ตอนที่ 2 - แต่งงาน?

หลังจากเหตุการณ์แช่ตัวในคลองของลูกสาวสุดแสบผ่านไปเพียงแค่อาทิตย์เดียว บ้านกำนันม่วงก็ได้เปิดบ้านต้อนรับปลัดหนุ่มอีกครั้ง

“สวัสดีครับกำนัน”

“สวัสดีปลัด” กำนันม่วงยิ้มรับ วันนี้ลูกสาวไม่อยู่ ถือว่าเป็นฤกษ์ดีที่จะได้คุยกับปลัดภคินเรื่องจะยกลูกสาวให้ เขามั่นใจว่าชายหนุ่มต้องตอบตกลง หลายเดือนที่ผ่านมาปลัดภคินแสดงออกให้เห็นอยู่เสมอว่าสนใจชมพู่จริงๆ และปลัดภคินเองก็อายุสามสิบกว่าแล้ว คงไม่ได้คิดแค่อยากคบชมพู่เล่นๆ เหมือนพวกวัยรุ่นสมัยนี้

กำนันม่วงมั่นใจว่าตนดูคนไม่ผิด

“วันนี้บ้านเงียบจังครับ”

ปลัดหนุ่มเอ่ยถามอย่างไม่เจาะจง หากแต่ในใจกลับอยากรู้เหลือเกินว่าคนที่หมายปองหายไปไหน อาทิตย์ที่แล้วเขาตั้งใจมาดูหน้าคนที่ชอบพอให้ชื่นใจ กลับได้เจอเธอในสภาพเปื้อนโคลนแทน เขาไม่ได้รังเกียจที่ชมพู่เป็นผู้หญิงแก่นๆ แบบนั้น แต่ที่เขารีบกลับเพราะไม่อยากให้เธอรู้สึกอับอาย

“อ้อ...” กำนันม่วงยิ้มกว้างกว่าเดิม ชายวัยกลางคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อนทำไมจะไม่รู้ว่าอีกคนกำลังมองหาใคร “เจ้าพร้าวไปสวน ส่วนเมียฉันไปวัด”

ถึงแม้จะรู้จุดประสงค์ของชายหนุ่มอยู่แล้ว แต่กำนันม่วงก็ยังไม่ยอมตอบออกไป เขาอยากจะวัดใจปลัดภคินอีกครั้ง จะได้มั่นใจมากขึ้นว่าสมควรพูดเรื่องนั้นไหม

“แล้ว... ชมพู่ล่ะครับ”

คนอ่อนวัยกว่าตกหลุมพรางของคนอายุมากกว่าจนได้ เพราะกำนันม่วงไม่ยอมพูดถึงลูกสาวเลย เขาเลยต้องถามออกมาเอง พอถามเสร็จก็รีบหลบสายตาที่เหมือนรู้ทันของอีกฝ่ายอย่างมีพิรุธ จนไม่ได้สังเกตเลยว่ารอยยิ้มของกำนันม่วงแปลกไป

“อ๋อ... ชมพู่เข้าไปในเมืองกับเจ้าเปี๊ยกเจ้าลม คุณมีธุระกับมันหรือ”

“คือ...” พอโดนถามตรงๆ ปลัดหนุ่มก็พูดไม่ออก เกรงว่าถ้าตอบออกไปตามที่ใจเรียกร้องจะทำให้กำนันม่วงรู้สึกไม่ดี ซ้ำร้ายอาจจะกีดกันจนเขาไม่ได้เข้ามาที่บ้านหลังนี้อีก

“หรือแค่อยากเจอลูกสาวฉันเฉยๆ”

“กำนันครับ...ผม”

“ลูกผู้ชายด้วยกัน คิดอะไรก็พูดออกมาตรงๆ เลยปลัด ปลัดชอบเจ้าพู่มันใช่ไหม?”

“เอ่อ...ครับ”

“ให้มันได้อย่างนี้สิ!” ฝ่ามือหนาตบลงบนไหล่ของปลัดหนุ่ม ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ “ชอบก็มาขอมันไปเสียสิ”

“ครับ!?” ภคินสบตาอีกฝ่ายด้วยความตกใจ ไม่คาดคิดว่ากำนันจะไม่ต่อว่าที่เขามาหาบ่อยๆ เพราะสนใจลูกสาวตัวเอง ทั้งยังพูดให้มาขออย่างง่ายดายแบบนี้อีก เขาตกใจจริงๆ เพราะคิดมาตลอดว่าคนแบบกำนันต้องหวงลูกสาวมากแน่ๆ จนแม้แต่เขาเองยังไม่กล้าเข้าหาชมพู่แบบโต้งๆ เลย

