ตอนที่1 ถูกบังคับ

กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง!

เสียงโทรศัพท์ดังในเวลาที่ลินดาเพิ่งได้นอนไปเพียงสองชั่วโมง เธอขยับตัวอย่างเมื่อยขบ เอื้อมมือไปหยิบวัตถุที่นอกจากดังแล้ว ยังสั่นราวกับผีเข้า

น่าเบื่อ!!!

"ค่ะแม่"

(พรุ่งนี้อย่าลืมนัดนะลิน อย่าให้ฉันต้องเสียหน้าอีก ครั้งที่แล้วแกทำแม่เสียผู้ใหญ่)

"ลินบอกแม่แล้ว ว่าไม่อยากไป ทำไมแม่ยังนัดอีกคะ ลินหาเองได้ค่ะ แค่แฟนเอง"

(หาเหรอ ถ้าหาได้จะรอมาจนป่านนี้เหรอ แม่แนะนำคนดี ๆ ให้ จะได้ไม่ต้องเจอกับผู้ชายนิสัยไม่ดีเหมือน พะ...)

"เหมือนพ่อ...แม่ยังไม่เลิกด่าพ่ออีกเหรอคะ แม่ฝังใจชีวิตของแม่ แต่อย่าเอาลินเข้าไปเกี่ยวได้ไหมคะ แค่นี้นะคะลินจะนอน"

(ยัยลิน!!! แกห้ามวางนะ ถ้าพรุ่งนี้แกไม่ไปตามนัด อย่ามาเรียกฉันว่าแม่อีก)

มือเรียวปาโทรศัพท์อย่างแรงบนที่นอน เมื่อไหร่เรื่องบ้า ๆ พวกนี้จะหมดไปจากชีวิตเธอสักที ผู้ชายดี ๆ ไม่ได้หายากแบบแม่ว่าเสียหน่อย แค่เธอยังหาไม่เจอแค่นั้นเอง

ดูอย่างเพื่อนสองคนเธอสิ ยังเปลี่ยนผู้ชายไม่ดีให้เป็นคนดีได้เลย แถมยังคลั่งรักกันสุด ๆ คิดแล้วก็อิจฉาเพื่อนเหมือนกัน แต่เป็นเธอเองที่ไม่ยอมเปิดใจให้ผู้ชายคนไหน จะโทษใครก็ไม่ได้

เห้อออ...สุดท้ายก็ไม่ได้นอน

ร่างบางผุดลุกขึ้นจากที่นอน เวลาอื่นมีตั้งเยอะไม่โทรมา ต้องโทรมาเวลาเธอนอนทุกที เธอกับแม่นี่เหมือนดวงจะไม่ถูกกัน ตั้งแต่พ่อมีเมียใหม่ไป ตอนนั้นเธอยังเรียนอยู่มัธยม จำเรื่องราวได้ทุกอย่าง ในความรู้สึกเธอพ่อไม่ผิด แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพ่อจะถูกที่มีเมียน้อย แต่แม่เธอเป็นคนที่ด่าพ่อได้ทุกเรื่อง ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ดูเหมือนพ่อจะผิดไปหมด บางครั้งความอดทนของเราก็มีขีดจำกัด พ่อเลยเลือกเดินออกจากชีวิตเธอและแม่ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่

ลินดาไม่เคยเห็นน้ำตาแม่สักหยด มีแต่ยังด่าพ่ออยู่ทุกวันจนถึงตอนนี้ และเธอคือแพะรับบาปที่ต้องถูกแม่หาผู้ชายให้เพราะไม่อยากให้ได้ผู้ชายอย่างพ่อ นัดดูตัวพรุ่งนี้คือครั้งที่สามของเดือนนี้ แต่จะเรียกว่านัดดูตัวคงไม่ได้ เพราะเป็นคนที่แม่รู้จักทั้งนั้น แต่ในสามครั้งเธอไปแค่สองครั้ง ครั้งล่าสุดเธอไม่ไป จนทำให้แม่โมโหและนัดให้ใหม่อีกครั้งในวันพรุ่งนี้

มือบางหยิบโทรศัพท์ที่โยนทิ้งไว้ขึ้นมากดโทรออกหาปิ่นมุกเพื่อนสนิท รอไม่นานปลายสายก็รับด้วยความงัวเงีย

(ฮัลโหล)

เสียงปลายสายอู้อี้ฟังแทบไม่รู้เรื่อง

"อีปิ่น ไปช็อปปิ้งเป็นเพื่อนกูหน่อย"

(เหี้ย!!! สมควรที่มึงจะโทรมาเวลานี้เหรอว่ะ)

"กูเบื่อ อีกครึ่งชั่วโมงกูไปรับ"

(กูต้องบอกพี่เพลิงก่อน เดี๋ยวโมโหอีก)

"เออ เรื่องของมึง แค่นี้แหละ"

ลินดาไม่พูดต่ออีก กดวางสายไปทันที ก่อนพาร่างอันอ่อนเพลีย เดินเข้าห้องน้ำ ถอดเสื้อผ้าออกจากร่างกายจนหมด ยืนมองร่างกายตัวเองอย่างหลงไหล

ทุกส่วนบนร่างกายของเธอ ยังไม่เคยมีใครเคยได้เห็นหรือสัมผัส เธอรักษาความบริสุทธิ์ตัวเองมาได้จนเรียนปีสามแล้ว หากคนภายนอกมอง คงเห็นว่าเธอเป็นผู้หญิงแรง ๆ ชอบแต่งตัวเซ็กซี่ ไม่น่าจะเหลือรอดอยู่ได้จนถึงตอนนี้ แต่นั่นเป็นเพียงลุคภายนอกเท่านั้น ที่จริงแล้วแม้กระทั่งช่วยตัวเองเธอยังไม่เคยเลยด้วยซ้ำ

ห้างสรรพสินค้า

"มึงเครียดเรื่องไรว่ะ เรื่องแม่มึงเหรอ?"หลังจากเดินช็อปปิ้งจนพอใจ ต้องใช้คำว่าสาแก่ใจมากกว่า ลินดากับปิ่นมุกก็มานั่งร้านคาเฟ่ในห้าง เพื่อหาเครื่องดื่ม นั่งเล่นชิว ๆ ก่อนแยกย้ายกันกลับ โดยเพื่อนสาวบอกว่าเพลิงแฟนหนุ่มจะมารับ

"อืม...พรุ่งนี้กูต้องไปนัดดูตัวอีก กูเบื่อว่ะ แต่ละคนที่แม่นัดมึงก็รู้กูไม่ชอบ"

"กูไม่เข้าใจ ถ้ามึงไม่ชอบที่แม่มึงนัดให้ ทำไมไม่หาใครสักคนเป็นแฟนได้แล้วว่ะ"