ดุได้ดุไป 8

“ไปบอกพยาบาลให้กลับไปก่อน” คุณเขาพูดเรียบ ๆ แล้วเดินเข้าไปในห้อง

“ครับนาย!”

“มาได้ไงเราอะ” พี่ไทเกอร์พูดกับคุณเขาแล้วหันมาถามฉัน

“คุณเขาให้มาหาน้องพาร์ทได้ค่ะ” ฉันฉีกยิ้มกว้าง

“งั้นพี่พาไปหานายน้อย ดีเหมือนกันพี่กับพยาบาลกำลังจะตายแล้ว นายน้อยร้องไห้งอแงทั้งวัน”

พี่ไทเกอร์พูดอย่างหนักใจ แล้วพาฉันเดินเข้าไปหาน้องพาร์ทที่กำลังอาละวาดร้องไห้อยู่กับพยาบาล

“น้องพาร์ทครับ!” ฉันส่งเสียงเรียกน้องพาร์ทเบา ๆ

“อึก ฮือ! อึก อึก” เสียงสะอื้นเล็ก ๆ ใบหน้ามีแต่คราบน้ำตา มันทำให้หัวใจฉันแทบสลาย

“เป็นอะไรครับทำไมร้องไห้งอแงแบบนี้”

คุณเขาที่พูดพร้อมอุ้มน้องพาร์ทเดินมาหาฉัน สีหน้าแววตาคุณเขามันอ่อนโยนมากเวลาเขาอยู่กับลูก

“หม่ำ ๆ หม่ำ ๆ” พอน้องพาร์ทเห็นฉันก็ยิ้มดีใจใหญ่

“นะ...หนูขออุ้มน้องได้ไหม!” ฉันเดินเข้าไปจับมือเล็ก ๆ

“......” คุณเขาไม่พูดอะไรและส่งน้องพาร์ทให้ฉัน

“คนเก่งของพี่แนนตัวร้อนเหรอครับ!”

“ไหนพี่แนนดูหน่อยสิ” ฉันเอามือแตะที่หน้าผากเล็ก ๆ ดีที่ไข้ไม่สูงเท่าไร

“น้องไม่ยอมทานข้าวเลยค่ะ” เป็นคุณพยาบาลที่พูดขึ้น ส่วนตัวเล็กตอนนี้เงียบนิ่งเอาหน้าแนบอกแต่ยังคงมีเสียงสะอื้นเป็นพัก ๆ

“ไม่เป็นไรค่ะแนนนี่ดูน้องเอง”

ฉันก็ไม่ได้เก่งอะไรหรอกแต่เพราะแนตตี้กับนนท์ไม่สบายบ่อย ๆ แล้วแม่ก็ไม่ค่อยสนใจหน้าที่ดูแลน้องทุกอย่างเลยตกอยู่ที่ฉัน

ไม่นึกเลยว่าวันนี้ฉันจะได้มีโอกาสได้ดูแลน้องพาร์ท อย่างที่ฉันเคยฝันไว้

“งั้นดิฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ” คุณพยาบาลพูดและยิ้มพร้อมเอามือลูบหัวน้องพาร์ท อย่างเอ็นดู

“เชิญครับเดี๋ยวผมไปส่ง” พี่ไทเกอร์รีบเดินไปเปิดประตูแล้วเดินออกจากห้องทันที

ตอนนี้ก็เหลือแค่ฉันที่ยืนอุ้มน้องพาร์ทพร้อมสายตาเย็นชาของคุณที่กำลังจ้องมาที่ฉันอยู่

“ทำไมไม่ทานข้าวล่ะครับคนเก่ง”

แต่ฉันไม่ได้สนใจอะไรคุณเขาพูดกับน้องพาร์ทที่อยู่ในอ้อมกอด เด็กวัยนี้ก็แบบนี้แหละเวลาไม่สบายก็จะไม่ค่อยทานข้าว

“งั้นเดี๋ยวป๊ะป๋าไปทำอาหารให้เอาไหม”

คุณเขาเดินเข้ามาหาฉัน น้ำเสียงเขาที่พูดกับน้องพาร์ทมันอ่อนโยนมือใหญ่ลูบที่หัวน้องเบา ๆ ฉันสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนของคุณเขาที่มีต่อน้องเอามาก ๆ

“......” เด็กน้อยขี้งอแงได้แต่พยักหน้าหงึก ๆ

“หนูไปทำให้ดีกว่าค่ะ คุณอยู่กับน้องเถอะ”