ตอนที่2 เมาไม่รู้เรื่อง

บรรยากาศเสียงเพลงใน ผับ excited ไม่ได้ดับความร้อนรุ่มในใจของลินดาได้ ตอนนี้สิ่งเดียวที่คิดได้คือต้องเมาอย่างเดียวเท่านั้น ตอนเย็นคนเป็นแม่ยังโทรมาย้ำเรื่องนัดกินข้าวพรุ่งนี้อีกครั้ง ซึ่งยิ่งทำให้เธอเบื่อ ไม่รู้ว่าจะหนีจากเรื่องพวกนี้ได้ยังไง นอกจากเมา

"ขอวิสกี้อีกแก้วนะ"เอ่ยเสียงหวานสั่งบาเทนเดอร์สุดหล่อเจ้าประจำ เขาจำลินดาได้เป็นอย่างดี แถมยังเคยพูดคุยกันบ่อย ๆ เธอมักจะมาดื่มที่นี่เป็นประจำ โดยหลัง ๆ มักมาคนเดียวไม่เห็นเพื่อนสองคนของเธอมาด้วย

"คุณเริ่มเมาแล้วนะครับ จะกลับบ้านยังไง"

ลินดาหรี่ตามองคนพูด ก่อนจะเสียะยิ้มเหยียดออกมา รู้สึกขัดใจที่อยากเมาแต่ยังมีคนมาขวาง และเธอมั่นใจว่าเขากับเธอไม่ได้สนิทกัน

"ฉันสั่ง นายก็เอามาเถอะน่า ฉันมีเงิน"

"ผมหวังดีนะครับ เห็นแก่ว่าคุณมาที่นี่บ่อย ๆ ไม่อยากให้ขับรถกลับทั้งอย่างนี้ มีเรื่องเครียดอะไรหนักหนาครับ ผมรับฟังได้นะ ไม่เอาไปพูดต่อแน่นอน"

"เหอะ...นี่ผับไอ้เฮียแก่นั่น มีบริการแบบนี้ด้วยเหรอ"กันต์บาเทนเดอร์หนุ่มสุดหล่อ ขวัญใจสาว ๆ นักท่องราตรี ยกมุมปากยิ้มในสรรพนามที่ลินดาใช้เรียกเจ้าของผับคือพายุ

"เฮียพายุยังไม่แก่นะครับ แถมหล่อมากด้วย เป็นไอดอลของผมเลย"เด็กหนุ่มรุ่นน้องทำหน้าเคลิ้มฝัน เขาทำงานพาร์ทไทม์ที่นี่มาเกือบสองปี เห็นสาวๆเข้าหาพายุมากมายจนเขาอิจฉา

"อย่าไปเอาอย่างเขาเลย นายก็มีดีของนายนะ ว่าแต่นายมีแฟนยังล่ะ"

"ยังครับ ใครจะมาชอบเด็กแบบผมกันล่ะ"

"นายนี่นะจะไม่มีคนชอบ เห็นสาวๆมองกันตรึม ไม่เอาใครเองมากกว่าล่ะมั้ง"

"ผมชอบคนแก่กว่าครับ แล้วผมก็มีคนที่ชอบแล้วด้วย"สายตาคมของกันต์จ้องมองลินดา อย่างสื่อความหมาย

"เหรอ ดีนะที่นายยังมีคนที่ชอบ แต่ฉันนี่สิไม่เคยรู้เลยว่าความรักคืออะไร หน้าตาเป็นแบบไหน เห็นเพื่อนสองคนมีความรัก แรก ๆ ก็เห็นมีแต่ทุกข์ ทำให้ฉันไม่ค่อยกล้าเปิดใจให้ใคร"เมื่อฤทธิ์แอลกอฮอล์ลเริ่มออกฤทธิ์มากขึ้น ลินดาก็เริ่มเปิดใจคุยกับหนุ่มรุ่นน้องที่ไม่สนิท จนลืมวิสกี้ที่สั่งไปก่อนหน้า

"รู้อะไรไหม? พรุ่งนี้ฉันต้องไปนัดกินข้าวกับใครก็ไม่รู้อีกแล้ว เดือนนี้สามครั้งแล้วนะ ที่ฉันต้องไปนั่งปั้นหน้ายิ้ม นายว่าฉันควรทำยังไงให้หลุดพ้นจากเรื่องบ้า ๆ นี่สักที"

