บทที่ 964 กลยุทธ์ของบอยล์

ฮีลตันโทรหาเชอรีชตอนเที่ยง แต่เวอเรียนโทรหาเธออีกครั้งในตอนกลางคืน

เวอเรียนพูดผ่านทางโทรศัพท์ “เจลลี่ บีน ลูกไปทำงานที่ต่างประเทศเป็นอาทิตย์ และไปหาบอยล์ทันทีที่ลูกกลับบ้านงั้นเหรอ? พ่อของลูกโกรธเรื่องนี้มาก ลูกกับบอยล์จะต้องขึ้นเครื่องกลับนอร์ท ซิตี้ โดยเร็วที่สุดในวันพรุ่งนี้ ตกลงไหม? พาบอยล์มาที่บ้าน แล้วมากินข้าวด้วยกัน"

เวอเรียนเตือนเธอ

เธอกังวลว่าเจลลี่ บีน จะนอนอยู่บนเตียงทั้งวัน และไม่ยอมลุก เธอกังวลว่าฮีลตันจะโมโหมากกว่านี้หากพวกเขามาสาย

บอยล์ไม่กล้าสายเลยแม้แต่นิดเดียวในเช้าวันต่อไป

เขาลากเชอรีชออกจากเตียงตั้งแต่เช้าตรู่

เชอรีชนั่งอยู่บนเตียงด้วยผมยุ่งเหยิงของเธอ ในขณะที่งัวเงีย

บอยล์จะเข้าไปเร่ง และสะกิดเธอทุก ๆ ห้านาที เขาเร่งเธอเหมือนเขากำลังบีบยาสีฟันออกจากหลอด

นี่เป็นครั้งแรกที่บอยล์ได้พบกับพ่อแม่ของเชอรีชอย่างเป็นทางการ แม้ว่าเขาจะผ่านอะไรมามากมาย แต่เขาก็ยังประหม่า

บอยล์ตระหนักดีถึงความไม่ชอบของฮีลตันที่มีต่อเขา

หากพ่อคนไหนมีลูกสาวที่สวยเหมือนเชอรีช ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกเขาจะต้องตื่นเต้นมาก และไม่สามารถยอมรับความจริงที่ว่าลูกสาวอันมีค่าของพวกเขาถูกผู้ชายคนอื่นแย่งไป

เนื่องจากเชอรีชทำอะไรช้ามาก บอยล์ทำแซนด์วิชไข่ให้เธอ และอุ่นนมกล่องหนึ่งก่อนที่จะอุ้มเธอลงไปชั้นล่างโดยถืออาหารเช้าที่เตรียมไว้

เชอรีชชำเลืองมองเขาพร้อมกับรับประทานอาหารเช้าในรถ และพูดว่า "ฉันไม่เคยเห็นคุณรีบขนาดนี้มาก่อน"

บอยล์ตอบ "นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้พบกับพ่อแม่ของคุณอย่างเป็นทางการ มันไม่เหมาะที่เราจะไปสาย"

เชอรีชลูบหน้าอกของเธอ และพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “ไม่ต้องกังวล ฉันจะปกป้องคุณเอง”

บอยล์มองเธอด้วยท่าทางตลก ๆ ก่อนจะเอื้อมมือออกไป และลูบหัวเล็ก ๆ ของเธอ เขาพูด “รีบดื่มนมให้เสร็จก่อนที่มันจะเย็น”

เชอรีชตอบเพียงว่า "ได้สิ" ก่อนที่เธอจะกินอาหารเช้าของเธอต่อ

บอยล์อดไม่ได้ที่จะเตือนเธอ “เชอรีช เมื่อผมไปถึงบ้านของคุณ และหลังจากพบพ่อแม่ของคุณแล้ว ผมต้องการให้คุณรุนแรงกับผมให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้นะ”

เชอรีชพูด "คุณกำลังวางแผนจะทำอะไรบางอย่างใช่ไหม บอยล์?"

“บางทีแผนง่าย ๆ อาจไม่เพียงพอที่จะโน้มน้าวให้พ่อของคุณยอมรับผมในเวลาอันสั้น แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าที่จะบังคับเขาให้ยอมรับผม”

บอยล์พูดถูก เชอรีชพยักหน้าและยกนิ้วโป้งให้เขา

“ถ้าคุณไม่อยากบังคับให้พ่อฉันยอมรับคุณ แล้วทำไมเมื่อวานคุณต้องรีบจดทะเบียนสมรสด้วยล่ะ?” เชอรีชถามคำถามที่ยากมากกับเขา

แต่บอยล์มองเธอด้วยท่าทางแปลก ๆ ขณะที่เขาสังเกตเห็นเศษอาหารที่มุมปากของเธอ มีฟองอยู่ด้านบนริมฝีปากของเธอ ดวงตาของเธอดูกลมโตอย่างมาก เธอดูบริสุทธิ์ และไร้เดียงสาอย่างน่าทึ่ง

แต่เธอกลับมีไหวพริบเร็วกว่าที่เขาคาด

เชอรีชถาม “คุณมองฉันทำไม?”

บอยล์หยิบกระดาษทิชชู่ออกมาเช็ดริมฝีปากของเธอ

เขามีแรงจูงใจแอบแฝงเกี่ยวกับเธอเนื่องจากเขาไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการได้แต่งงานกับเธอ

เชอรีชเตือนเขา “บอกตามตรง คุณไม่ต้องกังวลมากเกินไปหรอกว่าพ่อของฉันจะยอมรับหรือจะชอบคุณหรือไม่ นั่นก็เพราะว่าความประทับใจที่เขามีต่อคุณนั้นต่ำมาก ๆ สิ่งที่คุณต้องทำคือทำให้ดี และเพิ่มข้อดีสองสามข้อให้พ่อได้เห็น"

บอยล์พูดไม่ออก

หลังจากนั้นเขาก็รู้สึกดีขึ้นมาก

…

พวกเขามาถึงนอร์ท ซิตี้ หลังจากผ่านไปสามชั่วโมง

แฮร์ริสันเป็นคนมารับพวกเขาที่สนามบิน

บอยล์กับเชอรีชนั่งอยู่เบาะหลัง ขณะที่แฮร์ริสันขับรถ

แฮร์ริสันชำเลืองมองผ่านกระจกมองหลัง เขาแซว "โอ้ พี่เขยที่รัก ดูสิว่าคุณโชคดีแค่ไหนที่ได้ผมเป็นคนขับรถให้คุณ"

บอยล์หัวเราะอย่างเจื่อน ๆ ขณะที่เขาพูด "ขอบคุณ"

“โอ้ ไม่จำเป็นต้องขอบคุณหรอกเพราะ… ผมต่อยคุณหนักมากในตอนนั้น”

บอยล์รู้สึกอึดอัด เนื่องจากแฮร์ริสันไม่เก็บความลับให้เขา เขาเอากำปั้นวางที่ปากของเขาแล้วไอออกมาอย่างประหม่า

เชอรีชเตะที่นั่งคนขับ

แฮร์ริสันสัมผัสได้ถึงแรงเตะผ่านเบาะ เขาบ่นว่า "พระเจ้า พี่! คุณทำได้ยังไง! ผมเป็นน้องชายของพี่นะ รู้ไหม"