“เฮ้อ... ไอ้ฉันมันก็อายุมากขึ้นทุกวันทุกวัน กับปลัดเองฉันก็เห็นมาหลายปี ความดีต่างๆ ของปลัดทำไมฉันจะไม่เห็น พอรู้ว่าชอบพอลูกสาวฉันฉันก็ดีใจ และถ้าปลัดคิดจะจริงจังกับลูกสาวฉันจริงๆ ฉันก็เต็มใจจะยกเจ้าพู่ให้ไปเป็นเมียของปลัด”

ชายหนุ่มเงียบไปเมื่อได้ยินแบบนั้น จริงอยู่ที่เขาชอบพอชมพู่มาหลายเดือน แต่ยังไม่มีโอกาสได้ลองคบหาศึกษาดูใจกับอีกฝ่ายเลย แบบนี้ถ้าต้องแต่งงานกันไปจะมีปัญหาอะไรตามมาไหม อีกอย่าง... เขายังไม่รู้เลยว่าชมพู่ชอบเขาเหมือนกันหรือเปล่า

กำนันม่วงเมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไปก็เริ่มร้อนรน ไม่ใช่ว่าพอปลัดได้เห็นพฤติกรรมของชมพู่เมื่ออาทิตย์ที่แล้วเลยรู้สึกลังเลหรอกหรือ

“ในบรรดาคนที่เข้ามาจีบชมพู่มันฉันก็ชอบปลัดที่สุดนี่แหละ” กำนันม่วงงัดไม้ตายออกมา เรื่องที่แต่งขึ้นสดๆ ทำให้อดรู้สึกอับอายอยู่ในใจไม่ได้ ชมพู่น่ะหรือมีคนมาจีบ หน้าตามันสะสวยเกินกว่าคนแถวนี้ก็จริง แต่วันๆ มันอยู่แต่ในไร่ในนา ทำตัวมอมแมมวิ่งไล่เตะผู้ชาย พอพวกผู้ชายแถวนี้เห็นเข้าก็นึกขยาดไม่กล้าเข้าใกล้ มีแต่ปลัดนี่แหละที่ไม่รู้ว่าชอบพอชมพู่มันตรงไหน ถึงได้เทียวไปเทียวมาตั้งหลายเดือน

ปลัดหนุ่มยังคงเงียบอย่างต้องการใช้ความคิด แต่งงานมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เขาไม่ได้คิดจะแต่งงานหลายๆ รอบ ถ้าแต่งกับคนนี้ก็อยากจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันตลอดไป

กำนันม่วงเริ่มนั่งไม่ติด เพราะถ้าวันนี้ปลัดไม่ตอบตกลง นอกจากชมพู่จะขายไม่ออกแล้ว ตนก็จะเสียหน้าด้วย เพราะดันพูดเปิดทางให้อีกฝ่ายขนาดนั้น ต่อไปจะมองหน้าปลัดได้อย่างไร

‘เอายังไงดี หรือจะบอกว่าล้อเล่น แบบนี้ก็แย่ไม่ต่างกัน แต่อย่างน้อยก็ไม่ถึงขั้นเข้าหน้าไม่ติดล่ะนะ’ กำนันม่วงสรุปกับตัวเองในใจ

“ฉัน...”

“ถ้าชมพู่ไม่มีปัญหา ผมก็ตกลงครับ”

ยังไม่ทันที่กำนันม่วงจะได้พูดแก้ต่าง ภคินก็เอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน เขาตัดสินใจดีแล้ว เขาเห็นกับตาว่าชมพู่เป็นคนดีจริงๆ แบบไม่ต้องเสแสร้ง นิสัยซุกซนไปบ้างแต่เขาก็เข้าใจได้ ถ้าชมพู่ไม่มีปัญหาที่จะแต่งงานกับเขา เขาก็ยินดีรับเธอมาเป็นคู่ชีวิต เป็นแม่ของลูก และอยู่ด้วยกันจนวันสุดท้ายของชีวิต

“...อะ” กำนันม่วงลิ้นค้าง พูดไม่ออกไปชั่วขณะ ก่อนที่จะตั้งสติแล้วส่งยิ้มละไมให้ว่าที่ลูกเขย “ชมพู่มันยินดีอยู่แล้ว เรื่องนั้นปลัดไม่ต้องกังวลไป”

.

.

“แต่งงาน!?” เสียงหวีดแหลมที่ดังขึ้นลั่นบ้านทำให้อีกสามคนที่เหลือยกมือขึ้นปิดหูแทบไม่ทัน ชมพู่ลุกขึ้นยืน มองหน้าพ่อตัวเองเหมือนไม่เคยเห็นมาก่อน “พ่อจะให้ฉันแต่งกับใคร”

“จำปลัดภคินได้ไหมเจ้าพู่” กำนันม่วงเอามือออกจากหู ก่อนจะถามลูกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล