บทที่ 966 บทสนทนาระหว่างพ่อตากับลูกเขย

ปัง!

ฮีลตันกระแทกส้อมของเขาลงบนโต๊ะ

“พวกเธอสองคนกล้าดียังไงถึงได้ไปจดทะเบียนสมรสกันโดยไม่ได้เจอพ่อแม่ของกันและกันก่อน และขออนุญาตพวกเราก่อน?”

ฮีลตันดูจริงจังและโกรธมาก เขาจ้องไปที่เชอรีชกับบอยล์

บอยล์มองไปที่ฮีลตัน และอธิบายอย่างใจเย็น “คุณลุง เรื่องนั้นมันเป็นความคิดของผม รีชไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้”

บอยล์โทษตัวเองทั้งหมด

ฮีลตันไม่ใช่คนโง่ เขาเข้าใจลูกสาวของเขาดี ไม่มีใครสามารถบังคับเธอได้ถ้าเธอไม่เต็มใจที่จะทำ

ยิ่งเขามองบอยล์มากเท่าไหร่ ฮีลตันก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเท่านั้น

ฮีลตันลุกขึ้นจากเก้าอี้ และมองพวกเขาอย่างเย็นชา “พวกเธอสองคน ตามพ่อไปที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้!”

ฮีลตันมุ่งหน้าขึ้นไปชั้นบน

เชอรีชชำเลืองมองไปทางนายใหญ่ฟัดด์ อ้อนวอนให้เขาช่วยเธอ

นายใหญ่ฟัดด์อารมณ์เสีย “เจ้าลูกคนนี้ เขาจะทำอะไรก็ได้ตามใจ แต่ห้ามคนอื่นไม่ให้ทำ! เมื่อก่อนเขามักจะตัดสินใจโดยไม่คุยกับเราด้วยซ้ำ!”

เขาไม่ได้ปรึกษากับพ่อแม่ของเขา เขาไปหาแม่อุ้มบุญตั้งท้องให้เขา และนั่นก็เป็นกรณีเดียวกันกับการแต่งงานของเขาด้วยเช่นกัน

ในตอนนี้เขาโทษเจลลี่ บีน กับเรื่องเดียวกับที่เขาทำเมื่อก่อน เจลลี่ บีนทำผิด แต่เธอเรียนรู้มันมาจากพ่อของเธอ!

เวอเรียนรู้สึกเขินอายเล็กน้อย เธอมองไปที่นายใหญ่ฟัดด์ และทำให้เขาใจเย็นลง “พ่ออย่าโกรธฮีลตันเลย เขาดูเย็นชาและเข้มงวด แต่ฉันรู้ว่าเขาจะไม่ตำหนิพวกเขาอย่างรุนแรง เด็ก ๆ จะไม่เป็นไร”

นายใหญ่ฟัดด์ดื่มน้ำจนหมด และระงับอารมณ์โกรธของเขา

บอยล์กับเชอรีชเดินตามฮีลตันไปที่ห้องทำงาน

ในห้องทำงานบอยล์กับเชอรีชยืนอยู่หน้าโต๊ะราวกับว่าพวกเขาเป็นอาชญากรที่ถูกสอบปากคำ

ฮีลตันนั่งหลังโต๊ะ และจ้องมองพวกเขา เชอรีชรู้สึกอึดอัดกับสายตาของเขา และหน้าบึ้งของเขา “พ่อ หนูไม่ใช่อาชญากรนะ ทำไมพ่อถึงมองหนูแบบนั้นล่ะ?”

ฮีลตันหงุดหงิด “ลูกไม่บอกพ่อและมอนตี้ ลูกขโมยสมุดทะเบียนบ้าน และไปจดทะเบียนสมรส เชอรีช ฟัดด์ ลูกกล้ามาก!”

เชอรีชทำตัวไร้เดียงสา “พ่อ พ่อเข้าใจหนูผิด หนูเพียงแค่ต้องการจะไปสมัครบัตรประจำตัวใหม่ ก็เลยเอาสมุดทะเบียนบ้านไป ก็แค่นั้น…หนูลืมคืนให้พ่อ และไม่คิดว่าตัวเองจะได้ไปจดทะเบียนสมรสเร็วขนาดนี้ด้วย”

ฮีลตันหรี่ตาลง “ลูกวางแผนเรื่องนี้มานานแล้วใช่ไหม ห๊ะ!”

“ไม่ หนูไม่ได้ทำ เชื่อหนูเถอะพ่อ”

ฮีลตันโบกมือให้เธอ “ก็ได้ ลูกออกไปก่อน”

เชอรีชพูดไม่ออก

'แค่นั้นเหรอ?' เชอรีชสงสัย

เชอรีชจับมือบอยล์ และพูดว่า “ไปกันเถอะบอยล์”

ฮีลตันขมวดคิ้ว “พ่อไม่ได้บอกให้เขาไป”

“พ่อ…หนูผิด หนูรู้ว่าหนูผิด”

“กลับไปที่ห้องของลูกซะ และเขียนเรียงความสำนึกผิดหนึ่งพันคำ อย่าคิดที่จะออกมาถ้าลูกทำไม่เสร็จ”

เชอรีชยกฝ่ามือของเธอขึ้นไปในอากาศ “ขอห้าร้อย!” เชอรีชต่อรอง

“ห้าพันคำ”

เชอรีชพูดไม่ออก