ตอนที่ 2
ตอนที่ 2
September 30, 2026
สำนักงานตำรวจแห่งชาติ
ห้อง ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ (ผบ.ตร.)
20:30น.
“คุณป๊าขาาาาาาา^_^”ทันทีที่ประตูห้องทำงานของคุณป๊าเปิดออกฉันก็ไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปโผกอดผู้เป็นพ่ออย่างคิดถึง ฉันไม่ได้เจอท่านมาหลายวันแล้วน่ะเนี่ย
“เป็นไงลูกเหนื่อยไหมกับชีวิตนางแบบของลูก? ”คุณป๊าลูบผมฉันอย่างเอ็นดูน้ำเสียงของท่านยังคงอบอุ่นอยู่เสมอ
“นิดหน่อยค่ะแต่สนุกมากกว่า^_^”
“ก็ต้องสนุกสิ…เราได้ใช้ชีวิตอิสระหนิ^_^”
“ก็หนูไม่เคยได้เลยหนิคะ”ฉันว่าเสียงแผ่วพลางออดอ้อนคุณป๊า
“แล้วต่อจากนี้ไปหนูจะยอมได้เหรอลูก? ”คุณป๊ามองหน้าฉันด้วยสายตาเป็นห่วง เพราะงานนี้มันอันตรายมากจริงๆเพราะลูคัสไม่ใช่บุคคลธรรมดาแต่เขาเป็นบุคคลที่ทางการต้องการตัวมากที่สุด
“ได้สิคะเพื่อคุณป๊าและพี่เทเลอร์งานแค่นี้จิ๊บๆๆค่ะ^_^”จะว่าไปก็ไม่ใช่เพราะสองคนนี้ทีเดียวหรอก เพราะฉันเองก็อยากจะเข้าไปใกล้ชิดพี่ลูคัสด้วยเหมือนกัน
“งั้นป๊าขอให้หนูดูแลตัวเองดีๆนะลูก”
“รับทราบครับท่าน ผบ.ตร.^_^”ฉันว่าพลางทำท่าตะเบ๊ะอย่างหนักแน่นเหมือนชายชาติตำรวจ ใครๆก็ว่าทำไมฉันไม่สอบตำรวจจะได้เดินตามทางของคุณป๊าและพี่ชาย ฉันจะทำแบบนั้นได้ยังไงในเมื่อใจฉันมันไม่รัก
“ทะเล้นจริงๆ^_^”คุณป๊าขยี้ผมฉันเล่นอย่างเอ็นดู และท่านก็เชื้อเชิญให้ฉันนั่งลงและเริ่มคุยถึงแผนที่ฉันจะต้องทำดังต่อไปนี้ งานที่ฉันได้รับมอบหมายคือเข้าไปทำงานที่ผับของลูคัสและต้องทำให้ลูคัสเลือกฉันไปเป็นนางแบบโปรโมทของเขาให้ได้และทำทุกวิธีทางให้ลูคัสไว้ใจฉันและฉันต้องคอยสืบความเคลื่อนไหวและรู้ทุกงานของลูคัส และคอยรายงานคุณป๊าฉันทุกอย่างทุกเรื่อง
“ยากไปไหมลูก? ”
“ไม่เลยค่ะ…แค่นี้เองแล้วจะให้หนูเริ่มงานเมื่อไหร่ดีคะ? ”
“คืนนี้ยิ่งดีเพราะลูคัสมันกำลังมองหาสาวสวยไปโปรโมทสถานที่กามารมณ์ของมันอยู่ ลูกต้องเดินเข้าไปสมัครและต้องทำให้มันลือกลูกให้ได้”
“ไม่มีปัญหาค่ะคุณป๊า^_^”
“งั้นหนูขอตัวเลยนะคะ^_^”
“โชคดีลูก”
ห้องทำงานลูคัส
ผับZC
ลูคัส วริทร์….
