ตอนที่ 1 - ปลัดภคิน

“สวัสดีครับกำนันม่วง”

“ไหว้พระเถอะปลัด ไปไงมาไงถึงมาถึงที่นี่ได้” ชายวัยกลางคนส่งยิ้มให้ปลัดหนุ่มอย่างอารมณ์ดี วันนี้อากาศค่อนข้างสดชื่น ไม่ร้อนไม่หนาวไป เหมาะที่จะมานั่งตากลมสูดอากาศบริสุทธิ์ให้เต็มปอด

“ผมเพิ่งกลับจากน่านครับ ผ่านมาทางนี้พอดี เลยแวะเอาของฝากมาให้”

“ลำบากแย่เลยพ่อ”

เสียงของบุคคลที่สามเรียกความสนใจจากชายต่างวัยทั้งสองคนได้เป็นอย่างดี กำนันม่วงส่งยิ้มให้เมียรัก ในขณะที่ปลัดหนุ่มยกมือขึ้นไหว้ผู้หญิงที่ใครๆ ต่างก็รู้ดีว่ามียศใหญ่กว่ากำนันม่วงหลายเท่า

ใหญ่กว่ากำนัน ก็คือเมียกำนันนั่นเอง

“ไม่ลำบากเลยครับ เห็นแล้วนึกถึงคุณน้ากับกำนันพอดี ก็เลยอยากซื้อมาให้”

“ขอบใจจ้ะ” อรอนงค์รับของฝากจากมือชายหนุ่ม ก่อนจะลอบมองใบหน้าหล่อเหลาอย่างชอบอกชอบใจ

ผู้ชายคนนี้มีชื่อว่าภคิน เพิ่งเข้ามาเป็นปลัดที่นี่ได้ไม่นาน อายุก็เพิ่งจะสามสิบต้นๆ หน้าตาหล่อเหลาคมเข้มคายแบบฉบับชายไทยแท้ สูง มีกล้ามเนื้อ รูปร่างดีจนสาวๆ พากันเป็นปลื้มทั้งอำเภอ แต่ก็ต้องผิดหวังไปตามๆ กัน เพราะปลัดหนุ่มไม่ได้สนใจใคร เอาแต่เทียวเข้าเทียวออกบ้านกำนันม่วงตั้งแต่ที่ลูกสาวคนเล็กกลับมาจากกรุงเทพฯ

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าปลัดภคินสุดหล่อกำลังสนใจชมพู่ ลูกสาวคนสุดท้องของกำนันม่วง

และแน่นอนว่ากำนันม่วงกับอรอนงค์เองก็รับรู้ถึงความรู้สึกนั้น ทั้งคู่ไม่ได้ขัด แต่ก็ไม่ได้ส่งเสริมออกนอกหน้าจนดูน่าเกลียด พวกเขาทั้งสองไม่คิดจะเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับความรักของลูกๆ ลูกจะรักใครชอบใครก็ไม่ว่า ขอแค่เป็นคนดีก็พอ ถือคติที่ว่า ปลูกเรือนตามใจผู้อยู่ ผูกอู่ตามใจผู้นอน

“มาเหนื่อยๆ นั่งพักเถอะจ้ะพ่อ นี่พร้าวมันออกไปนา ชมพู่ก็ไปด้วย อีกเดี๋ยวคงกลับมา”

แม้จะไม่ได้บังคับลูกเรื่องคู่ครอง แต่ในเมื่อรู้สึกถูกใจอรอนงค์จึงไม่คิดขัดขวาง หลายครั้งยังเปิดทางให้ปลัดได้เข้ามาสานสัมพันธ์กับลูกสาวตัวเองด้วยซ้ำ แต่ดูเหมือนว่าชมพู่จะยังไม่ค่อยสนใจปลัดเท่าไหร่นัก เธอก็ได้แต่หวังว่าผู้ชายดีๆ แบบปลัดภคินจะมีน้ำอดน้ำทนพอ และไม่ถอดใจไปง่ายๆ

“รบกวนด้วยนะครับ” ปลัดหนุ่มไม่ปฏิเสธ ยกยิ้มละไมเมื่อรู้ว่าวันนี้จะได้เจอคนที่ถูกตาต้องใจ

