ตอนที่5 ช่วยครั้งที่สอง

"แบบลินน่าจะหาแฟนจริง ๆ ได้สบายนะ คงมีผู้ชายเข้าหาอยู่ไม่น้อย ที่จริงไม่ต้องมาจ้างเราเลยก็ได้"

"ไม่เอาอ่ะ แบบนี้สะดวกใจกว่า แล้วตกลงจะรับไหม เราจ่ายจริงนะ ที่บอกจะให้สามเท่าก็เรื่องจริง"

"เราต้องทำอะไรบ้าง?"

"ก็แค่ไปเจอแม่เราสักสองสามครั้ง พอให้ท่านเชื่อว่าเรามีแฟนแล้ว"

"แต่เราว่าไม่พอหรอกถ้าแค่นั้น"ครามไม่คิดว่าเรื่องมันจะง่ายขนาดนั้น"ถ้าแม่ลินยอมเรื่องแค่นั้น จะหาใครก็ได้ไหม"

ลินดาคิดตามที่ครามพูด ก็เริ่มเห็นภาพมากขึ้น ก็จริงอย่างเขาว่า แม่คงไม่เชื่อแค่เพราะเจอกันไม่กี่ครั้งหรอก แล้วแบบนี้เธอไม่ต้องอยู่กินกับเขาหรอกเหรอ

"คงไม่ได้หมายถึงเราต้องอยู่ด้วยกันตลอดเวลาใช่ไหม แบบนั้นเราว่าไม่ค่อยดี"

"เราถึงบอกไง ว่ามันไม่ง่ายขนาดนั้น แต่ไม่มีวิธีไหนแล้วนะ นอกจากวิธีนี้ สมัยนี้คนเป็นแฟนเขาก็อยู่ด้วยกันทั้งนั้นแหละ"

ลินดาเม้มปากเข้าหากันแน่น เมื่อเรื่องเริ่มยุ่งยากขึ้นไปอีก ยิ่งเห็นคนตรงหน้าดูจะอยากให้เธอจ้างเขาแบบนั้น ยิ่งคิดหนักว่าไม่รู้ตัวเองคิดผิดหรือถูกที่นัดเจอกับเขาในวันนี้

เห้อออ...อยู่ดีไม่ว่าดี

"เอาไงล่ะ เราได้ทั้งนั้นนะ"

ครามเร่งคนตรงหน้า แม้จะไม่ได้แสดงออกมากว่าเขาอยากให้เธอจ้างเขา เหตุผลไม่มีอะไร คือเขาสนใจเธอขึ้นมา ตั้งแต่เห็นตัวจริงของเธอ ลินดาเป็นผู้หญิงสวย หุ่นดี มีความเซ็กซี่มาก ขนาดวันนี้เธอใส่เสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงยีนส์ขายาว ที่ไม่ได้โชว์อะไรมาก ผู้ชายหลายคนในผับยังเมียงมองมาที่เธอไม่ขาด

เมื่อโดนกดดันทางสายตา ลินดาก็คว้าแก้วเครื่องดื่มที่เขาสั่งมาดื่มจนหมด จากที่คิดว่าจะไม่เมา ก็เริ่มกรึ่ม ๆ ขึ้นมา พอดื่มหมดหนึ่งแก้ว ครามก็สั่งมาเพิ่มให้อีก ไม่ใช่เหล้าแรงอะไรแต่เมื่อดื่มไปหลายแก้วเข้า ก็เริ่มทำให้เธอมึนหัว

"เฮียครับ ผู้หญิงเมื่อคืนมาอีกแล้วครับ"ราชันย์ลูกน้องคนสนิทขึ้นมารายงานพายุที่นั่งดูเอกสารอยู่ในห้องทำงาน โดยมีอันนานั่งเล่นอยู่ด้วย

"มากับใคร?"

"เป็นผู้ชายครับ ผู้ชายคนนี้ผมเห็นหน้ามันบ่อย ๆ มันชอบมากับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า"

"ไปดูไว้ให้ดี"ราชันย์รับคำก่อนจะเดินออกจากห้องไป ส่วนอันนาที่นั่งฟังเรื่องราวอยู่นาน ก็อดใจที่จะถามไม่ได้

"ใครเหรอคะพี่พายุ"

"รุ่นน้องนะ แล้วอันไม่ไปนั่งดื่มอะไรข้างนอกเหรอครับ อยู่ในนี้ไม่สนุกนะ เดี๋ยวเสร็จงานพี่จะตามออกไป"

"อันกวนพี่เหรอคะ"

"เปล่าครับ แค่กลัวอันจะเบื่อ แต่ถ้าอยากนั่งในนี้ ก็ตามใจ"พายุตัดบท เขาเองก็มีงานต้องเคลียร์อีกมาก แต่เธอกลับมานั่งเฝ้าจนเขารู้สึกอึดอัด ผู้หญิงอะไรตื้อเป็นบ้า แบบนี้ยิ่งทำเขาเบื่อมากขึ้นไปอีก ผู้หญิงแบบนี้ไม่มีอะไรน่าค้นหา นี่ถ้าเขาเสนอสิ่งที่เธอต้องการให้ คงรีบคว้าเอาไว้ทันที

นั่งทำงานไปสักพัก ราชันย์ก็เดินเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้ยืนอ้ำอึ้งไม่ค่อยกล้าพูด จนพายุต้องพยักหน้าว่าให้พูดออกมา

"ผู้หญิงคนเมื่อคืนเหมือนจะโดนมอมเหล้าอีกแล้วนะครับ จะให้ทำยังไงต่อ"

พายุวางปากกาในมือลง รู้สึกเบื่อหน่ายเหลือเกิน ผับมีเป็นร้อยทำไมเธอต้องมากวนใจเขาอยู่ได้ แล้วไม่เคยมาปกติเหมือนคนอื่น ต้องมามีเรื่องที่นี่ได้ทุกที

"ไปเฝ้าไว้ก่อน เดี๋ยวกูตามลงไป"

เมื่อราชันย์ออกไป พายุก็หันหน้าหาอันนาที่นั่งมองเขาอยู่ก่อนแล้ว"กลับก่อนได้ไหมครับ พี่มีธุระ"

"ผู้หญิงคนนั้นเหรอคะ ธุระของพี่ คงจะสำคัญมากสินะคะ"น้ำเสียงน้อยใจของอันนาถูกส่งออกมา ทำให้พายุอึดอัด นอกจากอึดอัดที่ต้องแกล้งเป็นคนดีแล้ว ยังอึดอัดที่เธอทำเหมือนเป็นเจ้าของเขา ทั้งที่ไม่ใช่

"เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะอัน ไม่ว่าเรื่องอะไรพี่คิดว่าไม่จำเป็นต้องบอก เดี๋ยวพี่ให้ลูกน้องไปส่งที่บ้าน พี่ติดธุระจริง ๆ"

อันนายกยิ้มมุมปาก คิดว่าเธอจะยอมอะไรง่าย ๆ เหรอ เธออยากได้เขามาตั้งนาน อุตส่าห์บอกพ่อให้มาพูดกับพ่อของเขาเรื่องหมั้น

"เราเป็นคู่หมั้นกันนะคะ พี่ลืมไปหรือเปล่า ต้องให้อันบอกคุณพ่อพี่เหรอค่ะ ว่าพี่ทิ้งขว้างอัน"พายุตวัดสายตาคมมองคนตรงหน้า บอกแล้วว่าเขาไม่เคยมองใครผิด ตัวตนของเธอไม่ได้น่ารักเหมือนที่คนอื่นเห็น