บทที่ 997 เราเป็นคู่รักที่สมบูรณ์แบบ

จินยืนอยู่ข้างหน้าต่าง และมองไปยังหญิงสาวที่กำลังตกปลาอยู่ริมสระน้ำใต้ต้นไม้

คารารู้สึกอิจฉา เธอกำชายกระโปรงของเธอแน่น

ลีน่าทำตัวกลมกลืน และพูดว่า “นายท่านเชนน์ คืนนี้อยู่ทานอาหารเย็นที่นี่สิคะ นี่เป็นครั้งแรกที่คุณมาเยี่ยม ดังนั้นอยากให้คุณลองชิมฝีมือการทำอาหารของฉันบ้าง”

จินตอบ "ได้"

เขาบอกว่าตกลงหรือเปล่า?

ลีน่ารีบพูดว่า "นายท่านเชนน์ คุณกับคาราคุยกันก่อนระหว่างที่ฉันทำอาหารเย็นให้พวกคุณในครัว ฉันไม่ได้ทำอาหารมาสักพักแล้ว และไม่รู้ว่าทักษะการทำอาหารของฉันจะขึ้นสนิมหรือเปล่า คุณอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ?"

"ปลา" จินตอบไปง่าย ๆ ดูเหมือนว่าเขาแค่อยากจะตอบเธอส่ง ๆ ไป

ลีน่าถาม “ตุ๋นหรือนึ่งคะ?”

จินยังคงมองไปที่เด็กหญิงที่กำลังตกปลาอยู่ที่ริมสระน้ำโดยไม่ตอบคำถามของลีน่า

วินสันส่งสัญญาณผ่านสายตาให้ลีน่าไปทำอาหาร

ผ่านไปครู่หนึ่ง เด็กหญิงที่ริมสระน้ำก็จับปลาได้อีกตัว

เธอค่อนข้างมีฝีมือ

คาราเห็นจินยืนอยู่ที่นั่นเงียบ ๆ เธอพยายามเริ่มคุยกับจิน เธอเดินไปที่หน้าต่างพิงกับหน้าต่าง แล้วพูดว่า “นายท่านเชนน์ ฉันกำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเร็ว ๆ นี้ ฉันยังไม่รู้จะเรียนมหาลัยไหนดี คุณช่วยเลือกให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ?”

จินพูด "คุณควรปรึกษาเรื่องนี้กับพ่อแม่ของคุณ ผมไม่อยากให้คุณโทษผม ถ้าผมเลือกมหาวิทยาลัยผิดให้คุณ"

“ไม่ ทำไมฉันต้องทำอย่างงั้นด้วยล่ะ? ฉันเชื่อในรสนิยมของคุณ”

จินเพียงแค่พูดชื่อมหาวิทยาลัยโดยไม่คิดอะไรมากนัก “มหาวิทยาลัยนิวอีสเทิร์น”

คาราพูดไม่ออก

คาราเกือบอารมณ์เสีย แต่เธอเพียงแค่กัดริมฝีปาก และพูดด้วยความคับข้องใจหลังจากนึกถึงภูมิหลังของเขา “นายท่านเชนน์ คุณลืมอะไรไปหรือเปล่า? มหาวิทยาลัยนิวอีสเทิร์นเป็นมหาวิทยาลัยสอนทำอาหาร”

"เรียนทำอาหารผิดอะไร? เรียนทำอาหารไม่ใช่เรื่องน่าอาย"

คารานิ่งเงียบ เธอไม่สามารถบอกได้ว่าจินกำลังล้อเลียนเธอ หรือเขากำลังจริงจัง

มหาวิทยาลัยนิวอีสเทิร์น… ช่างเป็นความอัปยศอดสูอะไรเช่นนี้

คาราถาม “คุณจบมาจากมหาวิทยาลัยไหน?”

