บทที่ 4

‘ว้าย! พี่พัฒน์!!’ จู่ ๆ ชายหนุ่มที่ตอนแรกแค่เอาหน้าซุกกับหน้าอกเธอ เขากลับงับยอดอกไปเต็มปากเต็มคำ พร้อมทั้งดูดดึงอย่างรุนแรง

เธอตกใจจนมือถือร่วงลงข้างเตียง พยายามผลักคนตัวโตที่เม้มยอดอกของเธอออก

‘อื้อ...ปล่อยนะ...ปล่อย!’

รินลณีจะแกะแขนเขาออกจากตัวเธอ ทว่า...เสียงโทรศัพท์ก็ดังไม่หยุดจนเธอต้องรีบควานหามือถือ กว่าจะเจอก็ทุลักทุเลเพราะแขนคนที่กอดเธอรัดแน่นเหลือเกิน

‘พ่อโทร.มาทำไมตอนดึกคะ’ หญิงสาวค่อนข้างแปลกใจ

‘ยัยรินณี! แกกับหมอพัฒน์ทำอะไรกัน’

‘หา!’ หญิงสาวตกใจสุดขีด ทำไมพ่อรู้ พ่อรู้ได้อย่างไร!

‘นี่แกกล้าส่งรูปแบบนี้มาในไลน์กลุ่มครอบครัวได้ไง’

‘หา!’ ร่างเปลือยเปล่าชาไปทั้งตัวเมื่อได้ยินสิ่งที่พ่อพูด

‘กลับบ้าน! เรียกหมอพัฒน์มาด้วย ตอนนี้ เดี๋ยวนี้!’

หญิงสาวหน้าซีด ทำอะไรไม่ถูก เมื่อวางสายแล้วก็รีบกดเข้าไปในแอปไลน์

‘เชี่ย!’ เสียงสบถดังขึ้นมาทันที ภาพที่เธอตั้งใจส่งให้แฟนเก่าดู แต่มันกลับไปโผล่หราอยู่ในไลน์กลุ่มครอบครัว

และนั่นเป็นเหตุผลที่เธอกับเขามานั่งอยู่กลางห้องรับแขกบ้านตัวเอง โดยมีผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายนั่งอยู่พร้อมหน้า

กรรมใดใครก่อ กรรมนั้นย่อมคืนสนอง แต่มันสนองเร็วไปไหม!?

ยิ่งกว่าคลื่น 5G อีกอะ...

คู่หนุ่มสาวถูกบังคับให้ไปจดทะเบียนสมรสที่อำเภอและถ่ายรูปมาเป็นหลักฐาน แต่นั่นก็ยังไม่น่าหนักใจเท่ากับที่เธอต้องย้ายไปอยู่กับเขาด้วยนี่สิ

แบบนี้มันเกินไปแล้วนะ…รินลณีย่นคิ้วบ่นในใจ

“พี่พัฒน์ ไม่ต้องให้น้องย้ายไปอยู่กับพี่ก็ได้ เราแค่แต่งกันในนามเอง”

“อ๋อได้ เดี๋ยวพี่บอกพ่อกับแม่เราก่อนนะ หรือน้องอยากบอกเอง” ระพีพัฒน์เลิกคิ้วถาม

“กวนตีน” รินลณีพึมพำ

“อะไรนะ”

“เปล่าค่ะ น้องแค่เกรงใจกลัวพี่พัฒน์อึดอัด” ก็เขาเป็นเกย์ไง แล้วจะไม่เกลียดชะนีแบบเธอรึ ซึ่งในความคิดเธอ แน่นอนอยู่แล้วว่าเขาต้องเกลียดชะนีแบบเธอ โดยเฉพาะชะนีที่เคยเป็นแฟนเก่าของคู่ขาตัวเอง