บทที่ 967 ลงโทษตัวเองด้วยแก้ววิสกี้สามแก้ว

เชอรีชทำหน้ามุ่ย และหยิบบทความสำนึกผิดจากบอยล์

"คุณจะรู้อะไร? ถ้าฉันจริงจังกับการสำนึกผิดจริง ๆ พ่อของฉันก็จะต่อว่าฉันอีกนาน ถ้าฉันแสดงความกังวล และความรู้สึกกับเขา เขาก็จะยกโทษให้ฉันทันที ฉันใช้กลยุทธ์นี้มาตั้งแต่ยังเด็ก รับรองได้ว่าจะสามารถแก้ปัญหาได้ทุกรูปแบบ”

บอยล์มองเธอด้วยความรัก เขาจับมือของเธอ “ตอนแรกผมจะแวะมาดู คุณคิดไม่ออกว่าจะเขียนอะไรใช่ไหม? ผมกำลังคิดที่จะเลียนแบบลายมือของคุณ และช่วยคุณเขียนเรียงความสำนึกผิด มันเหมือน..."

เชอรีชรีบยัดเรียงความสำนึกผิดใส่มือของเขาทันที "ไม่ ฉันใช้อุบายของฉันหมดแล้ว และตอนนี้คิดอะไรไม่ออกแล้ว ฉันต้องเขียนถึงพันห้าร้อยคำ แต่ตอนนี้เขียนได้แค่สองร้อยคำเท่านั้น บอยล์เนื่องจากคุณเขียนวิทยานิพนธ์เก่ง และกำลังเรียนกฎหมายด้วย การใช้เหตุและผลของคุณต้องเก่งกว่าฉัน ถ้าคุณช่วยฉันเขียนเรียงความสำนึกผิดนี้ พ่อของฉันอาจจะยกโทษให้เราในทันทีก็ได้”

ไม่ต้องสงสัยเลย เธอเก่งในการเกลี้ยกล่อมคนอื่นด้วยการพูดชมเขาทุกอย่างที่เธอเคยรู้ด้วยการเสแสร้งทำเป็นร่าเริง

บอยล์ยิ้ม และมองไปที่เธออย่างตั้งใจ

เชอรีชกำลังถือปากกา และประสานมือทั้งสองของเธอเข้าด้วยกันเพื่อขอความช่วยเหลือ เธอยังแสดงนิ้วที่แดงเล็กน้อยของเธอ ในขณะที่จับปากกาเข้าหาเขาอย่างน่าสงสาร

บอยล์มองเธอด้วยความรักใคร่ ในที่สุดเขาก็ยอมแพ้ และหยิบปากกาจากเธอ

“ไปที่โต๊ะ และก็เขียน!” เชอรีชพูดอย่างมีความสุข

เนื่องจากมีเก้าอี้เพียงตัวเดียวในห้อง บอยล์จึงนั่งลงเขียนเรียงความสำนึกผิดโดยที่เชอรีชยืนอยู่ข้าง ๆ เขา

เธอเอนตัวพิงโต๊ะ และเอามือเท้าคางบนโต๊ะ “คุณไม่จำเป็นต้องเขียนมันให้มีเหตุผล และเป็นระเบียบเกินไป เขียนให้ยุ่งเหยิงกว่านี้สักหน่อย และจะดีถ้าประโยคฟังดูไม่ต่อเนื่องกัน ปกติฉันจะแค่เขียนแบบนั้น พ่อของฉันคุ้นเคยกับลักษณะการเขียน และอุปนิสัยของฉันอย่างมาก”

บอยล์หัวเราะ “เราควรจะทำอย่างไรดีล่ะ? ผมไม่เคยพูดไม่ปะติดปะต่อมาก่อนด้วยสิ”

เชอรีชขมวดคิ้ว ขณะคิดวิธีแก้ปัญหา

จากนั้นบอยล์ก็ดึงเธอขึ้นไปบนตักของเขา เขากอดเธอจากด้านหลัง เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหูเธอ “ถ้าคุณบอกและให้ผมเขียนแทน คุณว่าดีไหม?”

