บทที่ 98 เธอไม่อยากเป็นผู้หญิงของเขา!

ฮีลตันห้าวเข้าไปทีละก้าวในแต่ละครั้ง ในขณะที่เวอเรียนถอยหลังออกไป

ตราบใดที่มีคนนอนกับเขา และให้กําเนิดลูกของเขา พวกเธอถือว่าเป็นผู้หญิงของเขา เธอไม่ใช่คนเดียวที่ตรงกับความต้องการนี้!

แม้ว่า ยานนี่ จอย จะไม่ตรงกับข้อกําหนดนี้ แต่ แนนซี่ แซนเดอร์ ล่ะ?

เวอเรียนไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่ยึดถืออดีตและผ่านมันไปไม่ได้ อย่างไรก็ตามเธอไม่สามารถยอมรับได้ว่า ฮีลตัน ฟัดด์ และ แนนซี่ แซนเดอร์ พวกเขามีลูกด้วยกัน

"ถ้าอย่างนั้น แนนซี่ แซนเดอร์ ก็เป็นผู้หญิงของคุณด้วย…?"

ก่อนที่เธอจะจบคําถาม มือถือของฮีลตันก็ดังขึ้น

ดวงตาทั้งสองคู่มองโทรศัพท์พร้อมกัน มันเป็นโทรศัพท์จากโรงเรียนอนุบาล

ฮีลตันรับโทรศัพท์ว่า "สวัสดีครับ"

"นี่คือพ่อของ เชอรี่ ฟัดด์ ใช่ไหมคะ?"

คิ้วของฮีลตันขมวดขึ้น "เกิดอะไรขึ้นกับเชอรี่ครับ?"

ครูอนุบาลอีกฟากหนึ่งกล่าวอย่างกระวนกระวายใจว่า "คุณฟัดด์ ได้โปรดมาที่โรงเรียนอนุบาล เชอรีรู้สึกไม่สบาย หลังจากเข้านอนหลังอาหารกลางวันของวันนี้ ครูของเราได้วัดอุณหภูมิของเธอ มันสูงถึงสี่สิบองศา เธอมีไข้สูง..."

ก่อนที่ครูจะพูดจบ ฮีลตันพูดด้วยเสียงสงบ “ผมจะไปทันที โปรดช่วยให้ร่างกายเธอเย็นลงก่อน"

"ได้ค่ะ ได้ค่ะ"

หลังจากวางสาย เวอเรียนถามอย่างกังวลว่า "เจลลี่ บีน เธอไม่สบายใช่ไหม?"

"ใช่ เธอมีไข้สูงมาก ผมกำลังจะไปที่นั่นทันที"

"ฉันจะไปกับคุณ!"

ฮีลตันเหลือบมองแขนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสของเธอ "คุณควรรออยู่ที่นี่"

เวอเรียนรู้ว่าเธอไม่สามารถช่วยอะไรมากนัก ถึงแม้ว่าเธอจะไป เธออาจสร้างปัญหาให้ฮีลตัน แม้ว่าเธอจะกังวล แต่เธอก็เชื่อฟังเขาไม่ได้ติดตามเขาไป

...

เมื่อฮีลตันรีบวิ่งไปในโรงเรียนอนุบาล ใบหน้าของ เจลลี่ บีน แดงก่ำ

"พ่อคะ เจลลี่ บีน รู้สึกอึดอัด"

ฮีลตันอุ้ม เจลลี่ บีน ขึ้นมา และปลอบโยนเธอด้วยเสียงแหบแห้ง “อดอีกนิดนะพ่อกำลังจะพาหนูไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ เดี๋ยวหนูก็จะดีขึ้น”

หลังจากมาถึงโรงพยาบาลแพทย์แนะนําให้ฉีดยา ทันทีที่พวกเขามาถึงห้องฉีดยา เจลลี่ บีน ก็ร้องไห้โอดครวญไปด้วยน้ําตาบนใบหน้าที่บอบบางของเธอ เธอจับที่คอของฮีลตัน ไม่ยอมปล่อยไป "พ่อคะ หนูไม่อยากฉีดยา... หนูกลัว ฉีดยามันเจ็บ!"

