บทที่ 984 ท่านประธานลอว์สัน แนะนำการรักภรรยาของเขา 2

บอยล์กับเชอรีชไม่มีญาติมาเยี่ยมในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ทั้งสองคนจึงไปทานอาหารที่บ้านตระกูลฟัดด์ ก่อนจะกลับมานอนที่บ้าน

บอยล์กับเชอรีชอยู่อย่างสันโดษ

ฮันท์ลีย์กับวิทนีย์มาเยี่ยมเชอรีชกับบอยล์ในช่วงฤดูใบไม้ผลิที่เมืองนอร์ท ซิตี้ เป็นเวลาหกวัน

ทั้งสี่คนเล่นไพ่และพูดคุยกันอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่

ฮันท์ลีย์พูดในระหว่างที่เขาเล่นไพ่ "ได้ออกมาเที่ยวเล่นนี่มันดีจัง การมีลูกมันก็อีกเรื่องนึง วิทนีย์กับฉันไม่มีเวลาส่วนตัวกันเลย เจ้าตัวแสบนั่นร้องไห้จะกินนมทั้งวัน"

วิทนีย์กลอกตา "แล้วใครกันที่มารบเร้าฉันว่าอยากมีลูก? อ้อ ตอนนี้คุณมาเสียใจหลังจากมีลูกสินะ? เป็นอะไรไปล่ะคุณผู้ชาย? คุณเป็นคนที่ยุ่งยากชะมัด"

ฮันท์ลีย์บอกเธอ "คุณพูดเรื่องอะไรน่ะ? ก็คุณใส่แค่กางเกงอยู่บ้านเฉย ๆ ผมเป็นแค่รับใช้"

เชอรีชดึงได้ไพ่ดีออกมา เธอรู้สึกดีใจมากจึงเร่งพวกเขาและทำหน้าตาย "รีบเล่นสิ"

วิทนีย์ได้ไพ่คิง ส่วนฮันท์ลีย์มีไพ่หกใบอยู่ในมือ เขาถือไพ่ดอกจิกเรียงกันสองใบ จึงเอาออกไม่ได้ เมื่อมีไพ่คิงดอกจิกออกมา หมายความว่ามีไพ่คิงสามใบ เหลืออยู่ในมือของผู้เล่นสามคน

สถานการณ์แบบนี้ มีแต่ไพ่ดอกจิกสองอันที่เล่นได้

"ออกมาสิ ไพ่ดอกจิกสองอัน"

วิทนีย์มองเขาแล้วถาม "ฮันท์ลีย์ สก็อต ฉันยังเป็นเมียคุณอยู่หรือเปล่า? ฉันถือไพ่เล็กในมือตั้งหลายใบ ยอมให้ฉันหน่อยไม่ได้หรือไง?"

"เมียที่รัก ไม่มีคำว่าปรานีหรอกนะถ้าเป็นเรื่องการพนัน ถึงเราจะแต่งงานกันแล้วก็เถอะ"

"ก็ได้"

ฮันท์ลีย์โบกไพ่ห้าใบที่อยู่ในมือ "พวกนายจะทำอะไรสักอย่างหรือจะผ่าน? ถ้าผ่านงั้นฉันจะเพิ่มอีกสองใบก็แล้วกัน"

เชอรีชโยนไพ่สองใบลงบนกองไพ่ทันที

ฮันท์ลีย์พูดไม่ออก

เชอรีชถาม "นี่ไพ่ตัวใหญ่เลยนะ จะนับหรือเปล่า?"

วิทนีย์ตอบ "โอ้ ไม่นะ ฉันทำแบบนั้นไม่ได้"

ฮันท์ลีย์ถาม "โว้ว สองใบสุดท้ายต้องเล่นสองรอบ บอยล์ นายถือไพ่ทั้งเซตอยู่ ไม่มีแรงเล่นแล้วเหรอ?"

บอยล์ถือไพ่สิบใบอยู่ในมือ เขาเก็บไพ่ไว้แล้วตอบ "ฉันไม่ทำอะไรหรอก เล่นต่อเถอะ"

เชอรีชเล่นสองห้าและชนะ

บอยล์เก็บไพ่และโยนลงบนกองไพ่ แต่ฮันท์ลีย์ไม่เชื่อเขา และหยิบไพ่ออกมาจากในกอง

"ดูหน่อยซิว่านายถือไพ่อะไรไว้ บอยล์ นายไม่เล่นสักใบ ต้องซ่อนอะไรไว้แน่"

แต่บอยล์รวมไพ่ในกองแล้ว ฮันท์ลีย์เจอแค่ไพ่เล็กที่มีค่าน้อย

ฮันท์ลีย์ถามด้วยความสงสัย "บอยล์ นายคงไม่ได้ยอมให้เชอรีชหรอกนะ?"

บอยล์ตอบเขา "ถ้าฉันยอมให้เมียล่ะ? ไม่ได้ยอมให้เมียนายซะหน่อย จะสนทำไม?"

คำพูดของบอยล์ทำให้ฮันท์ลัย์พูดไม่ออก

วิทนีย์จึงพูดให้ยิ่งแย่ลงไปอีก "ดูบอยล์สิ ฮันท์ลีย์ ว่าเขาดีกับเมียเขาแค่ไหน"

ฮันท์ลีย์บ่น "พระเจ้า เล่นกับพวกนายนี่ไร้สาระชะมัด ไม่เล่นแล้ว"

ฮันท์ลีย์กำลังจะลุกขึ้นและเลิกเล่นเกม วิทนีย์ก็ดึงเขาไว้ "นั่งลงและดูเขาไว้นะ ดูสิว่าเขาดูแลเมียยังไง"

ฮันท์ลีย์ถามเธอ "ทำไมคุณไม่หัดทำดีกับสามีมากกว่านี้ล่ะ?"

วิทนีย์ตอกกลับเขา "ฮันท์ลีย์ ยุคโบราณมันผ่านไปแล้วนะ เราอยู่ในศตวรรษที่ 21 และตอนนี้ผู้หญิงก็มีสิทธิ์แล้ว ควรเข้าใจสมัยใหม่ได้แล้ว"

ฮันท์ลีย์ถอนหายใจ "เป็นผู้ชายนี่ลำบากนะ บอยล์ นายก็เป็นผู้ชาย ควรพูดอะไรบ้างเพื่อปกป้องความเป็นลูกผู้ชายสิ"