บทที่ 3

บทที่ 3

หล่อนคงไม่มีทางหุ่นดี และเป็นแบบผู้หญิงในฝันของภาคได้อย่างแน่นอน

หญิงสาวถอนใจออกมาแรงๆ อย่างปลงตก ก่อนจะเดินไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้า มองชุดในตู้ไม้ที่ภายในมีแต่เสื้อผ้าเชยๆ ตามรสนิยมของตนเอง

มือเล็กขาวสะอาดหยิบชุดสีน้ำตาลอมเทาออกมาจากตู้ มันคือชุด แม็กซี่เดรสตัวยาวคลุมเกือบถึงข้อเท้า หล่อนไม่ค่อยชอบสีมันสักเท่าไหร่ แต่ชุดนี้จะช่วยอำพรางสัดส่วนอวบอัดของหล่อนได้เป็นอย่างดี

“ชุดนี้แหละ”

หล่อนไม่จำเป็นต้องสวยนี่น่า เพราะงานเลี้ยงนี้จัดขึ้นเพื่อให้ภาคและผู้บริหารระดับสูงของบริษัทฯ ผ่อนคลาย หล่อนเป็นแค่ผู้ช่วยงานเท่านั้น

หญิงสาวหยิบกางเกงชั้นในลูกไม้สีชมพูหวานที่เข้าชุดกับบราเซียร์ทรงโบราณขึ้นมาสวมใส่ และกำลังจะใส่ชุดแม็กซี่เดรสตามลงไป แต่เสียงเคาะประตูดังขึ้นเสียก่อน

“แปบนะจ๊ะแม่”

หล่อนตะโกนตอบออกไป ก่อนจะรีบเดินไปหยิบผ้าขนหนูสีชมพูหวานในตู้มาพันรอบกาย และถลาไปดึงบานประตูห้องนอนให้เปิดออก

“แม่มีอะไรจ๊ะ...”

หล่อนพูดได้แค่นั้นก็ชะงักค้าง ไม่สิ... ไม่ใช่แค่ชะงักค้าง แต่หล่อนช็อกเลยทีเดียว

กนกแก้วกะพริบตาถี่ๆ เพราะคิดว่าตัวเองมองผิดไป มองแม่เป็นภาค แต่... แต่ไม่ว่าจะหลับตาแล้วก็ลืมตาซ้ำไปซ้ำมาสักกี่รอบ เขาก็ยังคงยืนอยู่ตรงหน้า

สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความแปลกใจกับสิ่งที่เห็น แน่ล่ะ เขาจะต้องไม่ชอบกับสิ่งที่เห็นอย่างแน่นอน

หล่อนอับอาย และแทบจะแทรกแผ่นดินหนีอยู่แล้ว ผู้หญิงอวบเกือบอ้วนแบบหล่อน ไม่น่าจะต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้เลย

ภาคยิ่งไม่มีหล่อนอยู่ในสายตาอยู่แล้ว พอเขาเห็นแบบนี้ เขาก็คงจะยิ่งขบขัน

“บอส...”

“ผมไม่เคยเห็นคุณกับสีชมพูมาก่อนเลย”

เขาทำหน้าสงสัย ใบหน้าอมยิ้มเกือบจะแสดงความขบขันออกมา

“และก็ไม่เคยเห็นคุณไม่สวมแว่นมาก่อนเช่นกัน”

ดวงตาคมกริบสีดำจ้องมองประสานเข้ามาในดวงตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตะหนกของหล่อน

“คือว่า... แก้ว...”

เขายิ้มให้อีกครั้ง ก่อนจะยื่นถุงกระดาษสีสวยใบใหญ่ให้

“ผมเอาชุดมาให้น่ะ”

“ชุด...?”