ตอนที่ 11 ไม่น่าเกิดมาเป็นลูกมันเลย

เมื่อเห็นว่าอรุณีวิ่งหนีออกจากรูทล็อปไปพร้อมชู้รักก็สั่งบอดี้การ์ดที่เหลือให้ไล่ตาม หิรัญจะไม่ยอมปล่อยคนทรยศให้ลอยนวล การกระทำหักหลังอันเจ็บแสบเขาจะไม่มีวันรับไว้เพียงคนเดียว จากที่มือหนากำกลุ่มผมของอัญญาก็ปล่อยมันลงเมื่ออีกฝ่ายเบ้ใบหน้าของความเจ็บจากการดึงทึ้งอย่างรุนแรงจนหนังหัวแทบหลุด เป็นการกระทำที่อัญญาไม่เคยได้รับตลอดการอยู่ในฐานะลูกเลี้ยงของเจ้าสัว ที่มาผ่านก็ถูกเลี้ยงดูไม่ต่างจากลูกคนหนึ่งแต่บัดนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว หิรัญหมุนตัวเดินมายังประตูรูทล็อปเพื่อตามออกมาด้านนอกเป้าหมายคือตามคนเลวสองคนให้ทันแล้วเอามาลงโทษอย่างสาสม

"อัญ เกิดอะไรขึ้น" แฟนหนุ่มที่เพิ่งตกลงหาคบกันได้ไม่กี่เดือนเข้ามาถามกับสถานการณ์อันวุ่นวายคล้ายจะมีปัญหา อีกทั้งยังเป็นห่วงหญิงคนรักจะได้รับอันตราย

"ไม่เป็นอะไรคะ อัญขอบคุณพี่กรมากที่ช่วยพาเข้ามา แต่ไม่ต้องห่วงนะ อัญจัดการได้"

เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายกังวลอัญญากล่าวออกก่อนว่าทุกอย่างเป็นปัญหาเพียงเล็กน้อย ทว่ามันใหญ่หลวงเกินการกว่าคนตัวน้อยๆ ต่อกรได้ ร่างเล็กวิ่งตามเจ้าสัวออกมาด้านนอกแม้จะกลัวไม่น้อยแต่ก็ต้องอึดสู้ ในขณะที่กรกันต์ต้องไปจัดการกับแขกคนอื่นที่ตื่นกลัวไม่ต่างกับแฟนสาว

"เจ้าสัว หยุดก่อนค่ะ" ตะโกนตามหลังโดยที่หิรัญไม่ได้สนใจเสียงแหลมเลยสักนิด ถกเท้าก้าวยาวเพื่อให้ถึงรถเร็วที่สุด เมื่ออีกฝ่ายไม่มีท่าทีหยุดฟังคำร้องขออัญญารีบวิ่งกระชากเสื้อสูทตัวหนาของหิรัญและดึงเพื่อยื้อคนแก่กว่าให้หยุดเดิน

"หนูขอร้อง อย่าทำแม่"

“….” เท้าหนาหยุดเดินในทันทีจากเป้าหมายคือการตามล่าอรุณีและชายชู้กลับมาลงโทษ หันเพ่งกลับมาที่อัญญาลูกสาวของนางวันทองสองใจ ยิ่งมองก็ยิ่งแค้นใบหน้าคนตรงหน้าไม่ต่างจากอีคนทรยศเลยสักนิด อัญญาเหมือนอรุณีอย่างกับแกะเป็นผลให้เจ้าสัวขบสันกรามมองลูกเลี้ยงไม่ต่างจากมองอรุณี

"ฉันต้องให้แม่เธอทำฉันได้ฝ่ายเดียวอย่างนั้นสิ" ใช้มือปัดอัญญาที่กำลังขยุ้มเสื้อสูททางด้านหลังจนยับยู่ยี่เป็นผลให้คนเด็กกว่าสะดุ้งถอยหลังเพราะกลัวล้มลงกับพื้นหินกรวดที่ใช้โรยตามถนนเท่านั้น หัวใจที่เต้นแรงและรู้สึกเจ็บปวดราวถูกแทงเกิดขึ้นเพราะการถูกนอกใจ ให้ชีวิตใหม่จากการเป็นหมอนวดหาเช้ากินค่ำเชิดหน้าชูตาขึ้นเป็นเมียโดยไม่รังเกียจ สุดท้ายก็เอาสันดานต่ำๆ และความมักมากมาทรยศหักหลังจนแทบกระอักเลือด

“หนูขอโทษแทนแม่” ยกมือพนมขึ้นบนหน้าอกกล่าวให้อีกฝ่ายได้ใจเย็นลงบ้าง น้ำตาแห่งความซอกซ้ำคนแก่กว่าไหลระรื้นเปียกแพรขนตาต่อหน้าหญิงสาว เธอไม่เคยเห็นเจ้าสัวมีความรู้สึกแบบนี้ยิ่งอีกฝ่ายอ้าปากสะอื้นเจ็บหัวใจเป็นผลให้อัญญาน้ำตาคลอไม่ต่าง เขาเป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่รักอรุณี รักจนหัวใจเต็มไปด้วยบาดแผล ในขณะที่อัญญาก็ปาดน้ำตาทั้งผิดหวังทั้งเสียใจและทั้งเป็นห่วงความปลอดภัยของแม่

“เธอรู้ไหมว่าฉันเจ็บปวดแค่ไหน ความหวาดระแวงมันกัดกร่อนหัวใจฉันมาเป็นปีๆ รักและเทิดทูนความรักมาตลอด สุดท้าย…” น้ำเสียงแผ่วลงเมื่อครั้นต้องพูดในสิ่งอัปยศให้ลูกสาวคนทรยศฟัง

“อึก”