ตอนที่7 คำสั่งเด็ดขาด

"ไม่เข้าใจ? ไม่เข้าใจอะไร"

"คุณเหมือนจะเป็นคนดี บางครั้งก็ดูเป็นคนเลว อารมณ์คุณปกติดีหรือเปล่า"

ร่างสูงของพายุลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินตรงมายังเธอ หันหน้าไปบอกให้ราชันย์ออกจากห้องไป ก่อนที่มือหนาจะยกขึ้นมาลูบหน้าเธอ จนลินดาขนลุกขนพองไปหมด

"ฟังฉันนะ...ฉันไม่ใช่คนดี นอกจากลูกน้อง หมาแมว ฉันก็ไม่เคยช่วยใครฟรี ๆ เธอเอาตัวมาให้ฉันช่วยโดยไม่คิดตอบแทน แบบนี้ฉันไม่ชอบ อีกอย่างบอกตรง ๆ ฉันอยากได้ร่างกายเธอ แค่ร่างกายนะ อยากจะรู้ว่าเด็กสาวที่ภายนอกดูเซ็กซี่ แต่ยังบริสุทธิ์แบบเธอ เนื้อจะหอมหวานขนาดไหน"

คนตัวเล็กยืนเกร็งไปทั้งร่าง แทบไม่กล้าหายใจ เธอไม่ได้แค่กลัวเขาอย่างเดียว แต่ยังรู้สึกเหมือนเขาไม่ปกติ มีอะไรแอบแฝงอยู่ในตัวตนของเขาบางอย่าง

"อย่าคิดนานนะ ฉันไม่ชอบ"

"แล้วที่บอกว่าจะแกล้งเป็นแฟนฉันล่ะ จริงหรือเปล่า คงไม่ได้หลอกกินฉันแล้วจะไม่ทำตามที่พูดใช่ไหม"

"ฉันเป็นนักธุรกิจนะ ทางไหนที่ได้กำไรฉันก็ทำอยู่แล้ว การได้กินเเธอน่าจะเป็นกำไรของฉัน แค่เรื่องหลอกผู้ใหญ่มันจะไปยากอะไร ยังไงเธอก็ต้องอยู่กับฉันตลอดเวลาอยู่แล้ว จนกว่าฉันจะเบื่อ"

ลินดาทำท่าทางคิดหนัก มองดูผู้ชายตรงหน้าก็เป็นคนที่ท่าทางดูดี ถึงจะดูร้าย ๆ เดาใจไม่ถูก แต่คงไม่ร้ายกว่าคนที่ไม่เคยรู้จักกันเลย

"ตกลง"เสียงหวานพูดตกลงอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ หลังจากนี้ไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้น แต่คนดื้อรั้นไม่ชอบถูกบังคับแบบเธอ คงมีทางนี้ทางเดียวที่จะช่วยเธอได้

"ดี...ว่าง่ายแบบนี้ฉันชอบ นั่งนี่สิ"

ร่างสูงของพายุ นั่งลงที่ปลายเตียง ดึงมือคนตัวเล็กให้นั่งบนตักเขา ก่อนจะใช้มือลูบไล้ใบหน้าขาวใสไปมา"เคยจูบมาก่อนไหม"

"ไม่เคยมีแฟน จะให้ไปจูบกับใครล่ะ"

ริมฝีปากหนาค่อย ๆ จูบลงบนริมฝีปากอวบอิ่มของเธอ ขบเม้มริมฝีปากล่างให้เธอเปิดปากออกเพื่อส่งลิ้นร้อนเข้าไปทักทายลิ้นเล็ก ดูดกลืนความหวานในโพลงปากนุ่ม

"อืม"เสียงทุ้มครางในลำคออย่างถูกใจ เพราะเธอไม่ใช่ไม่ประสา ยังจูบตอบเขามาอย่างมีชั้นเชิง ไม่น่าเชื่อว่าจะไม่เคยจูบมาก่อน ลิ้นเธอก็พยายามเกี่ยวพันลิ้นเขาไปมา มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามลำตัวนุ่ม บีบเค้นตรงสะโพกเล็กเบา ๆ ตามอารมณ์กระสันที่เริ่มพุ่งสูง

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

ลินดาพยายามผลักร่างหนาออก เมื่อมีคนมาเคาะประตู แต่ทว่าพายุกลับไม่สนใจ ใช้มือสอดเข้ามาในเสื้อยืดสีดำของเธอ ก่อนจะเจอเข้ากับสองก้อนนุ่ม ที่เขาจงใจบีบมันเบา ๆ จากชุดชั้นใน

"เฮียครับ เฮีย!!!"

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

"จิ๊!!! ถ้าไม่ใช่ธุระสำคัญมึงตายแน่"

พายุยกร่างคนตัวเล็กให้นั่งลงบนเตียงอย่างขัดใจ กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม ต้องมาชะงักเพราะมารผจญ ลินดาได้แต่ภาวนาให้คนหน้าประตูมีเรื่องสำคัญจริง ๆ เธอยังไม่อยากเห็นใครถูกฆ่าตายตอนนี้

พรึ่บ!!!

"มึงมีอะไร ไม่รู้เหรอว่ากูทำธุระอยู่"

"เอ่อ...คุณท่านมาครับ"

ราชันย์เองก็ไม่อยากมาขัดจังหวะเจ้านายนัก รู้ดีพายุเป็นคนอารมณ์ร้อนมากเรื่องนี้ หากไม่ใช่พ่อของเจ้านายมา เขาไม่มีทางขึ้นมาบนนี้ด้วยซ้ำ

"แล้วตอนนี้อยู่ไหน"

"ท่านบอกจะขึ้นมา แต่ผมให้ท่านรอที่ห้องรับแขกด้านล่างครับ เฮียรีบลงไปดีกว่า ดูอารมณ์ท่านไม่ค่อยดีด้วย"

พายุพยักหน้า ก่อนจะหันมามองลินดาที่นั่งทำเป็นไม่สนใจ"เดี๋ยวฉันมา ห้ามออกไปไหนได้ยินไหม ฉันจะให้ลูกน้องเฝ้าหน้าห้องไว้"

"ฉันไม่ไปไหนหรอก คุณรีบไม่ทำธุระของคุณเถอะ"

เมื่อตกลงกันได้ พายุก็เดินลงไปยังห้องรับแขกชั้นล่าง เห็นคนเป็นพ่อมาพร้อมกับลูกน้องสองคน