บทที่ 6

คนรัก

“คิดจะอยู่แบบนี้ไปถึงเมื่อไร”

“เราไม่รู้” ณิชาตอบเสียงเบา เธอมองไม่ออกเลยว่าในอนาคตชีวิตเธอจะออกมาในรูปแบบไหน และจะดำเนินไปในทิศทางใด รู้เพียงแค่ว่าที่เธอยังอยู่ตรงนี้ก็เพราะลูกที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเท่านั้น

แน่นอนว่าหากเธอตัดสินใจไปจากที่นี่ วินทร์ไม่มีทางยอมให้เธอพาณิศราไปด้วยเด็ดขาด เพราะที่เขายอมมาอยู่ในสภาวะแบบนี้กับเธอนั้นก็เพราะ ‘ลูก’ เช่นกัน ฉะนั้นเธอจึงไม่รู้เลยว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร

“ไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืนนะชา เราเชื่อว่าทุกคนคงเข้าใจเธอ เมื่อก่อนเธอเคยสดใสมากกว่านี้ อย่าทำร้ายตัวเองไปมากกว่านี้เลย”

ณิชาพลันน้ำตารื้นคลอหลังจากได้ยินประโยคนั้น น้อยครั้งนักที่กันตยศจะเอ่ยอะไรซึ้ง ๆ เช่นนี้ และที่กระแทกใจเธอที่สุดคือประโยคที่ว่า...

‘เมื่อก่อนเธอเคยสดใสมากกว่านี้’

ใช่ เธอเคยสดใส เคยร่าเริงมากกว่านี้หลายเท่า แต่ด้วยเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นมันทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนไป รู้ตัวอีกทีเธอก็กลายเป็นคนที่มีแต่ความทุกข์ ความสุขเดียวที่มีอยู่ตอนนี้ก็คือเด็กหญิงณิศราเท่านั้น

“อืม เอาไว้ถ้าเราไม่ไหวจริง ๆ เราจะหยุด” หญิงสาวตอบพลางเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมานิด ๆ อีกอย่างตอนนี้เธอยังไม่อยากตัดสินใจอะไร เพราะลูกก็ยังเล็กอยู่ รอให้ลูกโตกว่านี้อีกหน่อย เธอคงตัดสินใจอะไร ๆ ง่ายขึ้น...

“วันนี้มีหนังใหม่เข้าโรงพอดี กินข้าวเสร็จแล้วเราไปดูหนังกันต่อดีไหม” เปียวดีเอ่ยชวนคนรักระหว่างนั่งรับประทานอาหารด้วยกันในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านของชายหนุ่มสักเท่าไร

“เรื่องอะไร” วินทร์เงยหน้าขึ้นมาถามเสียงเรียบ

หญิงสาวบอกชื่อภาพยนตร์ที่ตนอยากดูออกไป ก่อนจะพูดต่อเมื่อเห็นสีหน้านิ่งเรียบคล้ายไม่สนใจอยากดูหนังอย่างที่เธอเสนอ “เราไม่ได้ดูหนังด้วยกันนานมากแล้วนะ ถ้าจำไม่ผิดเรื่องล่าสุดก็หลายปีที่แล้วโน่นแน่ะ”

“ลองเช็กรอบดูก่อนแล้วกัน ถ้าไม่ดึกมากก็ดูได้” ชายหนุ่มบอกแล้วเริ่มกินข้าวต่อ อันที่จริงตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์ไปดูหนังตามที่คนรักเอ่ยชวนสักเท่าไร ด้วยตอนนี้เขาอยากกลับไปหาลูกน้อย เพียงแต่ที่ผ่านมาเขาปฏิเสธและผิดนัดเธอไปหลายครั้งแล้ว เขาเลยกลัวว่าเธอจะน้อยใจ และอีกเหตุผลก็คือเขายังรู้สึกต่อเธอกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น

คบกันอยู่ดี ๆ แต่เขากลับมีลูกและต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น

