บทที่ 3

คอนโดมิเนียมของเธอกับภัคณิกาอยู่ใกล้กัน เดินเพียงไม่กี่ช่วงตึกก็ถึง แต่เมื่อเทียบกันแล้ว คอนโดมิเนียมของภัคณิกานั้นหรูหราและกว้างกว่ามากโข เพราะคอนโดของเธอแม้จะมีสองห้องนอนก็จริง แต่มีแค่ชั้นเดียว ส่วนห้องของภัคณิกาเป็นแบบสองชั้น โดยในส่วนข้างบนมีพี่ชายสุดที่รักของภัคณิกาครอบครอง หากไม่ใช่คนรวยจริงก็คงซื้อไม่ได้ แบบนี้ถ้าครอบครัวประกอบกิตกุลไม่รวยแล้วจะเรียกว่าอะไร

เพียงไม่นานรินลณีก็เดินเข้ามาในห้องของภัคณิกาเพราะเธอมีคีย์การ์ดที่อีกฝ่ายให้ไว้

ทั้งสองครอบครัวสนิทกัน จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ต่างมีคีย์การ์ดของกันและกัน

‘รินณี แกโอเคไหมวะ’ ภัคณิกามองหน้าเพื่อนที่ดูหม่นหมอง เบ้าตาคล้ำเป็นหมีแพนด้า ดวงตาบวมช้ำ ดูก็รู้ว่าร้องไห้มาอย่างหนัก

‘ฉันโอเค วันนี้ไม่เมาไม่เลิกรา’ รินลณีตั้งใจจะเมาประชดรักให้เต็มที่

‘เออ วันนี้แกค้างกับฉันนี่ละ ปิดเทอมแล้วด้วย’ ภัคณิกาพอจะรู้เรื่องราวของเพื่อนรักบ้างว่าถูกเก้งหลอก จึงอดสงสารเพื่อนไม่ได้จริง ๆ

‘แล้วพี่พัฒน์ล่ะ’ รินลณีเอ่ยถามเพื่อน เพราะเธอไม่ได้มาแค่ดื่มกับเพื่อนเท่านั้น แต่กะจะมาแก้แค้นด้วย คิดว่ามาหลอกกันแล้วจะหนีไปมีความสุขกันสองคนเหรอ คนอย่างรินลณีไม่ทางปล่อยไปง่ายๆ หรอก

งานนี้ตาต่อตา ฟันต่อฟัน!

‘พี่พัฒน์อยู่บนห้องแน่ะ น่าจะนอนละ เมื่อคืนเห็นว่าไม่ได้นอนเลย มีอุบัติเหตุรถชน คนไข้ฉุกเฉินเยอะกว่าปกติ’

‘แล้วเราดื่มกันจะรบกวนพี่เขาไหม’ รินลณีแสร้งทำเป็นเกรงใจ

‘โอ๊ย! รินณี แกก็รู้ว่าพี่ชายฉันเวลาหลับนึกว่าซ้อมตาย ดื่ม ๆ ไปเถอะ ไม่ต้องสนใจหรอก ไม่เมาไม่เลิกรา’

เรื่องหลับหรือซ้อมตาย อันนี้รินลณีรู้ดีเพราะว่าเคยแกล้งเขาหลายครั้งตอนหลับ สมัยทั้งสองยังอยู่ที่บ้าน ตอนนั้นก็เหมือนจะสนิทกันนะ แต่มาห่างกันตอนเธอเข้าเรียนมหาวิทยาลัยปีหนึ่งแล้วมีแฟนนี่แหละ

‘โอเค้ เต็มที่ วันนี้ไม่เมาไม่เลิก’ รินลณีตอบรับพร้อมทั้งจับมือภัคณิกาเหมือนเป็นคำมั่นสัญญาระหว่างกัน

‘ตกลงไอ้เก้งอีกตัวนั่น...มันคือใครวะ’ เสียงภัคณิกาอ้อแอ้เต็มที หลังจากดื่มไวน์ไปเกือบหมดขวด

‘แกไม่ต้องรู้หรอก อย่ารู้เลย ฉันไม่อยากพูดถึง’ รินลณีว่า ตาก็เหม่อมองออกไปนอกตัวอาคารซึ่งข้างหน้าคือวิวมหาวิทยาลัยในตอนกลางคืน คอนโดมิเนียมของเพื่อนเธอวิวดีจริง ๆ

‘รินณี แกโอเคจริงนะ’ ภัคณิกาถามย้ำ