“นายครับนาย”
“หืม? ” ผมละสายตาจากวิวทิวทัศน์ของกรุงเทพยามเย็นขึ้นไปมองหน้าลูกน้องคนสนิทของผม
“ผู้หญิงล็อตนี้เด็ดๆ ทั้งนั้นเลยครับ”
“ฉีดยาให้พวกมันและทำให้พวกมันติด” ผมสั่งลูกน้องไปพลางทำสายตาโรคจิตไปด้วย
“ครับนาย”
“อืมเลือกสวยๆ เด็ดๆ สดๆ เข้าตู้เพื่อรอรับพวกไอ้แก่ตัณหากลับในค่ำคืนนี้”
“รับทราบครับนาย” เมื่อลูกน้องผมเดินออกไปแล้ว ผมก็หันมาให้ความสนใจวิวตรงหน้าของผมต่อ นานเท่าไหร่แล้วที่ผมไม่ได้กลับมาที่นี้ นานเท่าไหร่แล้วที่ผมเลือกเดินเส้นทางนี้ ทำไงได้ครับก็พวกผู้หญิงไม่ชอบคนดีหนิพวกเธอชอบคนเลวๆ
สวัสดีครับ ผมชื่อ ลูคัส ชื่อจริง วริทร์ เลิศไพศาสอายุ35ปี ยังโสดอยู่ครับ เพราะยังไม่เจอคนที่ใช่ หรือคนที่โดนใจจริงๆ หรืออาจจะเป็นเพราะผมยังคงกลัวการรักใครอยู่มั้งครับ กลัวความเจ็บปวด กลัวโดนทิ้งเพราะคำว่าดีเกินไป แต่พอผมเลวสาวๆ ก็ยิ่งชอบผมกันใหญ่ ผู้หญิงชอบผู้ชายเลวๆ สิน่ะ
พรึบ โพล๊ะ
“ลูคัสคะ!” เสียงแหลมจนแสบเเก้วหูของนาตาชาเอ่ยเรียกหาผมมาแต่ไกลทำให้ผมถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย เมื่อไหร่ผมจะหลุดพ้นจากยัยคนนี้สักที
“เมื่อไหร่คุณจะใช้โทรศัพท์สักทีล่ะคะรู้ไหมกว่าชาจะติดต่อคุณได้เนี่ยมันยากเย็นแค่ไหน!!” เธอบ่นยาวเหยียดจนน่ารำคาญ ผมก็ยกแก้วเหล้าในมือขึ้นกระดกดื่มโดยไม่สนใจเธอ เพราะการที่ผมนอนกับเธอถึงสองครั้งมันก็มากไปแล้วสำหรับสิทธิ์นั้นของเธอ
“ลูคัสคะ” เมื่อเธอเห็นว่าพอเธอแผงฤทธิ์ใส่ผมแล้วทำให้ผมสนใจเธอไม่ได้ เธอจึงเปลี่ยนมาเป็นออดอ้อนผมแทนโดยการมายืนซ้อนหลังผมและจัดการใช้มือเรียวของเธอลูบไล้ไปตามแผงอกของผมผ่านเสื้อเชิ้ตตัวบางของผม ผมก็กลอกตามองบนอย่างนึกเบื่อหน่ายกับรสชาติเดิมๆ ถึงเธอจะเป็นผู้หญิงที่ร้อนแรงและรู้ไปหมดทุกอย่างว่าผมชอบอะไรและอะไรทำให้ผมต่อกับเธอได้อีกหลายยกก็ตาม
“เรามาสนุกกันดีกว่าไหมคะ” เสียงกระเส่าเอ่ยแนบชิดปลายหูผมพร้อมกับขบเม้นติ่งหูของผมทำให้ถึงกับซีดปากขึ้นเพราะฤทธิ์ของยาที่ผมเพิ่งเสพบวกกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้ร่างกายของผมร้อนรุ่มและนึกมีอารมณ์ขึ้นมา ผมหลับตาพริ้มยืนเฉยๆ ให้ร่างบางทำหน้าที่ปลุกอารมณ์ของผม มือหนาของเธอทั้งสองข้างลูบไล้ผ่านเสื้อของผมและจัดการปลดกระดุมของผมออกจนหมดทุกเม็ด