จินเคยพูดปัดคำถามสไตล์นัดบอดน่าเบื่อ แต่เขากลับพูดว่า "ผมเหรอ? ผมไม่มีอะไรดีเลย ผมแทบไม่ได้เรียนอะไรเลย และถูกไล่ออกจากโรงเรียนมัธยมเพราะเรื่องชกต่อย"

เขาคิดในใจ 'ผมไม่ใช่สเปคของคุณหรอก'

คาราคิดว่าเธอจี้จุดอ่อนของจิน เธอจึงพยายามให้กำลังใจเขา "คนที่มีภูมิหลังทางครอบครัวเช่นคุณสามารถทำธุรกิจของครอบครัวให้เจริญรุ่งเรืองได้ แม้ว่าจะถูกไล่ออกจากโรงเรียน เขาหรือเธอยังสามารถกลายเป็นคนที่ดีได้ คุณไม่รู้หรอกว่านักเรียนที่จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยชั้นนำอิจฉาคุณมากแค่ไหน”

จินส่งเสียงออกทางจมูกเบา ๆ

เด็กหญิงที่กำลังตกปลาอยู่ริมสระน้ำเก็บคันเบ็ดของเธอ และเดินผ่านต้นอะคาเซียพร้อมกับถังสีขาวใบเล็ก ๆ ในมือ

เธอยกมือขึ้น และถอดหมวกฟางบนหัวของเธอออก ผมสีดำยาวของเธอร่วงลงมาทันที เธอมีใบหน้าที่ประณีต เธอดูเย็นชา และเย่อหยิ่ง แต่เธอยังเด็กและสวยมาก

ให้เวลาเธออีกสองหรือสามปี และในไม่ช้าเธอก็จะสวยกว่าพวกนักแสดง และนักร้องชื่อดังในวงการบันเทิงเสียอีก

เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีหญิงสาวที่สวยขนาดนี้ในครอบครัวจาร์คอป

จินรู้สึกประหลาดใจ

ในไม่ช้าฮิลลารีก็เข้ามาพร้อมกับถังปลาในมือของเธอ

คาราเดินเข้าไปหาเธอ และมีกลิ่นคาวปลาลอยผ่านจมูกของเธอ เธอดูรังเกียจขณะที่เธอพูดว่า "ปลาเหม็นมาก เอามันออกไปเร็ว ๆ เธอไม่เห็นหรือว่านายท่านเชนน์อยู่ที่นี่?"

ฮิลลารีเงยหน้าขึ้น และเห็นชายหนุ่มยืนอยู่ข้างหน้าต่าง เขาสูง และหล่อเหลามาก

วินสันพูดกับลูกสาวคนโตของเขาว่า "ฮิลลารี นี่คือนายท่านเชนน์ เป็นแขกคนสำคัญของครอบครัวเรา มาทักทายเขาสิ?"

ฮิลลารีมองตรงไปที่จิน และทักทายเขาอย่างแข็ง ๆ “สวัสดีค่ะ นายท่านเชนน์”

วินสันพูด “พวกลูกสองคนอยู่ที่นี่พอดีเลย ชาที่นายท่านเพิ่งดื่มชงไม่ค่อยดี ลูกสองคนเรียนชงชา และการจัดดอกไม้มาแล้ว ทำไมลูกทั้งสองไม่แข่งกัน นายท่านเชนน์กับพ่อจะตรวจการบ้านนอกหลักสูตรของลูกดีไหม?”

ริมฝีปากของฮิลลารีกระตุก ชงชา และจัดดอกไม้งั้นเหรอ?

พ่อของเธอรู้เรื่องที่เธอไปเรียนตั้งแต่เมื่อไหร่? ลีน่าริบค่าเรียนของเธอสำหรับการเรียนชงชา และการจัดดอกไม้

ในทางตรงกันข้าม คาราได้เรียนพวกมันมาประมาณหนึ่งปีแล้ว

คารายิ้มเยาะเย้ย เธอแอบพอใจ ในขณะที่เธอพูดว่า "ค่ะพ่อ ฮิลลารี มาชงชาด้วยกันเถอะ"

เธอจะต้องชนะฮิลลารีในการชงชาอย่างแน่นอน ฮิลลารีไม่เคยเรียนเรื่องนั้นมาก่อนเลย เธอจะชนะเธอได้อย่างไร?

นายท่านเชนน์จะต้องประทับใจเธออย่างแน่นอน