บทที่ 97 คำอธิบายที่ไม่ชัดเจน

"คุณใช้เวลาในคืนที่น่ายินดีกับ ยานนี่ จอย เมื่อคืนนี้ และไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างคุณกับเธออย่างนั้นเหรอ?"

เป็นไปได้ไหมว่าผู้ชายทุกคนเป็นแบบนี้ ต่อหน้าพูดอีกอย่างลับหลังทำอีกอย่าง

ภาพใกล้ชิดของเขาและ ยานนี่ จอย ที่บาร์เมื่อคืนนี้ เป็นที่รู้จักกันทั้งเมืองนอร์ท ซิตี้ ฮีลตันคิดว่าเธอตาบอดหรือโง่กันแน่? เขากล้าที่จะพูดออกมาอย่างชัดเจน ๆ ว่าเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับ ยานนี่ จอย?

ดวงตาสีเข้มที่ร้อนแของฮีลตันจ้องมองเธอ ในขณะที่เขาพิจารณาเธออยู่สักครู่ก่อนหนึ่ง ก่อนที่จะพูดอย่างช้า ๆ "เมื่อคืนผมมีความสุขกับ ยานนี่ จอย ตลอดทั้งคืน"

"คุณ...!"

คนพาล! ขี้โกง! ไอ้สารเลว!

เวอเรียนลุกขึ้นด้วยความโมโหก่อนที่จะเดินจากไป แต่ฮีลตันเร็วกว่าเธอ เขาคว้าร่างของเธอและดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขา เขาโน้มตัวมาใกล้หูของเธอและถามด้วยรอยยิ้มว่า "คุณโกรธมากไหม?"

ฮีลตันมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในหัวใจของเขา เมื่อเขาเห็นเธอทําตัวเหมือนสิงโตหนุ่มโกรธ

"ถ้าคุณมีความสุขมากกับ ยานนี่ จอย คุณจะมากอดฉันทำไม? ปล่อยฉันนะ ฮีลตัน ฟัดด์!"

คนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาต่อสู้อย่างดิ้นรน และบังเอิญไปสัมผัสโดนแผลที่แขนของเธอ มันเจ็บปวดมากจนใบหน้าที่บอบบางของเธอบูดเบี้ยว และน้ําตาก็ร่วงลงมาทันที

ฮีลตันลดศีรษะลง ริมฝีปากบางของเขากดลงบนตัวเธอเบา ๆ ขณะที่เขาอ้าปากพูดด้วยเสียงต่ำ

"ผมมีความสุขกับ ยานนี่ จอย จริง ๆ เมื่อคืนนี้ แต่มันก็แค่เฉพาะการดื่มเท่านั้น คุณรู้จัก แซนเดอร์ ลูคัส ใช่ไหม? เขาก็อยู่ที่นั่นด้วยเมื่อคืนนี้"

ใบหน้าของเวอเรียนเปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างรวดเร็ว เธอผลักเขาออกไป พวกเขายังอยู่ที่โรงพยาบาล เขาจะจูบเธอในที่สาธารณะเหรอ?

เธอเอื้อมมือออกไปสัมผัสริมฝีปากที่เขาจูบโดยที่ไม่รู้ตัว เขาเพิ่งจูบเธอเบา ๆ แต่อุณหภูมิริมฝีปากของเธอสูงมาก มันเป็นเหมือนไฟที่แผดเผา ทำให้อุณหภูมิสูงแผ่กระจายไปทั่วคอของเธอ

ฮีลตันจงใจยกมือขึ้นสัมผัสหน้าผากของเธอเพื่อหยอกล้อ "นอกจากอาการบาดเจ็บที่แขนแล้ว คุณมีไข้ไหม?"