กันต์พอจะทราบเหตุผลที่คนสวย ๆ แบบเธอต้องมานั่งเมาคนเดียวแล้ว มือหนาเลยคว้าแก้ววิสกี้ยื่นไปให้เธอหลังจากอ้อยอิ่งอยู่นาน

"ไหนว่าไม่อยากให้กินแล้วไง"

ลินดาเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย

"ผมเริ่มอยากให้คุณเมาแล้วครับ เป็นไปได้เมาให้หลับไปเลย"ไม่ได้หมายความว่าที่พูดแบบนี้คือเขาต้องการทำเรื่องไม่ดีกับเธอ เพียงแต่เขาไม่อยากให้เธอไปเจอผู้ชายคนนั้น

"ถ้าฉันเมา นายจะไปส่งฉันหรือเปล่า"ดวงตาหวานฉ่ำเยิ้มด้วยความเมา มองใบหน้าของกันต์อย่างยั่วยวน เป็นการแสดงออกโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ทว่าทำเอากันต์ใจเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

"ถ้าคุณไม่กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมก็ยินดีครับ"เสียงทุ้มรับปากเธอด้วยความเต็มใจ จนลินดาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

"นี่นายคงไม่ได้หลงเสน่ห์ฉันใช่ไหม?"

"คิดว่าไงล่ะครับ การที่ผู้ชายคนหนึ่งไม่อยากให้คุณไปเจอคนอื่น และเห็นคุณอยู่ในสายตาตลอดเวลา คิดว่าเขารู้สึกกับคุณยังไง"

มือบางยื่นไปสัมผัสมือหนาของกันต์เบาๆ ลูบไล้แผ่วเบาจนขนกายกันต์ลุกชัน ตอนนี้ยอมรับว่าอารมณ์เขาเริ่มไม่ปกติ

"นายเป็นคนแรกเลยนะ ที่ทำให้ฉันตื่นเต้น ถึงจะยังไม่มากแต่ฉันไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อน หรือว่าฉันเมามากแล้วนะ"

ศรีษะเล็กส่ายหน้าไปมา จนผมยาวสยาย รู้สึกมึนหัวขึ้นมาดื้อ ๆ อาการของเธอตกอยู่ในสายตาของเจ้าของผับที่นั่งมองจากชั้นวีไอพีด้านบน วันนี้เพื่อนของพายุมาหา และนั่งดื่มกันตั้งแต่สามทุ่ม

"ใครว่ะไอ้ยุ กูเห็นมึงนั่งมองอยู่นานแล้ว"

มาวินเพื่อนสนิทของพายุถามขึ้น เมื่อเห็นเพื่อนมองลงไปที่หญิงสาวชุดเกาะอกสีแดงสดอยู่นานแล้ว

"เพื่อนเมียพวกน้องกูนะ สงสัยเหงามานั่งดื่มคนเดียว"

"มองไกล ๆ สเป็กมึงเลยนี่หว่า เซ็กซี่ชิบหาย"มาวินพูดตามจริงที่เห็น แค่มองจากตรงนี้ยังเห็นถึงความสวยเซ็กซี่ ของผู้หญิงคนนั้น ไม่สงสัยว่าทำไมเธอถึงอยู่ในสายตาเพื่อนเขาตลอดเวลา

"รูปร่างหน้าตานะใช่ แต่นิสัยไม่ได้ว่ะ กูไม่ชอบผู้หญิงปากจัด"

"นี่มึงพูดเหมือนเคยโดนเขาด่างั้นแหละ ไปทำอิท่าไหนให้คนสวย ๆ แบบนั้นด่าได้ว่ะ"

"ช่างเหอะ อย่าสนใจเรื่องกูเลย"เมื่อเพื่อนตัดบทมาวินก็ยักไหล่ไม่สนใจอีก กับเพื่อนคนนี้คบกันมาจนรู้นิสัยดี ถ้าเรื่องไหนมันอยากให้เขารู้ มันจะบอกเองโดยที่เขาไม่ต้องถาม