บทที่ 2

บทที่ 1

ความเย็นชา

วันต่อมาเด็กหญิงณิศราส่งเสียงปลุกผู้เป็นแม่ตั้งแต่เช้าตรู่ ณิชาจึงจัดการเปลี่ยนผ้าอ้อม ป้อนนม แล้วพาลงมานอนเล่นรับอากาศบริสุทธิ์ยามเช้าที่เฉลียงหน้าบ้านเพื่อให้ลูกรู้สึกสดชื่น หนูน้อยนอนชูแขนชูขาอยู่บนเปลโยก พลางส่งเสียงตอบรับอย่างร่าเริงเมื่อเห็นมารดาส่งเสียงและทำสีหน้าหยอกล้อ

“แอ้ แอ้”

คุณแม่ยังสาวก้มลงไปฟัดพุงเล็ก ๆ ของลูกที่ยิ้มโชว์เหงือกด้วยความมันเขี้ยว พร้อมดัดเสียงเล็กเสียงน้อยพูดคุยกับทารกตัวน้อยที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอย่างอารมณ์ดี

กระทั่งเข็มสั้นของนาฬิกาชี้ไปที่เลขแปด กอปรกับแสงแดดเริ่มแรงขึ้นเรื่อย ๆ ณิชาจึงอุ้มลูกน้อยเข้ามาข้างใน เป็นจังหวะเดียวกับพ่อของลูกที่เดินลงบันไดมาพอดี

หญิงสาวขมวดคิ้วมองชายหนุ่มในชุดเสื้อคอโปโล กางเกงผ้าขาสั้นอยู่บ้านสบาย ๆ ด้วยความสงสัย ก่อนจะเหลือบไปมองนาฬิกาที่ติดอยู่บนฝาผนังอีกครั้ง ครั้นเห็นว่าเป็นเวลาแปดโมงกว่าแล้ว มิหนำซ้ำยังไม่ใช่วันเสาร์หรือวันอาทิตย์ซึ่งเป็นวันหยุดของบริษัท เธอจึงหันกลับมาถามเขา

“วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอคะ”

“หยุด” คนเป็นสามีตอบเพียงแค่นั้น สายตามองลูกน้อยที่หญิงสาวอุ้มแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินเลี่ยงเข้าไปชงกาแฟที่เคาน์เตอร์ในครัว โดยไม่เห็นว่าแววตาที่มองตามแผ่นหลังเขาไปนั้นมันหม่นเศร้ามากแค่ไหนกับความเย็นชาที่เขามอบให้ ทั้งที่เมื่อก่อนเขาไม่ใช่คนอย่างนี้เลย...

อันที่จริงผู้บริหารอย่างวินทร์ทำงานไม่มีวันหยุด เพราะต้องเข้าไปเคลียร์งานที่บริษัททุกวัน มีบ่อยครั้งที่ต้องออกต่างจังหวัด ไปคุยงานหรือดีลงานกับลูกค้าที่ต้องการมาเป็นพาร์ตเนอร์ธุรกิจค้าปลีกของเขา

ทว่าตั้งแต่กลายเป็นคุณพ่อลูกอ่อน เสาร์อาทิตย์หรือวันหยุดนักขัตฤกษ์ที่ไม่ค่อยมีงานเยอะและบริษัทอื่น ๆ ก็หยุดกันทั่วประเทศเช่นนี้ ชายหนุ่มก็มักจะหอบกลับมาทำที่บ้าน เพื่อที่จะมีเวลาอยู่กับลูกน้อยให้ได้มากที่สุด

ถึงแม้ณิศราจะเกิดมาด้วยความไม่ตั้งใจ แต่เขาก็รักหนูน้อยที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตนสุดหัวใจ

ครั้นชงกาแฟเสร็จ วินทร์ก็ถือถ้วยกาแฟมาวางไว้บนโต๊ะรับประทานอาหาร สายตาคมกวาดมองไปรอบ ๆ บ้าน คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยเมื่อไม่เห็นแม่บ้านวัยกลางคนที่ควรจะมาทำงานตั้งนานแล้ว

“ทำไมพี่ใจยังไม่มาทำงาน” ชายหนุ่มเดินออกมาถามภรรยาที่เล่นกับลูกอยู่ในห้องนั่งเล่น

สิ้นคำถามของวินทร์ ณิชาที่ยุ่งวุ่นวายกับลูกน้อยมาตั้งแต่เช้าก็เพิ่งนึกขึ้นมาได้เดี๋ยวนั้นเองว่าวันนี้ดวงใจยังไม่มาทำงาน ใบหน้างามฉายแววความฉงน เพราะเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมวันนี้แม่บ้านวัยกลางคนถึงมาทำงานสาย ทั้งที่ปกติมักจะมาก่อนเวลาทุกวัน

“ไม่รู้ค่ะ” เธอส่ายหน้าตอบ ก่อนจะคลำมือหาโทรศัพท์มือถือตามกระเป๋ากางเกง ทว่ามันกลับไม่มีเพราะเธอไม่ได้ถือมันลงมาจากห้องนอนด้วย “พี่วินทร์ ชาฝากหนูณิแป๊บนึงนะคะ ชาจะขึ้นไปหยิบมือถือข้างบน”

ชายหนุ่มพนักหน้า ณิชาจึงรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งขึ้นไปยังห้องนอน หยิบสมาร์ตโฟนที่วางไว้บนหัวเตียงขึ้นมาดู ครั้นเห็นว่ามีสายที่ไม่ได้รับจากดวงใจเกือบสิบสาย หญิงสาวก็รีบโทร. กลับทันที ด้วยกลัวจะเกิดอะไรขึ้นกับลูกจ้าง และรอไม่นานปลายสายก็กดรับ

[ฮัลโหลค่ะคุณชา]

“ฮัลโหลค่ะพี่ใจ เมื่อเช้าชายุ่ง ๆ กับหนูณิ เพิ่งเห็นว่าพี่ใจโทร. มาหลายสายเลย มีอะไรหรือเปล่าคะ” เจ้านายสาวถามด้วยความเป็นห่วง

[เอ่อ...พอดีพี่มาทำธุระที่ธนาคารน่ะค่ะ พี่เลยจะโทร. ไปบอกว่าขอเข้างานสายนิดหน่อย แต่คุณชาก็ไม่รับสาย]

“ขอโทษค่ะ วันนี้หนูณิตื่นเช้า ชาเลยพาลงไปข้างล่างเร็ว แล้วลืมหยิบมือถือลงไปด้วย” ณิชาอธิบายด้วยความรู้สึกผิด ก่อนจะถามต่อ “แล้วธุระพี่ใจจะเสร็จประมาณกี่โมงคะ”