บทที่ 995 บทแทรก 2 จิน เชนน์หย่ากันเถอะ

ณ โรงพยาบาลเอกชนหรูของเชนน์ กรุ๊ป

จินพายานนี่ที่เปียกชุ่มไปด้วยฝนมาที่ห้องผ่าตัด

พยาบาลวิ่งมาหาจินอย่างกังวล เธอพูดอย่างเร่งรีบว่า “ท่านประธานเชนน์ อาการของคุณคารากำลังแย่ลง เธอต้องการการถ่ายเลือดทันที! เราใช้เลือด RH ในธนาคารเลือดจนหมดแล้วค่ะ!”

วินสันพ่อของคารา คุกเข่าลงต่อหน้าจินอย่างแรง เขาขอร้องด้วยใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา “ประธานเชนน์ ช่วยคาราด้วย! ยานนี่กับคารามีกรุ๊ปเลือดเดียวกัน คุณเป็นคนเดียวที่สามารถขอร้องให้ยานนี่บริจาคเลือดของเธอให้กับคาราได้!”

ยานนี่มองไปที่วินสันที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยใบหน้าเฉยเมย ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเขาเป็นพ่อของคารา แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ใช่พ่อแท้ ๆ ของยานนี่

วินสันคุกเข่าต่อหน้ายานนี่เพื่อขอร้องเธอ เขาจับขาของยานนี่ และร้องไห้ ในขณะที่เขาพูดว่า “ยานนี่ ยังไงคาราก็เป็นน้องสาวของเธอ ได้โปรดบริจาคเลือดให้คาราด้วย ช่วยชีวิตคาราแค่ครั้งเดียว! แม่ของเธอเสียชีวิตไปแล้ว และฉันก็แก่ขึ้นเรื่อย ๆ สมาชิกในครอบครัวคนเดียวที่เธอเหลือคือน้องสาวของเธอ เธอทั้งสองคนต้อง…”

ยานนี่พูดตัดบทวินสันก่อนที่เขาจะตอบเธอ “หุบปาก!”

วินสันตกตะลึง สีหน้าของยานนี่เย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็ง

ยานนี่มองไปที่วินสันที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น และหัวเราะอย่างเย็นชา “แม้ว่าสมาชิกในครอบครัวของฉันจะตายไปกันหมด ฉันก็ไม่รับคาราเป็นน้องสาวของฉัน คุณจาร์คอป ฉันขอบอกเรื่องนี้ให้ชัด ๆ เลยนะ แม่ของฉันมีลูกสาวเพียงคนเดียว ฉันเป็นลูกสาวคนเดียวของเธอ และฉันไม่มีน้องสาว และคุณ! คุณก็ไม่มีสิทธิ์พูดถึงแม่ของฉัน!”

คำพูดของยานนี่เฉียบคมราวกับมีด เธอตัดขาดญาติปลอม ๆ ทันที

พยาบาลอีกคนออกจากห้องผ่าตัดอย่างเร่งรีบ เธอตะโกนว่า “ผู้ป่วยเสียเลือดมากเกินไป! ตอนนี้เรามีกรุ๊ปเลือด RH แล้วหรือยัง?”

วินสันค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้น และพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า “ยานนี่ พ่อเป็นโรคตับแข็ง พ่อเลยบริจาคเลือดให้น้องสาวลูกไม่ได้ ลูกยังเด็ก หมอบอกว่าเรายังต้องการเลือดอีก 3000 cc ลูกช่วย…”

ยานนี่ไม่ได้สบตากับวินสันตรง ๆ เธอเงยหน้าขึ้น และยืนตัวตรง เธอจ้องวินสันอย่างเย็นชา

ยานนี่ชี้นิ้วไปที่ห้องผ่าตัด และถามทีละคำ “จิน เชนน์ คุณต้องใช้เลือดของฉันเพื่อช่วยคารา ใช่ไหม?”

"ใช่"

ริมฝีปากซีดของยานนี่โค้งเป็นรอยยิ้ม ขณะที่เธอพูดว่า “ส่งเอกสารการหย่ามาให้ฉัน จากนั้นฉันจะบริจาคเลือดเพื่อช่วยคาราของคุณ”

จอนจ้องอย่างเย็นชาไปที่ใบหน้าที่โกรธแต่งดงามของยานนี่ สายตาของเขาไม่เคยละไปจากเธอ ในขณะที่เขาเรียกเลขาของเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เฮนรี่!”

