บทที่ 996 ตกตะลึงตั้งแต่แรกเห็น

ย้อนกลับไปเมื่อเจ็ดปีก่อน

ตอนนั้นยานนี่อายุ 18 ปี เธอยังคงใช้นามสกุลของจาร์คอป ไม่ใช่นามสกุลของแม่แท้ ๆ ของเธอ เนื่องจากเธอยังเป็นลูกสาวของตระกูลจาร์คอป ดังนั้นเธอจึงเป็นที่รู้จักในชื่อ ฮิลลารี จาร์คอป

เสียงจั๊กจั่นร้องไปทั่วลานหน้าบ้าน พระอาทิตย์ยามบ่ายของฤดูร้อนที่เมืองนอร์ท ซิตี้ นั้นร้อนมาก ร้อนจนอาจทำให้คนเป็นลมได้

มีรถไม่คุ้นจอดอยู่ที่ลานหน้าบ้านของคฤหาสน์ตระกูลจาร์คอปในวันนั้น

มันคือรถเบนท์ลีย์รุ่นลิมิเต็ด อิดิชั่น ที่เลิกผลิตไปแล้ว หมายความว่าไม่มีใครสามารถซื้อรถคันนี้ได้แม้ว่าพวกเขาจะมีเงินก็ตาม

ฮิลลารีมองที่โทรศัพท์ของเธอ รถคันหรูมีมูลค่ากว่า 80 ล้านเหรียญ

มันเป็นของเศรษฐีชัด ๆ

อย่างไรก็ตาม ครอบครัวจาร์คอปทำอะไรถึงได้ไปรู้จักกับคนที่ร่ำรวยขนาดนั้น? แม้ว่าตระกูลจาร์คอปจะค่อนข้างมีชื่อเสียงที่นอร์ท ซิตี้ แต่ก็เทียบไม่ได้กับรถที่มีมูลค่ากว่า 80 ล้านเหรียญ

ทรัพย์สินของตระกูลจาร์คอปมีมูลค่าแค่ 80 ล้านแม้จะรวมธุรกิจทั้งหมด และอสังหาริมทรัพย์ทั้งหมดเข้าด้วยกันแล้ว

ฮิลลารีกำลังนั่งอยู่ใต้ต้นอะคาเซียข้างประตู เธอหยิบดอกอะคาเซียสีแดงขาว พวกมันมีขนปุยเหมือนดอกแดนดิไลออนที่จะลอยไปในอากาศด้วยการเป่าเพียงครั้งเดียว

สายตาของฮิลลารีมองตามดอกอะคาเซียที่ลอยอยู่ในอากาศ และเธอก็เหลือบไปเห็นห้องนอนบนชั้นสองของคฤหาสน์

มีเงาสะท้อนอยู่ในตัวบ้าน

เธอคือคารา ลูกสาวคนที่สองของตระกูลจาร์คอป

อย่างไรก็ตาม ฮิลลารีไม่เคยยอมรับว่าคาราเป็นน้องสาวของเธอ

ในสายตาของฮิลลารี น้องสาวของเธอจากแม่คนอื่นไม่ได้เป็นอะไรนอกจากพยานของวินสัน พ่อของเธอที่ทรยศต่อแม่ของเธอ

มันเป็นความอัปยศ

คาราอยู่ในห้องนอนของฮิลลารี คาราคงกำลังค้นตู้เสื้อผ้าของเธอ พยายามหาชุดที่สวยที่สุด และแพงที่สุดใส่ก่อนจะพบกับแขกที่ไม่ธรรมดาคนนั้น

การดูถูกเหยียดหยามเต็มในดวงตาของฮิลลารี

ภายในคฤหาสน์ วินสันและลีนา ภรรยาคนที่สองของเขา กำลังพูดคุยกับแขกที่ไม่ธรรมดาคนนั้นด้วยรอยยิ้มที่สดใสบนใบหน้าของพวกเขา

ลีน่ามองดูสิ่งของบนโต๊ะ และเธอก็หยุดยิ้มไม่ได้ ขณะที่เธอพูดว่า “นายท่านเชนน์ คุณนำของขวัญมาให้เราตั้งมากมาย นั้นเป็นการกรุณากับเราอย่างมาก"

