บทที่ 3

ความเย็นชา

“พี่ใจขอยืมค่ะ”

“ยืมทำไม” น้ำเสียงเขาเข้มขึ้น สีหน้าฉายความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน

“ยะ...ยืมไปใช้หนี้ค่ะ” ณิชาตอบเสียงสั่นนิด ๆ ด้วยหวั่นกลัวน้ำเสียงและสีหน้าของเขา ถึงแม้เธอจะไม่ได้ทำอะไรผิดก็ตาม “พี่ใจเป็นหนี้นอกระบบ ตอนนี้โดนเจ้าหนี้ตามทวง แล้วไม่มีเงิน ก็เลยมาขอยืมชาไปใช้หนี้ก่อนค่ะ” เธอเล่าให้เขาฟังแบบคร่าว ๆ

วินทร์ยืนมองหน้าหญิงสาวด้วยแววตาเรียบนิ่ง เขารู้ดีว่าเธอเป็นคนขี้สงสาร มักจะอาสาช่วยเหลือผู้อื่นอยู่ตลอด โดยไม่คิดเลยว่าหากช่วยไปแล้วตัวเองจะลำบากหรือได้รับผลกระทบหรือไม่

“แล้วเธอมั่นใจได้ยังไงว่าจะไม่โดนหลอก” ชายหนุ่มถามต่อ ไม่ใช่ว่าเขาไม่เห็นใจดวงใจซึ่งเป็นลูกจ้าง แต่เขาอยากให้ณิชาคิดและตรวจสอบสักนิดว่าเรื่องมันเป็นมาอย่างไร หรือใช่เรื่องจริงหรือไม่ ไม่ใช่ว่าใครว่าใครบอกอะไรก็เชื่อไปเสียหมด ที่ผ่านมาเขาเจอมากับตัว ขนาดคนที่รู้จักกันมานานและไว้ใจมาก ๆ ยังลอบทำร้ายกันได้ลงคอ นับประสาอะไรกับแม่บ้านที่เพิ่งเข้ามาทำงานด้วยกันได้ไม่ถึงปี

“พะ...พี่ใจคงไม่โกหกหรอก...มั้งคะ” ณิชาตอบได้ไม่เต็มเสียงสักเท่าไร เพราะมันก็จริงอย่างที่เขาว่า ไม่มีอะไรมารับประกันเลยว่าสิ่งที่ดวงใจบอกเล่ามานั้นคือเรื่องจริง แต่กระนั้นเธอก็ไม่อาจมองข้ามความทุกข์ของลูกจ้างได้ “พี่ใจยืนยันกับชาว่าจะไม่หนี และให้ชาทำสัญญากู้ยืมได้ค่ะ”

“แล้วแต่เธอจะพิจารณาเอาแล้วกัน ถ้าอยากช่วยก็ช่วยไป ส่วนเงินเดือนของพี่ใจเดี๋ยวฉันโอนให้เย็น ๆ” พูดจบวินทร์ก็หมุนตัวเดินตรงไปยังห้องนอนของตัวเองที่อยู่อีกฝั่งทันที ณิชามองตามแผ่นหลังของผู้เป็นสามีด้วยความหนักใจ เธอเดาไม่ออกเลยว่าเขาคิดอย่างไรกับเรื่องนี้ มีแวบหนึ่งที่เธอรู้สึกว่าเขาไม่เห็นด้วยคล้ายห่วงใยว่าเธออาจจะถูกหลอก ทว่าไม่กี่นาทีต่อมาเขาก็เอ่ยขึ้นอย่างตัดเยื่อใย แล้วก็เดินออกไปเลย

หญิงสาวก้มมองสมาร์ตโฟนในมือ สมองกำลังคิดทุกอย่างอย่างถี่ถ้วนอีกครั้ง หากความห่วงใยที่มีต่อดวงใจและลูกสาววัยสิบสามปีนั้นมีมากกว่า จึงตัดสินใจปลดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ กดเข้าแอปพลิเคชันธนาคาร แล้วทำการโอนเงินจำนวนสองแสนเข้าบัญชีของดวงใจทันที ก่อนจะโทร. ไปบอกว่าโอนเงินให้แล้ว