เชอรีชพูดออกมาไม่หยุด ในขณะที่บอยล์เลียนแบบลายมือของเธออย่างใจเย็น และเขียนมันลงไป

เชอรีชเป็นคนชี้เกียจ เธอชอบเขียนติด ๆ กัน และบอยล์ก็เลียนแบบลายมือของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีข้อบกพร่องเลย

เชอรีชรู้สึกประหลาดใจกับลายมือที่เหมือนกันอย่างมาก “บอยล์ คุณสามารถไปเลียนแบบลายมือของปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ และกลายเป็นปรมาจารย์แห่งการปลอมแปลงได้เลย”

บอยล์หัวเราะหลังจากนั้น “คุณคิดว่าการเลียนแบบลายมือของปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ระดับประเทศนั้นง่ายอย่างนั้นหรือ?”

“คุณยังเลียนแบบจังหวะ และคำที่ยุ่งเหยิงของฉันได้ดีขนาดนี้เลยไม่ใช่เหรอ?”

“นั่นเป็นเพราะผมเฝ้าสังเกต และรักทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ”

เชอรีชยิ้ม และจูบเขาเป็นรางวัล

บอยล์เลิกคิ้ว และมองไปที่เธอ “นี่คือรางวัลของผมที่ช่วยคุณงั้นเหรอ?”

"ใช่" เชอรีชพยักหน้า และลูบไล้รอยสักสีส้มที่แขนซ้ายของเขา “โอ้ ใช่ พ่อของฉันพูดอะไรกับคุณเหรอ? เขารังแกคุณหรือเปล่า?”

"ไม่มีอะไรมากหรอก เขาไม่ได้รังแกผม เราแค่คุยกันเฉย ๆ”

"อ่า เขาเห็นด้วยกับการแต่งงานของเราหรือเปล่า?”

บอยล์ก้มหน้าลง และจุมพิตที่หน้าผากของเธอ "เขาจะเห็นด้วย"

...

ในตอนเย็น นายใหญ่ฟัดด์ยืนยันว่าจะให้บอยล์อยู่ทานอาหารเย็น

เนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่เขามาเยี่ยมครอบครัวของเชอรีช จึงไม่ควรอยู่ทานอาหารเพียงแค่มื้อเดียว

ในความเป็นจริง บอยล์ได้เตรียมของขวัญสำหรับสมาชิกในครอบครัวของเธอก่อนมาเยี่ยม

เขามอบชุดหมากรุกโอเทลโล่แก่นายใหญ่ฟัดด์ ตัวหมากรุกสีดำนั้นสุกสกาวและแวววาวมาก มันทำจากหินสีดำหายาก ในขณะที่ตัวหมากรุกสีขาวนั้นเรียบและแวววาว มันทำจากหินอาเกตคุณภาพสูง เนื่องจากตัวหมากรุกทำมาจากหินธรรมชาติ มันจึงเป็นของสะสมที่มีราคาแพงและหายาก ซึ่งควรค่าแก่การหวงแหน

นายใหญ่ฟัดด์ชอบชุดหมากรุกอย่างมาก

บอยล์เก่งในการให้ของขวัญตามรสนิยม และความชอบของผู้คน

นายใหญ่ฟัดด์อารมณ์ดี และระหว่างรับประทานอาหารเย็น เขาขอให้แฮร์ริสันไปเอาวิสกี้ที่เขาเก็บไว้ในคอลเลกชันของเขามาหลายปี

เขาสั่งให้แฮร์ริสันหยิบวิสกี้ขาวมาโดยเฉพาะ

เวอเรียนพูดด้วยความเป็นห่วง “พ่อ ถ้าพวกคุณดื่มวิสกี้ขาวจะไม่เป็นอันตรายใช่ไหม? บอยล์ต้องขับรถกลับบ้านอีกคืนนี้”