ใบหน้าของเวอเรียนหน้าแดงระเรื่อ ขณะที่เธอดันมือของเขาออกไป แล้วพึมพําอย่างเบา ๆ ว่า "ฉันไม่มีไข้"

ฮีลตันมองเธออย่างอ่อนโยน ๆ เวอเรียนตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ฮีลตันมักจะเย็นชาเสมอ แม้แต่ดวงตาของเขาก็เย็นชาเมื่อมองผู้คน แต่ความอ่อนโยนที่หายากในขณะนี้ทําให้เธอตกหลุมรักเขาในทันที

ดูเหมือนว่าจะมีกวางจํานวนนับไม่ถ้วนที่วิ่งชนกันในหัวใจของเธอ…

…

เมื่อพวกเขาขึ้นรถ เวอเรียนก็นั่งบนที่นั่งของผู้โดยสาร และอดกลั้นคําพูดของเธอไว้ตลอดทาง เมื่อเห็นว่าพวกเขากําลังเข้าใกล้ ฟัดด์ กรุ๊ป เธอจึงถามลังเลว่า "แล้ว… เมื่อคืนถ้าไม่ใช่คุณคนเดียวที่อยู่กับ ยานนี่ จอย ท่านประธานลูคัสก็อยู่ที่นั่นด้วยหรือ?"

คำอธิบายของผมชัดเจนไม่มากพอ หรือว่าคุณไม่มีความสามารถที่จะเข้าใจ

ฮีลตันมองเธอย่างขําขันด้วยดวงตาสีเข้มของเขา

อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็แค่นั่งดื่มสุรา ทำไมเขาถึงต้องเอาร่างกายตัวเองไปใกล้ชิดขนาดนั้น?

นึกถึงภาพนี้ เวอเรียนขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ "แค่ดื่มก็พอ ทำไมคุณถึงต้องเอาร่างกายไปอยู่ใกล้ขนาดนั้น มันจำเป็นหรือ?”

น้ําเสียงของเธอ ทําให้ฟังดูเหมือนเธอกำลังเป็นราชินี

ริมฝีปากบาง ๆ ของฮีลตันง้ำงอ "บาร์มันเสียงดังมาก ถ้าเราไม่เข้าไปใกล้ ๆ เราจะได้ยินเสียงกันชัดเจนได้ยังไง"

น้ําเสียงของเขาราวกับว่าแกล้งทำเป็นเฉยเมย และสงบนิ่ง เหมือนเขาไม่รับรู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นในเรื่องนี้… เวอเรียนนั่งอยูทข้าง ๆ ด้วยความโมโห

แม้ในสถานการณ์เช่นนี้ ก็เปลี่ยนความจริงไม่ได้ว่า ยานนี่ จอย เป็นคนสนิทกับฮีลตัน ถ้าเขาไม่ใช่เพื่อนสนิทกัน แล้วทําไมพวกเขาถึงไปดื่มในบาร์ตอนกลางคืน ในลักษณะที่ใกล้ชิดกันนักล่ะ? เวอเรียนเชื่อว่า ฮีลตันเป็นสุภาพบุรุษมากพอ

เธออยากที่จะถามมากกว่า แต่เธอก็เปลี่ยนความคิด เพราะว่าเขาไม่ใช่ของเธอ

เพราะไม่รู้ที่มาที่ไปของความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา คิดถึงเรื่องนี้ไปก็ทำให้เธอสับสนราวกับคนหลงทาง

ขณะที่ฮีลตันขับรถอยู่นั้น จู่ ๆ เขาก็พบว่าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ เธอดูน่ารักเวลาที่เธอหึง

เขาไม่ชอบผู้หญิงที่ขี้หึงง่าย ก่อนที่เขาจะพบกับเวอเรียน ผู้หญิงที่อยู่รอบตัวเขาล้วนเป็นผู้หญิงที่มีเหตุมีผล พวกเธอรู้ว่าเมื่อใดที่ควรหึง เพื่อแสดงความรู้เร้าอารมณ์ พวกเธอยังรู้ขอบเขตของตัวเองและถอยเมื่อจำเป็น อย่างไรก็ตาม เวอเรียนไม่ได้มาจากกลุ่มคนเหล่านั้น เธอไม่รู้ว่าจะก้าวไปข้างหน้าหรือถอยอย่างไรดี และเธอก็ไม่เข้าใจสถานการณ์ทั่วไปด้วยซ้ำ เธอไม่ใช่คนที่อ่อนแอ แต่เธอมีคุณธรรม

เธออาจจะยังเป็นเด็กอยู่ ดังนั้นเธอจะรับบทของการเป็นแม่ของ เจลลี่ บีน ได้อย่างไร?

อย่างไรก็ตามผู้หญิงคนนี้สามารถส่งผลต่ออารมณ์ของเขาได้บ่อยขึ้นเรื่อย ๆ ฮีลตันยังไม่รู้เลยว่านี่เป็นสิ่งที่ดีหรือไม่ดี