เฮนรี่ลังเล และพูดว่า “นายท่านจิน ผม…”

เขาคิดว่า 'การหย่าร้างเป็นปัญหาใหญ่ พวกเขาไม่ควรคิดทบทวนเรื่องนี้อีกครั้งงั้นหรือ?'

ยิ่งไปกว่านั้น เห็นได้ชัดว่ามันเป็นความเข้าใจผิดกันระหว่างนายท่านจินและคุณนายเชนน์

จินยังคงจ้องมองไปที่ยานนี่ ขณะที่เขาตะโกนใส่เฮนรี่อย่างเย็นชา “ส่งเอกสารการหย่ามาให้ฉัน!”

เฮนรี่ค่อย ๆ หยิบเอกสารหย่าสองฉบับออกจากกระเป๋าเอกสารของเขา เขาตัวสั่นขณะที่ส่งใบหย่าให้จิน “นายท่านเชนน์ คุณ…”

เขาต้องการจะพูดว่า 'คุณคิดว่าคุณควรพิจารณาเรื่องนี้ใหม่หรือไม่?'

อย่างไรก็ตาม จินหยิบเอกสารการหย่า และปากกาสีดำจากเขาไปแล้วก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค เขาเซ็นชื่อของเขาลงบนกระดาษ

เขาเซ็นมันอย่างแรงจนลายเซ็นของเขาทะลุกระดาษ

ปลายปากกาเกือบฉีกกระดาษออกจากกัน

เส้นเลือดบนมือของชายหนุ่มปูดขึ้น

จินยื่นใบหย่าให้เธอหลังจากที่เขาเซ็นเสร็จแล้ว สายตาของเขาเฉียบคมและเย็นชา ขณะที่เขาถาม “ตอนนี้คุณพอใจหรือยัง?”

ยานนี่มองไปที่เขา เธอกัดฟัน และพยายามฝืนยิ้มขณะที่เธอตัวสั่น

เธอตอบ "ใช่”

จากนั้นเธอก็หันหลัง และเดินตามพยาบาลไปตรวจเลือดพร้อมกับใบหย่าในมือ

อย่างไรก็ตาม เธอไม่สามารถกลั้นน้ำตาของเธอได้อีกต่อไป หลังจากที่เธอหันหลังไป น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มของเธอ

'มันเป็นความผิดพลาดของฉันที่รักจิน'

ชายหนุ่มยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ มือที่ห้อยอยู่ข้างเขากำหมัดจนซีด

วินสันพูดกับจินว่า “ประธานเชนน์ คุณกับยานนี่ไปแต่งงานกันเมื่อไหร่? ทำไมผมไม่รู้เรื่องนี้? ผมคิดว่าคุณชอบคารามาโดยตลอดไม่ใช่เหรอ? ผมคิดว่าคุณอยากจะแต่งงานกับคารา?”

"หุบปาก!" จินเหลือบไปมองเขา

วินสันหุบปากทันที

สามนาทีต่อมา ผลการตรวจเลือดก็ออกมา และมันก็ตรงกัน

พยาบาลถาม “มันตรงกัน คุณต้องการบริจาคเลือดให้เธอหรือไม่?”

จินพูดอย่างเย็นชา “ใช่”

ยานนี่มองไปที่หลอดใส เลือดของเธอไหลออกจากร่างกายของเธอไปยังร่างกายของคารา

เธอเกลียดมันมาก

เธอนอนอยู่บนเตียงและหลับตา ความเกลียดชังของเธอกลายเป็นน้ำตา ขณะที่มันไหลอาบแก้มของเธอ

ไม่นานหลังจากนั้น เธอรู้สึกเจ็บแปลบที่ท้องส่วนล่างของเธอ

พยาบาลที่กำลังเจาะเลือดของเธอตกใจ และอุทานว่า “ไม่! คุณยานนี่… คุณยานนี่…”

ผ้าปูที่นอนสีขาวจมอยู่ในกองเลือดของยานนี่ และกลายเป็นสีแดง มันน่ากลัวมาก

จินตกตะลึงในขณะที่เขาพึมพำ “ยานนี่…”

ยานนี่หันไปมองจินที่รีบวิ่งเข้ามา เธอยิ้มให้เขา “จิน ตอนนี้คุณพอใจหรือยัง?”

“ยานนี่… หมอ… หมอ…!”

ยานนี่ถูกดันเข้าไปในห้องผ่าตัด เธอยังคงได้สติอยู่ เธอมองไปที่แสงสีขาวที่ทำให้ตาพร่าบนเพดาน เธอรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง