ตอนที่ 10 เจ็บนี้มันลึก

เมื่อลุกขึ้นได้ก็คว้ามือถือที่หล่นอยู่ใกล้มือ กดต่อสายหาเบอร์เมื่อสักครู่ทว่าปลายสายก็ปฏิเสธการรับสาย อันตรายกำลังจะไปเยือนชู้รัก อัญญายังกดโทรย้ำๆอยู่อย่างนั้นหลายนาที น้ำตาคลอหน่วยกลัวเจ้าสัวจะทำร้ายแม่ จนในที่สุดรอให้อีกฝ่ายรับไม่ไหวรีบวิ่งขึ้นห้องนอนคว้ากระเป๋าสะพายใบโปรดแล้วลงมาบันได

“เกิดอะไรขึ้นคะคุณอัญ”

“แม่กำลังตกอยู่ในอันตราย อัญต้องรีบไป ต้องรีบไปช่วย” รถยนต์เรียงรายหลายคันทว่าอัญญาไม่มีสิทธิ์ขับมันเพราะเจ้าสัวยังไม่อนุญาตให้ใช้ จากนั้นวิ่งหน้าตั้งออกจากคฤหาสน์ที่มีระยะทางจากประตูบ้านมายังรั้วก็หลายสิบเมตร วิ่งออกมานอกถนนเพื่อโบกแท็กซี่ไปตามแม่แต่ก็คงไม่ใช่ตามกลับเพราะเจ้าสัวรู้เรื่องหมดแล้วพร้อมขนบอดี้การ์ดไปด้วยเกือบ 5 คน หากแม่และชู้เผชิญหน้ากับเจ้าสัวหมายความว่าไม่ใครคนใดก็คนหนึ่งต้องตายหรือไม่อาจตายคู่ไปเลยก็ได้

ช่วงเวลา 3 ทุ่มในโซนรอบนอกของเมืองหลวงการหาแท็กซี่ว่างเป็นเรื่องยาก ทว่าโชคคงเข้าข้างอัญญาเมื่อแท็กซี่คันสีเหลืองจอดรับพอดี

“คุณผู้โดยสารไปไหนครับ”

“ไปโรงแรมคิงเซตันค่ะ ไปด่วนเลยนะคะ” ร้อนใจอย่างมากและหวังว่าจะไปถึงก่อนที่เจ้าสัวจะเจอแม่ ในขณะที่อยู่ในรถคนตัวเล็กก็นั่งไม่ติดด้วยความลนลาน ทั้งยังกดต่อสายหาทั้งแม่และผู้ชายของแม่ก็ถูกเพิกเฉยซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“รับสิ รับ แม่ !! เจ้าสัวไปแล้ว”

โรงแรม

โชคดีที่คนขับแท็กซี่รู้เส้นทางลัดเลาะเข้าสถานที่แห่งนี้เป็นผลให้พาอัญญามาถึงได้เร็วกว่าเจ้าสัวที่อยู่บนถนนทางหลวงแล้วติดไฟแดงหลายแห่ง ทันทีที่ถึงอัญญารีบลงจากรถโดยไม่รอรับเงินทอนที่เหลือหลายร้อย วิ่งหน้าตั้งไปยังรูทล็อปของโรงแรม แต่เพราะไม่ใช่แขกเลยไม่สามารถเข้าไปได้

"เข้าไม่ได้นะครับ"

"คือ ฉันจะเข้าไปหาแม่ ฉันต้องเข้าไปหาแม่" พยายามตะเกียดตะกายจะมุดแทรกเจ้าหน้าที่ด้านหน้า ทว่าร่างแน่งน้อยไม่อาจสู้กับชายบึกบึนได้

"มีอะไรครับ"

"พี่กร" เป็นชายคนเดียวกันที่จูบมือและหน้าผากของอัญญาวันนั้น ได้เจอกันเพียงบังเอิญเพราะไม่ได้คุยกันตั้งแต่เช้า กร หรือ กรกันต์ชายหนุ่มที่เพิ่งตกลงคบหาดูใจกันได้ไม่นาน

"อัญมาทำอะไร"

"มา เอ่อมาตามแม่" กรกันต์มองหน้าหญิงคนรักด้วยความสงสัย