บทที่ 2

เป็นความรักที่ดีจนเธอคิดว่าชีวิตนี้คงแต่งงานกับผู้ชายคนนี้แหละ แต่เวลาเกือบสองปีของเธอต้องจบลงเมื่ออาทิตย์ก่อน แผลรักยังสดใหม่ เธอเองก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ แต่กลับมาโดนเก้งหักอก ทำไมชีวิตมันถึงได้บัดซบแบบนี้ เขาหลอกเธอได้อย่างไรตั้งเกือบสองปี สองปีเลยนะโว้ย สองปีมีตั้งยี่สิบสี่เดือน เจ็ดร้อยสามสิบวันเลยนะ หมื่นกว่าชั่วโมงเลยนะที่เธอเสียไป

ถ้าวันนั้นไม่ได้เห็นกับตา ก็คงคิดว่าที่เขาไม่แตะต้องเธอเลยเพราะเป็นสุภาพบุรุษ

หึ ๆ ...ที่ไหนได้ เขาไม่ได้ชอบเธอ

ไม่ได้ชอบแล้วมาคบทำไม!

ไม่ได้ชอบแล้วจะมาทนคบกันได้อย่างไรตั้งนานขนาดนี้

แล้วเขาก็มากระชากเธอออกจากทุ่งดอกลาเวนเดอร์ด้วยเหตุการณ์นั้น

แฟนเธอกับพี่ชายข้างบ้านจูบกัน!!

สิ่งที่รินลณีคิดมาตลอดว่านาวินไม่ทำอะไรเธอเพราะเขาอยากให้คืนแรกของเราเกิดขึ้นในวันเข้าหอ...หึ! ห้องหอบ้าบออะไรไม่มีหรอก คิดแล้วก็ยิ่งแค้น ไม่รู้สองคนนั้นแอบคบกันลับหลังเธอมานานแค่ไหนแล้ว

รินลณีได้แต่กักเก็บความคับแค้นใจนี้มาตลอดทั้งสัปดาห์

คอยดูนะ รินลณีคนนี้แหละจะทำให้พวกเขาเลิกกัน คิดว่าจะอยู่กันอย่างมีความสุขรึ...ฝันไปเถอะ

‘โอเค ณิกา เดี๋ยวเราไปหา’ รินลณีไม่อยากอยู่คนเดียว อย่างน้อยการไปหาภัคณิกาก็ช่วยให้เธอระบายความอัดอั้นตันใจลงได้บ้าง แต่เธอก็พูดอะไรมากไม่ได้ เพราะคู่ขาของอดีตแฟนตัวดีคือระพีพัฒน์ พี่ชายของภัคณิกานั่นเอง เธอไม่อยากบอกเรื่องนี้กับภัคณิกาเพราะอีกฝ่ายเข้าใจว่าพี่ตัวเองดี เท่ หล่อ เหมาะกับการเป็นหลัวของสาวทั้งประเทศ ขนาดเธอเองยังแอบเสียดายเลย

พี่หมอพัฒน์...นั่นเดือนมหาวิทยาลัยเลยนะ!

...

เหตุการณ์เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อน ซึ่งเป็นวันเกิดของนาวิน รินลณีตั้งใจจะไปเซอร์ไพรส์วันเกิดแฟนหนุ่มถึงโรงพยาบาล ซึ่งวันนั้นเขาไปช่วยงานอาจารย์หมอ โดยไม่คิดว่าจะโดนเขาเซอร์ไพรส์กลับด้วยฉากยืนจูบระหว่างนาวินกับระพีพัฒน์ตรงบันไดหนีไฟ และเธอคงไม่มีทางได้เห็นภาพนี้ถ้าไม่แอบขึ้นมาทางบันไดหนีไฟเพราะจะเซอร์ไพรส์เขา