เขาเจอชมพู่ครั้งแรกเมื่อต้นปี หญิงสาวหน้าตาสะสวยน่ารักกำลังต่อรองราคากับแม่ค้าที่ขายของแพงเกินไปที่ตลาดในตัวเมือง แต่ที่น่าประทับใจคือเธอไม่ได้ต่อราคาให้กับตัวเอง แต่กลับต่อราคาให้คุณยายคนหนึ่งที่อายุราวเจ็ดสิบปี เขายืนมองเธอเถียงกับแม่ค้าอยู่อย่างนั้นจนชนะ รอยยิ้มหวานเกิดขึ้นเมื่อหันกลับมายื่นของให้คุณยาย ทั้งยังมีน้ำใจพาคุณยายไปส่งที่ท่ารถสองแถวอีก นั่นคือความประทับใจแรกที่เขามีต่อเธอ

หลังจากนั้นเขาก็รู้ว่าชมพู่คือลูกสาวของกำนันม่วงที่เพิ่งเรียนจบจากกรุงเทพฯ มา ตัวเขาเองก็สนิทสนมกับกำนันม่วงพอสมควร จึงใช้โอกาสนี้มาที่บ้านอีกฝ่ายบ่อยๆ เขาไม่ได้มาจีบชมพู่โจ่งแจ้ง แต่แค่อยากมาเห็นหน้าเห็นตาให้ชื่นใจก็เท่านั้น ด้วยรู้ดีว่าชมพู่ยังเด็ก เพิ่งเรียนจบได้ไม่เท่าไหร่ คงยังไม่คิดเรื่องคู่ครองในตอนนี้

ตราบใดที่ชมพู่ยังไม่คิดมีใคร เขาก็รอได้เสมอ

“เสียงเจือยแจ้วเชียว สงสัยคงมากันแล้ว” กำนันม่วงชะเง้อคอมอง เสียงพูดคุยเอ็ดตะโรจนลั่นทุ่งเป็นเรื่องปกติของสองพี่น้องและลูกสมุนอีกสองคนไปแล้ว ตั้งแต่ชมพู่กลับมาบ้านก็คึกคักขึ้น บางทีก็คึกคักมากเกินไป หาเรื่องให้พ่อแม่ปวดหัวได้ทุกวัน

“ได้ข่าวว่าเมื่อเดือนก่อนชมพู่ตกต้นไม้ใช่ไหมครับ น้องเป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ”

“โอ้ยยย มันจะเป็นอะไร๊ หัวแข็งจะตาย แปบเดียวก็วิ่งปร๋อ” อรอนงค์เป็นคนตอบคำถามนั้น จำได้ดีว่าวันนั้นลูกสาวตัวดีร้องโอดโอยเสียยกใหญ่ แต่พอทำแผลกลับมาบ้านกลับปกติดีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พอไปเช็กสมองอีกครั้งที่โรงพยาบาลก็ปกติดี เชื่อแล้วว่าลูกสาวคนนี้มันหัวแข็งจริงๆ

“ผมกังวลแทบแย่ แต่งานก็ยุ่งจนไม่ได้เข้ามาเยี่ยม”

“ขอบใจจ้ะพ่อ ชมพู่รู้มันคงดีใจที่มีคนห่วงขนาดนี้เนอะพ่อกำนัน”

“ใช่ๆ ชมพู่มันเป็นเด็กขี้อ้อน...” กำนันม่วงยังไม่ทันได้ยกยอปอปั้นลูกสาวตนเองให้ปลัดฟังต่อ เสียงร้องโอดโอยก็ดังลั่นจนทั้งสามคนสะดุ้งสุดตัว

“โอ้ยยย!!!!!!!!!! คันๆๆๆๆๆๆ คันโว้ยยยยยย!!!!!!!”

“ใครเป็นอะไรอีก!” กำนันม่วงลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินเข้าไปตามร่องคลองเล็กๆ โดยที่มีอรอนงค์และปลัดภคินเดินตามไปด้วย

เดินเข้าไปเพียงไม่กี่เมตรก็เจอกับชายสามคนที่ยืนมุงอะไรซักอย่างอยู่ กำนันไม่รีรอรีบเดินเข้าไปดูทันทีว่าเกิดเรื่องอะไร

“ไอ้พู่ เอ็งลงไปทำอะไรในคลอง!!!!

.

.

“พู่มันอยากกินมะม่วงเลยปีนขึ้นไปเก็บ แต่ดันไปเจอรังมดแดงเข้า เลยโดนกัดจนทนไม่ไหว ลงไปแช่ตัวในน้ำให้มดมันออก”