วินสันยิ้มอย่างสุภาพ เขาไม่ลืมที่จะประจบประแจงเขา เขาพูดต่อว่า “นายท่านเชนน์ เรารู้สึกเป็นเกียรติมากที่คุณมาเยี่ยมเราในวันนี้ นอกจากของขวัญพวกนี้นายท่านเชนน์ยังเซ็นสัญญาโปรเจกต์ใหญ่กับเราเมื่อไม่กี่วันก่อน เราไม่สามารถตอบแทนความกรุณาของคุณได้เลย”

ดูเหมือนเชนน์จะไม่ได้สนใจจากความรื่นรมย์เหล่านั้น เห็นได้ชัดว่าเขาหงุดหงิดเล็กน้อย เขาแค่พูดว่า “คุณป้าลีน่าช่วยชีวิตผมไว้ นี่เป็นเพียงคำขอบคุณเพียงเล็ก ๆ น้อย ๆ ดังนั้นมันไม่สำคัญเลย”

ลีน่ามองวินสัน และยิ้มอย่างมีความสุข จากนั้นเธอก็พูดกับจินอย่างสุภาพว่า “นายท่านเชนน์ คุณกำลังพูดเรื่องอะไร? พระพุทธเจ้าตรัสว่าการช่วยชีวิตคนหนึ่งคนดีกว่าการสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น ยิ่งไปกว่านั้น ฉันยังช่วยนายท่านเชนน์ผู้ยิ่งใหญ่ เราจะกล้าถามสิ่งตอบแทนของเราได้อย่างไร?”

ฮิลลารียืนอยู่ข้างนอกที่สนามหน้าบ้าน เธอเห็นวินสันพยักหน้า และคำนับแขกคนสำคัญคนนั้น ความโกรธก่อตัวขึ้นในตัวเธอทันที

ภายในบ้าน จินขมวดคิ้วเล็กน้อยหลังจากดื่มชาที่ครอบครัวจาร์คอปเสิร์ฟให้

ชาชงไม่ค่อยดีนัก พวกเขาทำชาเขียวที่ดีที่สุดในเมืองหลวงเสียเปล่า

ลีน่าอ่านใจคนเก่ง เธอถาม “นายท่านเชนน์ ชาไม่ถูกปากเหรอคะ?”

"มันโอเค"

ลีน่ารีบพูดว่า “ชานี้ฮิลลารีคงเป็นคนชง โปรดรอสักครู่ นายท่านเชนน์ อีกเดี๋ยวคาราก็น่าจะลงมาแล้ว เธอเพิ่งเรียนการชงชาเมื่อเร็ว ๆ นี้ ฉันเชื่อว่าเธอสามารถชงชาดี ๆ ให้คุณได้”

เชนน์ลุกขึ้น เขาไม่อยากอยู่ต่อ ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฮิลลารีและคาราเลย

พวกเธอต้องเป็นลูกสาวของตระกูลจาร์คอป

ในตอนนั้น คาราลงมาจากชั้นสอง เธอใส่น้ำหอมและแต่งตัวในชุดที่สวยที่สุด

ลีน่ารีบเข้าไปคว้าแขนของคารา เธอดึงเธอไปหาเชนน์

เธอยังดุคาราด้วยว่า “คารา ทำไมลูกถึงไม่ใส่ใจขนาดนี้ นายท่านเชนน์นั่งรอลูกลงมาข้างล่างนานมาก เขาเป็นแขกคนสำคัญของเรานะ”

คาราเงยหน้าขึ้นมองเชนน์ เธอหน้าแดง และหัวใจของเธอก็เต้นไม่เป็นจังหวะ ขณะที่เธอคิดกับตัวเองว่า 'ช่างเป็นผู้ชายที่หล่ออะไรขนาดนี้'

ตอนแรกเธอคิดว่านายท่านเชนน์ ที่แม่ของเธอพูดถึงนั้นเป็นชายวัยกลางคนหัวล้าน ใครจะรู้ว่าเขากลายเป็นผู้ชายที่หล่อเหลา หนุ่ม และหล่อมาก