"ถ้าหนูไม่ได้รับการฉีดยา ตัวหนูก็จะร้อนเหมือนไฟไหม้ เป็นเด็กดีนะคะ หลังจากฉีดแล้วพ่อจะพาไปซื้อของอร่อยๆ"

"พ่อ หนูอยากกินอาหารอร่อย ๆ หนูไม่ต้องการฉีดยา!"

ยิ่งเขาเกลี้ยกล่อมเธอมากเท่าไร มันก็ยิ่งแย่ลงเท่านั้น ฮีลตันไม่ได้รบเร้าเกลี้ยกล่อมเธออีกต่อไป เขาเพิ่งกดเจ้าตัวน้อยและคว้าขาที่วุ่นวายของเธอ "หมอฉีด"

“พ่อไม่รัก เจลลี่ บีน แล้ว... หนูจะกลับไปฟ้องคุณปู่! ฟ้องมอนตี้! ว่าพ่อรังแกหนู! โฮ!!!..."

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฮีลตันพา เจลลี่ บีน มาฉีดยา ดังนั้นเขาจึงมีประสบการณ์ ตราบใดที่เขาตัดสินใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ในหัวใจของเขาและไม่ตามใจเธอ มันจะดีขึ้นเอง

แพทย์หญิงถอดกางเกงของเจาตัวน้อยออก หลังจากนั้นครู่หนึ่งเธอก็ฉีดยาเข้าไปในนั้น

เมื่อฉีดเสร็จแล้วดวงตาโตของ เจลลี่ บีน ทั้งสองข้างก็เป็นสีแดง “หนูจะไม่มีวันรักพ่ออีกต่อไป!”

เด็กน้อยร้องไห้จนสะอึก และเช็ดน้ําตาด้วยหลังมือ ฮีลตันไม่สนใจเธอ เขากอดเธอขณะที่พวกเขาเดินออกจากโรงพยาบาลหลังจากที่เขาให้เธอกินยาที่ตามแพทย์สั่ง

...

อาคารของ ฟัดด์ กรุ๊ป ภายในออฟฟิศของท่านประธาน

เวอเรียนจําได้ว่าแล็ปท็อปของเธอยังคงอยู่ในกองถ่ายและเธอไม่รู้ว่ามันเสียหรือไม่

เธอกําลังจะไปที่กองถ่ายเพื่อรับมัน แต่มีเคาะประตูออฟฟิศ

"มีใครอยู่มั้ย?"

มันเป็นเสียงของ ยานนี่ จอย

ยานนี่เปิดประตูแล้วเข้ามา เวอเรียนที่นั่งบนโซฟาตกตะลึง อย่างไรก็ตาม ยานนี่ ไม่ได้แปลกใจเลย เธอเข้ามาพร้อมกับแล็ปท็อปในอ้อมแขนของเธอ และเดินผ่านเข้าถามว่า "คุณมอนท์ คุณโอเคไหม? ฉันเห็นแล็ปท็อปของคุณวางอยู่แถวนั้น ฉันคิดว่าคุณอยู่ในออฟฟิศของประธานฟัดด์ ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจส่งมันคืนให้คุณ"

เวอเรียนรีบยกมือขึ้นเพื่อที่รับมัน เป็นเรื่องที่ดีมาก ยานนี่จึงวางแล็ปท็อปไว้บนโต๊ะ "อย่าขยับ" ฉันจําได้ว่าแผลนั้นลึกมาก

ยานนี่ เป็นคนมีอารมณ์ดี และเวอเรียนก็ยินดี "ขอบคุณที่เอาแล็ปท็อปมาคืนให้ฉันนะคะ"