เมื่อคุยเสร็จ ณิชาถอนหายใจออกมาเบา ๆ เก็บมือถือเข้ากระเป๋ากางเกง อาศัยช่วงเวลาที่มีคนดูลูกให้เข้าไปอาบน้ำ แต่งตัวง่าย ๆ และทาครีมบำรุงอย่างรีบ ๆ ก่อนเดินไปหยิบตะกร้านมและผ้าอ้อมที่ใช้แล้วของลูก จากนั้นก็เดินลงมาชั้นล่างทันที

“ถ้าเธอมีธุระที่ไหนหรือจะไปซื้อของใช้ส่วนตัวก็ไปได้เลย วันนี้ฉันอยู่บ้านทั้งวัน เดี๋ยวฉันดูลูกเอง” วินทร์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นแม่ของลูกเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น ถึงแม้ว่าเขาจะเกลียดเธอ หากก็ไม่ได้ใจร้ายมากนัก เขาเข้าใจว่าการเลี้ยงเด็กคนหนึ่งไม่ใช่เรื่องง่าย อีกทั้งคนเป็นแม่ยังต้องอยู่กับลูกตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง จนทำให้ไม่มีเวลาส่วนตัว

ถ้าเขาจำไม่ผิด ตั้งแต่คลอดณิศราออกมาจนตอนนี้ก็สามเดือนนิด ๆ แล้ว ณิชาไม่ได้ออกไปไหนและแทบไม่มีเวลาส่วนตัวเลย ต่างกับเขาที่ต้องออกไปทำงาน เจอผู้คนมากหน้าหลายตา ไม่ได้อุดอู้อยู่แต่ในบ้านอย่างนี้ กอปรกับวันนี้เขาว่างและไม่ได้ออกไปไหนพอดี จึงเปิดโอกาสให้เธอได้ออกไปเดินเล่นข้างนอกบ้าง

“พี่วินทร์จะอยู่กับหนูณิสองคนเหรอคะ” หญิงสาวอยากออกไปเดินเลือกซื้อของ ด้วยข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของเธอที่ให้ดวงใจคอยซื้อเข้ามาให้นั้นใกล้จะหมดแล้ว แต่เธอก็ไม่ค่อยแน่ใจว่าเขาจะอยู่กับลูกได้ เพราะที่ผ่านมาเขายังไม่เคยอยู่กับลูกตามลำพังเลยสักครั้งเดียว

“อีกเดี๋ยวพี่ใจก็มาไม่ใช่หรือไง” ไม่ใช่แค่เธอที่ไม่แน่ใจว่าเขาจะอยู่กับลูกได้ หากเขาเองก็ไม่มั่นใจเช่นกัน แต่เพราะรู้ว่าอีกสักพักดวงใจซึ่งเป็นทั้งแม่บ้านและพี่เลี้ยงจะเข้ามา เขาจึงกล้าบอกเธอไปแบบนั้น

ได้ยินแบบนั้นณิชาก็คลายความกังวลไปได้หนึ่งเปลาะ และอีกอย่างก็ใกล้ถึงเวลานอนของหนูน้อยแล้ว หญิงสาวจึงพยักหน้ายอมรับข้อเสนอที่เขายื่นมาให้แต่โดยดี “งั้นชาขอออกไปซื้อของข้างนอกนะคะ”

“อืม อย่าลืมปั๊มนมไว้ด้วย” วินทร์บอกแค่นั้น ก่อนจะหันกลับไปสนใจเล่นกับลูกน้อยที่ยังชูแขนชูขาตอบโต้เสียงกระดิ่งในมือของผู้เป็นพ่อ