ตอนที่6 สิ่งตอบแทน

ลินดาเงยหน้ามองใบหน้าหล่อที่อยู่เกือบชิดหน้าเธอ ผู้ชายคนนี้หน้าไม่เหมือนคนที่เธอนัดด้วยวันนี้เลย พยายามหรี่ตามองว่าเขาคือใคร แต่สุดท้ายก็มองไม่ออก เพราะตามันลายไปหมด

"เพ่งอะไรขนาดนั้น ถ้านึกไม่ออกก็ไม่ต้องนึก ครั้งนี้ครั้งที่สองแล้วนะที่ฉันช่วยเธอ ครั้งแรกฉันปล่อยเธอไปแล้ว แต่เธอก็กลับมาอีก แบบนี้มันพรหมลิขิตแล้วชัด ๆ"

พายุเอ่ยอย่างหยอกเย้าคนเมา ก่อนอุ้มร่างบางขึ้น พาเดินไปบนห้องพักชั้นสามห้องเดิมกับเมื่อคืน

เมื่อวางร่างเล็กลงบนที่นอน มองดูการแต่งตัวของเธอวันนี้แตกต่างจากเมื่อวานลิบลับ ที่แท้ก็รู้จักปกป้องตัวเองเหมือนกันนี่่หว่า มาพบคนไม่รู้จักพยายามไม่แต่งตัวเซ็กซี่ แต่ทว่าเธอคงลืมไป ว่ามีผู้ชายหลายคนชอบแบบนี้ มันดูน่าค้นหาดีกว่าผู้หญิงที่ชอบเปิดเผยเป็นไหน ๆ และเขาก็เป็นหนึ่งในผู้ชายเหล่านั้นด้วย

วันต่อมา

ลินดาลืมตาตื่นตอนเช้าอีกวัน และสถานที่นี้ที่เธอตื่นก็คือห้องเดิมเหมือนเมื่อวาน อีกทั้งยังรู้สึกสัมผัสหนัก ๆ ที่หน้าท้อง เมื่อหันไปมองก็พบเจ้าของผับนอนกอดเธออยู่

น่าแปลกที่ไม่นึกอยากโวยวาย กลับทำได้เพียงสำรวจหน้าตาหล่อเหลาของเจ้าของท่อนแขนแกร่ง คิ้วเข้มดกดำ ขนตางอนยาวอย่างกับผู้หญิง น่าจะยาวกว่าของเธออีกมั้ง จมูกก็โด่งเป็นสัน ใบหน้าขาวใสราวกับผู้หญิง แต่ทว่ามีความคมคายแบบผู้ชาย ท่อนแขนที่วางพาดบนหน้าท้องเธอก็เต็มไปด้วยมัดกล้าม

"จะจ้องอีกนานไหม"ลินดาตกใจ เขยิบตัวหนีตามสัญชาติญาณเมื่ออยู่ ๆ ร่างสูงข้าง ๆ ก็ลืมตาตื่นขึ้นมา ราวกับว่าเขาตื่นก่อนเธอนานแล้วแต่แกล้งหลับตาไว้

"หึ...ฉันหล่อมากเลยสิ"

"หลงตัวเอง"เสียงหวานพึมพำตอบกลับ พยายามจะลุกขึ้นจากเตียง แต่ไม่เป็นผลเมื่อคนตัวโตดึงเธอจนล้มเข้าสู่อ้อมกอดอีกครั้ง

"จะไปไหน?"

"จะกลับ...ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ"ร่างเล็กดิ้นขยุกขยิก แต่แรงเธอเท่ามดจะไปสู้แรงผู้ชายที่ออกกำลังกายเป็นประจำได้อย่างไร แถมยิ่งเธอดิ้นก็ยิ่งสัมผัสแนบชิดขึ้นไปอีก แบบนี้ไม่ได้แน่ ๆ มันอันตรายต่อหัวใจเกินไป

"ฉันบอกตอนไหนว่าให้เธอกลับ"

"มีสิทธิอะไรจะขังฉันไว้ที่นี่ เมื่อวานฉันให้โอกาสคุณแล้ว แต่คุณปฏิเสธมันเองนะ"

เสียงทุ้มหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ นึกขำเธอ คำพูดพวกนี้มันหลุดออกมาจากคนที่เป็นรองได้อย่างไร เขาต่างหากที่ต้องเป็นคนต่อรองเธอ ไม่ใช่ให้เธอมาต่อรองเขา

"ฉันหรือเธอที่เป็นต่ออยู่ตอนนี้"

"ห๊า!!! อ๋อ...ฉันไง"

ร่างสูงปล่อยร่างเล็กให้เป็นอิสระ ก่อนจะนอนหงาย เอามือยกขึ้นก่ายหน้าผาก ทำทีราวกับว่าตัวเองเป็นฝ่ายเพลี้ยงพล้ำเธอ

"ฉันช่วยเธอสองครั้งแล้วนะ เด็กดี"

"ทวงบุญคุณทำไม บอกแล้วคุณหมดสิทธิ์ตั้งแต่คุณปฏิเสธฉันเมื่อวานแล้ว อีกอย่างฉันไม่ได้ขอให้คุณช่วยด้วย มานึก ๆ ดูแล้ว หากฉันไปกับคนที่คุณไปช่วย น่าจะปลอดภัยกว่ามาอยู่กับคุณแบบนี้เสียอีก ไม่ได้เป็นอะไรกัน ยังมานอนกอดฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต"

"แล้วต้องเป็นไรกันล่ะ ถึงจะนอนกอดกันได้"

"แก่จนป่านนี้ไม่รู้เหรอ ไม่รู้ก็โง่ต่อไปแล้วกัน ฉันจะกลับไปนอน"

ลินดาคว้ากระเป๋าตรงหัวเตียง เปิดประตูออกไป แต่ทว่ากลับมีลูกน้องของเขายืนขวางทางอยู่ ทำให้เธอไม่สามารถเดินออกไปได้

"บอกให้ลูกน้องคุณหลีกออกไปด้วย"

"บอกเองสิ"

พายุลุกขึ้นเดินไปนั่งตรงเก้าอี้ตัวเดิมเหมือนเมื่อวาน เอาบุหรี่ออกมาจุดสูบด้วยท่าทีสบาย ๆ ไม่ได้สนใจผู้หญิงที่ยืนหน้าตาบูดบึ้งอยู่ตรงประตูห้อง ก่อนจะได้ยินเสียงเธอบอกราชันย์ ลูกน้องคนสนิทของเขา ให้หลีกทางให้ ซึ่งก็ได้รับคำตอบเป็นใบหน้าเรียบเฉยกลับมา

"นี่คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่ หรือคุณสนใจฉันเหรอ"

"ใช่...ฉันสนใจเธอ เรามาตกลงกันดีกว่า"