10 - ผมไม่ได้ทำเธอท้อง

สิ้นสุดคำพูดของพ่อคุณคานส์ก็มองหน้าฉัน คิ้วของเขาขมวดชนกันยุ่งเหยิง จากสายตาที่เขามองอยู่เหมือนไม่จำเรื่องคืนนั้นไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

คุณคานส์สั่งให้ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างกายตัวเองขึ้นไปบนห้อง แน่นอนว่าทั้งคู่ต้องมีปัญหากันแน่ๆ เพราะพ่อประกาศลั่นไปแบบนั้น แต่ที่น่าแปลกใจคือเธอไม่โวยวายอะไร แถมยังยอมขึ้นห้องตามคำสั่งของคุณคานส์อย่างว่าง่าย

หลังจากที่ผู้หญิงคนนั้นก็เดินขึ้นบันไดไปแล้ว คุณคานส์ก็บอกให้ฉันกับพ่อตามเขามาที่ห้องรับแขก

“หยุดร้องซะ!!” พ่อหันมาตวาดฉันด้วยน้ำเสียงดุดัน ฉันจึงพยายามฮึบเสียงสะอื้นไว้แล้วยกมือปาดน้ำตาแบบลวกๆ อีกทั้งยังเดินกอดแขนพ่อไปตลอดทาง เพราะกลัวว่าพ่อจะยิงคุณคานส์เข้า

#ภายในห้องรับแขก

“เชิญนั่งครับ” คุณคานส์ผายมือให้ฉันกับพ่อนั่งลงตรงข้ามกับเขา พ่อกับฉันยอมนั่งลงแต่โดยดี

“จะเอายังไงว่ามา!!” เมื่อนั่งลงแล้วพ่อก็ถามกับคุณคานส์เสียงเข้มทันที

“ผมไม่เคยพลาดทำผู้หญิงคนไหนท้อง” นี่คือคำตอบของคุณคานส์ น้ำเสียงและสายตาของเขาที่กำลังมองมา มันทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของฉันเต้นรัวไม่เป็นท่า

“พูดแบบนี้แกจะไม่รับผิดชอบลูกสาวฉันใช่ไหม!!”

พ่อยกปืนขึ้นมาชี้ไปยังคุณคานส์ ทำให้ลูกน้องของเขาที่ยืนอยู่ข้างๆ หยิบปืนขึ้นมาเหมือนกัน แต่คุณคานส์ยกมือขึ้น ใช้ท่าทางออกคำสั่งให้ลูกน้องของตัวเองเก็บปืนลง

“พะ พ่อกลับบ้านเราเถอะนะคะ” นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ที่ฉันพูดคำนี้ แต่พ่อก็ไม่ยอมรับฟังเลย

“พ่อจะไม่กลับถ้ามันไม่พูดว่าจะรับผิดชอบ!!”

“ผมจะรับผิดชอบได้ยังไง ลูกสาวของคุณชื่ออะไรผมยังไม่รู้จัก แม้แต่หน้าก็ยังไม่เคยเห็น”

“…….” ฉันค่อยๆ ก้มหน้าลงเมื่อถูกเขาเพ่งมอง

“อลิช! พูดไปว่าเรื่องมันเป็นยังไง” พ่อหันมาออกคำสั่งกับฉัน “กะ กลับบ้านเราเถอะนะคะพ่อ”

ฉันไม่ยอมพูด พยายามอ้อนวอนขอให้พ่อพากลับบ้าน