บทที่ 5

“ไม่ต้องเลย ยัยอีกา” รินลณีเหยียดมุมปากขึ้น

“ณิกาย่ะ เรียกให้มันถูกหน่อย” ภัคณิกายู่หน้าโมโหใส่เพื่อน ทั้งสองโตมาด้วยกันตั้งแต่อายุสิบขวบ สนิทกันตั้งแต่เด็กจนถึงปัจจุบัน ภัคณิกานั้นมีความใฝ่ฝันอยากเป็นนักแสดงละครเวที ส่วนรินลณีใฝ่ฝันอยากมีบริษัทรับเหมาก่อสร้าง เธออยากสร้างถนนดี ๆ ที่ไม่ต้องซ่อมแล้วซ่อมอีกเหมือนทุกวันนี้

“นี่แกมอมเหล้าเพื่อเคลมพี่ฉันเหรอ” ภัคณิกาต่อว่า แต่เสียงเย้าแหย่ชัดเจน

“เปล่า” รินลณีรีบปฏิเสธ

“อย่ามาเนียน” ภัคณิกาชี้นิ้วใส่หน้าเพื่อน

“มันเป็นอุบัติเหตุ” รินลณีลากเสียงย้ำ

“อุบัติเหตุมาก ห้องเฮียอยู่ชั้นสอง แกเมาจนเข้าห้องเขาเลยนะ”

“ยุ่ง”

“จ้า อาซ้อ ไม่ยุ่งก็ได้ แต่ก็ดีเหมือนกัน แกจะได้ลืมไอ้พี่วินเร็ว ๆ”

“หึ” ฉันทำได้แค่ส่งเสียงในลำคอ คงจะลืมหรอกนะ ไม่รู้เหรอว่าทุกครั้งที่มองหน้าระพีพัฒน์ เธอก็เหมือนเห็นหน้านาวินและภาพที่พวกเขาจูบกัน

“ตกลงแกจะบอกฉันได้หรือยังว่าคู่ขาไอ้พี่วินคือใคร”

รินลณีจะบอกได้อย่างไรว่าคู่ขาแฟนเก่าของเธอก็คือสามีตีทะเบียนคนปัจจุบันของเธอนี่ไง

“ช่างมันเถอะ แกไม่ต้องรู้หรอก ฉันไม่อยากพูดถึงมันอีก”

“อือ ตามใจแกก็แล้วกัน” ภัคณิกาก็ไม่ได้รบเร้า เพราะถ้าเพื่อนอยากบอกก็คงจะบอกเอง

“เฮียพัฒน์ไปโรงพยาบาลทุกวันเลยเหรอ”

“อุ๊ย...อุ๊ย...พอได้กันแล้วสรรพนามเปลี่ยนเลยนะ ก็เกือบทุกวัน เขามีตารางงานสัปดาห์หนึ่งหยุดสองวัน”

รินลณีค้อนเพื่อนด้วยหางตา ได้เด้ยอะไรกัน ยังไม่ทันจะได้อะไรเลย

“ไม่ต้องมาแซวได้ไหม เฮียเขาอยากให้เรียกอะ แล้วเข้ามามีอะไร อย่าบอกนะว่ามาแซวอย่างเดียว”

“เปล่า จะบอกว่าปิดเทอมฉันจะไปบ้านย่าที่เชียงใหม่ ส่วนแกอยู่นี่ดูแลผัวแกด้วย นี่คือรายการอาหารที่พี่พัฒน์ชอบ แล้วแกก็ห้ามใส่ผงชูรส เพราะพี่พัฒน์ไม่กินชูรส เขาไม่ชอบกินข้าวนอกบ้านด้วยนะ เพราะงั้นแกไม่ต้องสั่งจากข้างนอกมา ต้องทำเอง” ภัคณิกายื่นแผ่นกระดาษใบเล็กให้รินลณี

“หา! อะไรนะ ฉันไม่ชอบทำกับข้าว แกก็รู้”

“แต่แกทำอร่อย” ภัคณิการู้ดีกว่ารินลณีไม่ชอบทำอาหาร แต่น่าแปลกที่กลับทำกับข้าวอร่อย ถึงขั้นอร่อยมาก อย่างนี้ละมั้งที่เรียกว่าพรสวรรค์

“แต่ฉันไม่ชอบทำ ทำไมแกไม่อยู่นี่แล้วทำให้พี่ชายกิน” รินลณีเบ้หน้า