธอขึ้นมา เปลี่ยนไปใช้กล้องหน้า เธอเอนศีรษะเข้าไปใกล้แขนของบอยล์ และถ่ายรูปสองสามภาพ

แต่ใบหน้าของบอยล์ไม่ได้อยู่ในรูปถ่ายของเธอ

เธอเห็นเพียงตัวเองถูกชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวโอบกอด มองไม่เห็นใบหน้าของชายหนุ่ม

คอยาวของชายหนุ่มพร้อมกับลูกกระเดือกสุดเซ็กซี่ของเขาปรากฏในภาพ เสื้อของเขาถูกปลดออกเล็กน้อย ขณะที่กระดูกไหปลาร้าของเขาเปิดเผยออกมา

แขนอันแข็งแรงของเขาโอบเอวของเธออยู่ ผิวของเขาดูซีดในขณะที่นิ้วของเขายาว เส้นเลือดของเขาเผยออกมาเล็กน้อย แขนของเขาเปล่งประกายออร่าที่ดูสมชายอย่างมาก และเขาดูเหมือนกับภาพวาด

ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ทำให้ทุกอย่างดูน่าตื่นเต้นยิ่งขึ้นไปอีก

บอยล์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาก้มหน้ามองภาพ แล้วพูดว่า "ทำไมคุณไม่โชว์หน้าของผมล่ะ?"

เชอรีชตอบด้วยน้ำเสียงที่ไร้กังวล "วิธีนี้ดูเป็นศิลปะมากกว่า"

บอยล์พูดไม่ออก

เขาสงสัยว่ามันเป็นศิลปะอย่างไร? คนที่ไม่รู้ความจริงจะคิดว่าเธอเพิ่งถ่ายรูปกับนายแบบ

“คุณกำลังพูดว่าใบหน้าของผมไม่เป็นศิลปะมากพองั้นหรือ?” บอยล์ขมวดคิ้วอย่างหนัก

เชอรีชพูดไม่ออก

เธอสงสัยว่าเรื่องไร้สาระอะไรกันที่นักกฎหมายกำลังคิดอยู่

เชอรีชเอื้อมมือออกไป และบีบหน้าของบอยล์ เธอมองกลับไปกลับมาก่อนจะพูดว่า “ตอนนี้ฉันคิดดูแล้ว ใบหน้าของคุณก็ค่อนข้างเหมือนผลงานศิลปะเหมือนกัน”

บอยล์มองเธอด้วยท่าทางตลก ๆ ขณะที่เขาถาม “ผมหล่อขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ใช่ หน้าตาของนักล่าที่ดุร้ายซ่อนตัวอยู่ในหน้าตาธรรมดา ๆ”

เขาไม่ได้มีพรสวรรค์ทางศิลปะ เนื่องจากเขาเป็นคนที่ค่อนข้างมีเหตุ และผล เขาเรียนวิทยาศาสตร์ตอนเรียนมัธยม และสาขานิติศาสตร์ที่มหาวิทยาลัย เขายังเรียนจบปริญญาโทด้านเศรษฐศาสตร์อีกด้วย เขามีพรสวรรค์ในเรื่องที่สมเหตุสมผล และใช้งานได้จริงมากกว่า ไม่มีพรสวรรค์ด้านศิลปะเลย

บอยล์เริ่มสงสัย เขาถามว่า "บอกหน่อยสิ หน้าตาเหมือนศิลปะเป็นอย่างไรกันเหรอ?"

เชอรีชเปิดแกลเลอรี่ในโทรศัพท์ของเธอ และเปิดรูปของศิลปินวัยกลางคน ศิลปินมีผมยาวมาก และมัดผมหางม้า เขาสวมแว่นตาดำบนใบหน้าที่อ้วนท้วนของเขา ในขณะที่จดจ่ออยู่กับภาพวาดของเขา เขานั่งอยู่บนถนน เห็นได้ชัดว่าเขาดูเหมือนคนที่มีพรสวรรค์ด้านศิลปะ

"คนที่หน้าตาแบบนั้น"

บอยล์พูดไม่ออก