บทที่ 7

เฮ้ย!…ไอ้บ้า ทำอะไรวะ!!

ระพีพัฒน์เลิกคิ้ว เกือบเผลอถีบคนขโมยจูบแล้ว หากว่า...

‘พี่วิน...นี่มันอะไรกัน’ เสียงผู้หญิงดังขึ้น ทำเอาใจของระพีพัฒน์หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเห็นเจ้าของเสียงคือเด็กสาวข้างบ้าน

‘ขอโทษ...รินณี เราเลิกกันเถอะ’ นาวินพูดกับรินลณี ไม่รู้ว่ารู้สึกผิดหรือสถานการณ์ที่ปฏิเสธไม่ออก แต่กลับหันมาทางเขา ‘พี่พัฒน์ ผมชอบพี่’

ไอ้บ้า...อย่าเอากูเข้าไปเกี่ยวนะ ระพีพัฒน์ได้แต่คิด ไม่ทันได้แก้ตัว

‘ไอ้เลว!’ รินลณีตวาดกลับทั้งน้ำตา แล้วก็วิ่งออกไป...

ซวยแล้ว เอากูไปเกี่ยวด้วยทำไมวะ

พลั่ก! พี่รหัสเหวี่ยงหมัดต่อยโจรขโมยจูบไปทีหนึ่ง จูบที่เล่นเอาระพีพัฒน์สยองไปเลยทีเดียว...ไอ้เวร!

‘ไอ้เหี้ยวิน กูไม่ใช่เกย์ ที่กูบอกไม่ชอบผู้หญิงเพราะยังไม่มีคนที่ชอบ’ ระพีพัฒน์พูดจบก็รีบผละออกมา

หลังจากเหตุการณ์วันนั้น ระพีพัฒน์ก็จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวจากเหตุการณ์สยองขวัญนั่น เขากลับบ้านไปด้วยความรู้สึกที่ไม่ดีนัก อยากไปอธิบายให้น้องสาวข้างบ้านฟัง แต่อีกใจก็ไม่รู้จะอธิบายว่าอย่างไร

‘เอ่อ...พี่ไม่ได้ชอบผู้ชาย’ เพื่ออะไรวะ หรือจะบอกว่า

‘พี่ไม่ได้ชอบไอ้วิน’ เพื่ออะไรวะ หรือจะบอกว่า

‘เรากำลังเข้าใจพี่ผิด’ แล้วเธอเข้าใจว่าอะไรวะที่ว่าเข้าใจผิด

‘เลิกกับมันก็ดีแล้ว’ ควรพูดไหมวะ

สุดท้ายวันนั้นเธอก็ไม่ได้กลับบ้าน เขาเลยแห้วไม่ได้อธิบายอะไร ที่จริงถ้าเธอกลับมา เขาก็ไม่รู้จะบอกเธอว่าอะไร เดี๋ยวเธอคงรู้เองว่าเขาไม่ได้เป็นเกย์

บ้านระพีพัฒน์กับบ้านรินลณีอยู่ติดกัน แต่อยู่ชานเมือง ทำให้ไม่สะดวกในการเดินทางมาเรียนทุกวัน พ่อแม่ของพวกเขาก็เลยให้อยู่คอนโดมิเนียม ซึ่งไม่ได้ไกลกันมาก รินลณีมาที่ห้องของเขาบ่อย ไม่สิ ต้องบอกว่าเธอมาหาน้องสาวเขามากกว่า เพราะเขากับน้องสาวอยู่ด้วยกัน เสาร์อาทิตย์พวกเขาก็จะกลับมานอนที่บ้านกัน แต่สัปดาห์นี้รินลณีไม่ได้กลับ เธอคงไม่อยากเห็นหน้าเขา

ก็ใครจะอยากเห็นหน้าผู้ชายที่แฟนตัวเองชอบ แล้วยังทำให้แฟนเธอบอกเลิกอีก คิดแล้วก็เครียด ชีวิตนี้จะมองหน้ากันติดไหมเนี่ย

ระพีพัฒน์ออกจากบ้านกลับมานอนที่คอนโดมิเนียม แต่ก็ยังกังวลใจเรื่องนั้นอยู่