ตอนที่ 6
บทที่ 6
November 4, 2026
“เฮีย ไม่ต้องฉีดก็ได้ ก็เฮียเป็นกะ...น้องคงไม่ท้องหรอก” รินลณีเว้นคำว่าเกย์ไว้ เธอจะท้องได้อย่างไร เธอยังไม่เคยมีอะไรกับใคร และกับเขายิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่เลย ลืมแล้วเหรอว่าตัวเองเป็นเกย์ จะฉีดเพื่ออะไร โอกาสท้องมันเป็นศูนย์อยู่แล้วรึเปล่า
“เฮียบอกอะไรก็ทำเถอะ เดี๋ยวพลาดมาจะยุ่งอีก แล้วอีกอย่างฉีดไว้ก็ไม่ได้เสียหายอะไร ถ้าเกิดผู้ใหญ่ถามก็ตอบได้ พวกท่านคงไม่อยากให้น้องท้องตอนเรียนอยู่หรอก แล้วเฮียไม่อยากให้น้องหยุดเรียนถ้าต้องท้องตอนที่ยังเรียนไม่จบ”
สุดท้ายแล้วเหตุผลของนักศึกษาวิศวะปีสองหรือจะสู้นักศึกษาแพทย์ปีหก แล้วทำไมต้องทำหน้าดุด้วย ไม่เข้าใจ
ยาคุมที่คุณหมอฉีดให้เป็นแบบฉีดทุกสามเดือน ฉีดยาน่ะไม่เจ็บหรอก แต่ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าจะฉีดทำไม
“อีกหนึ่งสัปดาห์ยาจึงจะสามารถคุมกำเนิดได้ ช่วงนี้ก็ใส่ถุงยางอนามัยกันไปก่อนนะคะ” อาจารย์หมอพูดเหมือนมันเป็นเรื่องธรรมดาที่เราถามเพื่อนว่า ‘มึงกินข้าวรึยัง’ หรือว่า ‘มึงจะไปไหน’ สาวเวอร์จินนั่งหน้าแดงอยู่ข้าง ๆ ว่าที่คุณหมอหนุ่ม
“ครับ เดี๋ยวช่วงนี้ผมใส่ถุงครับ” ว่าที่คุณหมอพยักหน้ารับ เอ่ยทวนซ้ำย้ำให้คนนั่งใกล้ยิ่งเขินหนัก
“ดีมาก เราต้องรู้จักวางแผนครอบครัว ลูกเกิดมาผิดที่ผิดเวลาจะเป็นทั้งภาระพ่อแม่และสังคม” อาจารย์หมอแนะนำทั้งสองคน ซึ่งถือเป็นคำแนะนำที่ดี การป้องกันเป็นเรื่องที่สังคมไทยควรตระหนักให้มาก
“ครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ขอบคุณอาจารย์หมอสำหรับคำแนะนำนะครับ” ระพีพัฒน์กล่าวลาอาจารย์หมอ รินลณีจึงยกมือไหว้ตาม
“สวัสดีจ้าทั้งสองคน”
หลังรับใบนัดสำหรับการฉีดยารอบถัดไปในอีกสามเดือนข้างหน้าและเขาก็ชำระเงินเรียบร้อยแล้ว จากนั้นจึงพาเธอกลับคอนโดมิเนียม
ระหว่างทางบนท้องถนน เมื่ออยู่กันตามลำพังสองคน เธอยิ่งไม่อยากจะมองหน้าเขา เขาก็รู้ว่าเรื่องท้องอะไรนั่นมันไม่มีทางหรอก แล้วทำไมต้องบังคับให้เธอฉีดยาคุมด้วย
“น้องเป็นอะไร หน้างอเชียว” ผู้เป็นสามีในนามเลิกคิ้วสูง
รู้แล้วยังจะถามอีก
“เปล่า!...ค่ะ” รินลณีกระแทกเสียงคำว่าเปล่า
“ผู้หญิงบอกว่าเปล่าแสดงว่ามี ผู้หญิงปากไม่ตรงกับใจ แบบนี้ไงเฮียถึงไม่ชอบยุ่งเรื่องผู้หญิง”
“หึ...ขับรถไปเลย น้องง่วง จะนอน” ใช่สิ..เธอเป็นผู้หญิง เขาเลยไม่ชอบ ในเมื่อไม่อยากคุยกับเขา ทางเดียวที่จะหลีกเลี่ยงได้ก็คือการแกล้งหลับ
มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย...รินลณีได้แต่บ่นในใจ เธอทำกรรมอะไรไว้ถึงต้องมาเจอเก้งเจอกวาง และทำไมเขาต้องทำกับเธอแบบนี้
บทที่ 3 หมอพัฒน์