เรื่องนี้ยังติดอยู่ในใจของวินทร์และยังรู้สึกผิดมาจนถึงทุกวันนี้

“มีรอบบ่ายสองโมงครึ่ง หนังยาวประมาณเกือบ ๆ สองชั่วโมง จบเรื่องก็ประมาณสี่โมงครึ่ง วินทร์โอเคไหม ถ้าโอเคจะได้จองเลย” เปียวดีเงยหน้าจากสมาร์ตโฟนขึ้นไปถาม และรอคำตอบอย่างมีความหวัง นานแล้วเหมือนกันที่เธอกับคนรักไม่ได้ออกมาเที่ยวกันสองต่อสองอย่างนี้ ด้วยความรักที่เคยราบรื่นกลับมีข้อจำกัดมากมาย เพราะสถานะที่เปลี่ยนไปของฝ่ายชาย

หญิงสาวเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นและไม่เคยยอมรับความจริงได้เลย เคยคิดจะปล่อยมือจากเขาอยู่หลายครั้ง หากก็ไม่เคยใจแข็งทำได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว

ไม่ใช่เพราะเขารั้งไว้ แต่เป็นเธอเองที่ไม่กล้าปล่อย เพราะวินทร์คือทุกอย่างในชีวิตเธอ เธอเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีพ่อไม่มีแม่ อาศัยอยู่กับป้าและสามีของท่านในบ้านเช่าหลังเล็ก ๆ ทว่าป้าผู้ซึ่งเป็นญาติเพียงคนเดียวก็มาด่วนจากไปตอนเธอเพิ่งเข้ามหา’ลัยปีหนึ่ง

ตอนนั้นเธอไม่เหลือใครให้เป็นที่พึ่งแล้ว เงินติดตัวก็เหลือไม่ถึงหนึ่งหมื่นบาท ด้วยเงินประกันชีวิตของป้านั้นถูกผู้เป็นสามีของท่านชิ่งหนีไปหมด ไม่เหลือไว้ให้เธอสักบาทเดียว มิหนำซ้ำช่วงนั้นยังเป็นช่วงที่ต้องจ่ายค่าเทอม ถึงแม้จะเป็นมหา’ลัยในเครือของรัฐ แต่ค่าเทอมก็ไม่ได้ถูกสักเท่าไร

ความอับจนหนทางนั้นทำให้เธอเกือบเลือกเส้นทางชีวิตคล้ายเด็กใจแตก หากไม่ได้วินทร์ซึ่งเป็นทั้งเพื่อนและแฟนของเธอในตอนนั้นฉุดรั้งไว้ เธอก็คงไม่มีชีวิตที่สวยงามอย่างทุกวันนี้

เขาดีกับเธอมาก คอยสนับสนุนเธอในทุก ๆ ทาง เขายินดีรับผิดชอบค่าใช้จ่ายให้ทุกอย่าง หากเป็นเธอเองที่เกรงใจ ขอรับเท่าที่จำเป็นจริง ๆ จะดีกว่า เขาจึงแนะนำให้เธอขายของออนไลน์เพื่อเพิ่มรายได้ ซึ่งเธอก็เห็นด้วย แล้วก็เป็นเขาอีกนั่นแหละที่ช่วยเธอทุก ๆ อย่าง ไม่ว่าจะเป็นการพาไปรับของ แพ็กของ และส่งของ

เป็นแบบนั้นจนกระทั่งเรียนจบ วินทร์เข้าทำงานในบริษัทของครอบครัว ส่วนเธอใช้เงินเก็บลงทุนเปิดร้านเสื้อผ้า ต่างคนต่างยุ่งกับงานของตัวเอง แต่ก็เติมความหวานให้กันไม่เคยขาด

พอถึงจุดหนึ่งเธอก็เริ่มมองเรื่องอนาคต และคิดว่าอย่างไรก็ต้องเป็นวินทร์เท่านั้นที่จะเดินเคียงข้างกัน เธอรักเขามาก วาดฝันอนาคตที่มีเขาไว้มากมาย