บทที่ 983 ท่านประธานลอว์สัน แนะนำการรักภรรยาของเขา 1

เช้าวันต่อมา บอยล์ตื่นตอนเช้าตรู่ตามปกติ

แม้ว่าบอยล์จะนอนพักค้างคืนที่บ้านของตระกูลฟัดด์ นิสัยที่ทำอาหารเช้าให้เชอรีชก็ไม่เคยเปลี่ยน

เวอเรียนก็ตื่นแต่เช้าเช่นกัน เธออยากทำอาหารเช้าง่าย ๆ ให้คนในครอบครัว เมื่อเธอเดินเข้าไปในห้องครัว เธอก็เห็นบอยล์ที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวและม้วนแขนเสื้อขึ้น เขายืนทำไข่เจียวอยู่หน้าเตา

ภาพที่เห็นทำให้รู้สึกอบอุ่นในใจ

เวอเรียนยิ้มแล้วทักทายเขา "อรุณสวัสดิ์จ้ะ บอยล์"

บอยล์ตอบเธอ "อรุณสวัสดิ์ครับ"

เวอเรียนเดินเข้ามาแล้วอยากจะช่วยเขา แต่บอยล์ก็บอกเธอ "ผมอยู่คนเดียวที่นี่ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณแม่ออกไปก่อนได้นะครับ"

"ว้าว ดูแล้ว เจลลี่ บีนไม่ต้องห่วงเรื่องอาหารการกินเลย"

เวอเรียนแสดงความคิดเห็น ตอนที่มองไข่เจียวที่สมบูรณ์แบบในกระทะ

บอยล์ยิ้มแล้วตอบเธอ "อ๋อ ที่จริงก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษหรอกครับ ผมไม่ได้ทำอาหารเก่งขนาดนั้น"

"ถ่อมตัวจังนะ"

หลังจากเวอรียนรินน้ำแล้วจิบไปนิดหน่อย เธอก็อดถามไม่ได้ "เมื่อคืนแม่คุยกับเจลลี่ บีน เธอบอกว่าพวกเธอสองคนไม่อยากมีลูก จริง ๆ แล้วเธอคิดอะไรงั้นเหรอ?"

บอยล์ตอบขณะที่ทำแซนด์วิช "ผมจะต้องแบ่งความสนใจถ้าเรามีลูก และจะไม่ได้ดูแลความรู้สึกของเธอมากเท่าที่ผมต้องการอีกแล้ว ถ้าเป็นแบบนั้น ผมจะรู้สึกว่าไม่เคยให้การแต่งงานที่ดีที่สุดกับเธอ ถ้าความสัมพันธ์ของคู่รักแข็งแกร่งพอ ลูกก็ไม่ได้มีความสำคัญไปมากกว่าความต้องการทางวัตถุนิยม ไม่สำคัญหรอกครับ ถ้าเราไม่ต้องการ ผมอยากตามใจมาดามลอว์สันให้มากที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้ อย่างอื่นก็ไม่สำคัญหรอกครับ"

แววตาของเวอเรียนเป็นประกาย

เธอคิดว่าถ้าคนที่เธอแต่งงานด้วยคือฮีลตัน และแม้ว่าฮีลตันจะรักเธอมาก เวอเรียนก็ไม่เคยรู้เลยว่าความรักจะไร้เหตุผลเช่นนี้ ช่างเป็นความรักที่ไร้ขีดจำกัดและไร้ข้อผูกพัน และหลักการที่จะพิสูจน์ว่าเขารักเธอแค่ไหน

ดูเหมือนว่าเชอรีชจะเป็นคนสำคัญที่สุดในโลกสำหรับบอยล์ คนอื่นนั้นไม่ได้สำคัญสำหรับเขา

ในวันปีใหม่

มันเป็นปีใหม่ครั้งแรกที่บอยล์กับเชอรีชฉลองกันในฐานะคู่แต่งงาน

เชอรีชไม่ได้กลับไปฉลองปีใหม่ที่บ้านตระกูลฟัดด์ เธอกับบอยล์แค่ทานอาหารกลางวันกับตระกูลฟัดด์ ก่อนจะกลับมาฉลองที่คฤหาสน์เลค สตรีท

บอยล์กับเชอรีช พาโซเนียกลับมาที่คฤหาสน์พร้อมกันกับพวกเขา เมื่อสองวันก่อน

เมื่อพวกเขากลับมาจากบ้านตระกูลฟัดด์ พวกเขาก็เห็นโซเนียกำลังห่อเกี๊ยวอยู่บนโต๊ะอาหาร

หลังจากเชอรีชเข้ามาในบ้าน เธอก็ไปล้างมือและรีบเข้ามานวดแป้งเล่นเพื่อความสนุก

บอยล์ก็ไปล้างมือแล้วมาห่อเกี๊ยวกับพวกเธอ

เกี๊ยวที่เชอรีชทำนั้นดูน่าเกลียด จนทำให้โซเนียหัวเราะ

โซเนียแซวเธอ และหยิบเกี๊ยวที่เชอรีชทำมา "นี่คงเป็นเกี๊ยวที่เชอรีชทำขึ้นมาเป็นพิเศษ แม่มั่นใจว่าบอยล์จะกินอันที่หนูทำทีหลัง"

เชอรีชเอามือปิดหน้า "มันน่าเกลียดมาก หนูจะกินเองค่ะ"

โซเนียหัวเราะ "มันไม่ใช่งานศิลปะถึงจะห่อได้แย่ แต่รสชาติก็ยังเหมือนเดิม"

โทรศัพท์ของบอยล์ดังขึ้นมา มันเป็นเรื่องงาน

เชอรีชกับโซเนียห่อเกี๊ยวอยู่ที่โต๊ะ บอยล์ออกมารับโทรศัพท์ที่ระเบียง เขาเหลือบมองแม่กับลูกสะใภ้ที่โต๊ะอาหาร

พวกเธอคุยเล่นกัน ช่างเป็นภาพที่อบอุ่น