11 - ยังไงก็ต้องรับผิดชอบ

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วกลั้นใจตอบ “ใช่! เป็นฉันเอง”

หากว่าเขาไม่ดูถูก ฉันก็คงไม่พูดออกไปหมดเปลือกแบบนี้ ไม่คิดว่าเขาจะจำฉันไม่ได้ เพราะเมื่อเดือนก่อนตอนที่เจอเขาที่บริษัทยังทำเหมือนคุ้นๆ กับฉันอยู่เลย หากรู้ว่าจะลืมง่ายขนาดนี้ฉันคงไม่ต้องลาออกจากงาน

“แกจะเอายังไง ลูกสาวฉันท้อง ถึงจะเป็นความผิดพลาดยังไงก็ต้องรับผิดชอบ!!” พ่อประกาศลั่นอีกครั้ง

“ตอนนี้ผมยุ่งกับงานที่บริษัท…”

“พูดแบบนี้แปลว่าแกจะไม่รับผิดชอบใช่ไหม” พ่อลุกขึ้นพรวดจ้องหน้าคุณคานส์อย่างเอาเป็นเอาตาย เมื่อเห็นว่าพ่อลุกขึ้นฉันก็รีบจับแขนพ่อไว้เพราะกลัวว่าพ่อจะไปทำอะไรเขา

ฉันไม่ได้เป็นห่วงคุณคานส์แต่เป็นห่วงพ่อ นี่มันบ้านของเขาหากพ่อทำอะไรไป เขาคงไม่เอาพ่อไว้แน่ๆ ดูจากที่บ้านมีลูกน้องมากมายก็พอจะเดาได้ว่าเขาเป็นคนที่มีอิทธิพลมากขนาดไหน

สายตาของคุณคานส์ไม่ได้มองพ่อ เขากลับเอาแต่มองหน้าฉัน สายตาเย็นชาไร้ความรู้สึกแบบนั้นมันทำให้ฉันต้องก้มหน้าลง เพราะไม่อยากถูกจ้องมอง

“ผมยังไม่ได้พูดว่าจะไม่รับผิดชอบ อีกสองวันธุระที่บริษัทจะเสร็จ ผมจะไปเคลียร์เรื่องนี้ที่บ้านของคุณ”

“พูดแบบนี้แปลว่าแกจะชิ่ง!!” พ่อยังคงไม่เชื่อคำพูดของผู้ชายตรงหน้า

“ถ้าผมไม่ไปตามที่พูด คุณลุงก็เอาปืนมายิงผมได้เลย”

“พะ พ่อกลับกันเถอะนะคะ เขาพูดแล้วคงไม่ผิดคำพูด” ฉันพยายามพูดให้พ่อกลับ ไม่อยากที่จะอยู่นานมากกว่านี้แล้ว

“ก็ได้ฉันจะเชื่อสักครั้ง แต่ถ้าแกไม่ทำตามที่พูด ฉันจะฆ่าแกเอง!!” มันรู้สึกโล่งอกที่พ่อยอม ทำให้ฉันลอบถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่

พูดจบพ่อก็ดึงตัวฉันให้เดินตามตัวเองออกมาจากห้องรับแขก สายตาของคุณคานส์เขาก็ยังคงเอาแต่มองฉัน รู้สึกไม่ชอบสายตาของเขาเลยจริงๆ

#บ้าน

กว่าจะมาถึงบ้านก็กินเวลาไปหลายชั่วโมง พอมาถึงพ่อก็ไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้นบอกให้ฉันเข้าห้องนอนซะ เพราะตอนนี้มันก็ตีสามแล้ว

พอเข้ามาใรห้องก็เห็นแพรนอนหลับอยู่ ฉันไม่ได้ปลุกเธอขึ้นมาเล่าเหตุการณ์ในวันนนี้ เพราะนี่คือเวลานอน และตอนนี้ฉันเองก็ง่วงมากๆ

เช้าวันต่อมา ฉันที่คิดว่าจะตื่นสายเพราะเมื่อคืนกว่าจะได้นอน แต่ความเป็นจริงนั้นฉันตื่นตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าเพราะรู้สึกคลื่นไส้ และหลังจากอ้วกเสร็จมันก็นอนต่อก็ไม่ได้ มันรู้สึกอยากอ้วกตลอดเวลา จนทำให้แพรตื่น

“แพ้หนักเลยหรอแก” แพรถามฉันที่เดินออกมาจากห้องน้ำเหมือนร่างที่ไร้วิญญาณ

“อื้อ” ฉันพยักหน้าตอบเหมือนคนหมดแรงแล้วนั่งลงที่เตียง

“กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ประมาณตีสามน่ะ”

“พ่อแกพาไปไหนทำไมถึงนานขนาดนั้น”

“…ไปบ้านคุณคานส์”

“ห๊ะ!! ทะ ทำไมพ่อแกรู้ที่อยู่เขาเร็วขนาดนั้น” ฉันไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่ส่ายหน้า

“แล้วเขาว่ายังไงแก” แพรรีบถามต่อด้วยความอยากรู้

“เขาจำฉันไม่ได้” พอบอกไปแบบนั้นแพรก็สะตั้นไปครู่หนึ่งก่อนจะพูด “เกินไปไหม ถึงขนาดจำไม่ได้เชียวหรอ คงจะผ่านผู้หญิงมาเยอะล่ะสิ”

“ฉันก็เลยพูดเหตุการณ์ในคืนนั้น เขาถึงจำได้”

แพรถอนหายใจออกมาเบาๆ “อย่างน้อยก็ดีที่จำได้ นึกว่าจำไม่ได้แล้วจะไม่ยอมรับผิดชอบอะไร”