แค่นี้ก็มากเกินพอ 9

“... คะ กลับบ้านมันดึกแล้ว” ฉันเดินเข้าไปหาคุณเขาอย่างว่าง่าย เพราะถ้าฉันไม่เชื่อฟังเขามันคงไม่เป็นผลดีกับตัวเองเท่าไร

“แล้วฉันบอกว่าให้เธอกลับ?” เสียงกระซิบแผ่วเบาพร้อมริมฝีปากร้อนขบที่ใบหูเบา ๆ ทำเอาไรขนฉันลุกซู่ ไปทั้งตัวจนต้องหดคอหนี

“ไม่ให้กลับแล้วหนูจะนอนไหน?” อย่าบอกนะว่าจะให้ฉันค้างที่นี่!

"แล้วไม่อยากนอนกับ..." คุณเขามองไปที่น้องพาร์ท

“อยากค่ะ!” ฉันฉีกยิ้มกว้าง

“อยากนอนกับฉัน!” คิ้วหนาเลิกขึ้นสูงยกค้างไว้

แต่ต้องหุบยิ้มแล้วกลืนน้ำลายลงคอเมื่อประโยคต่อมาน้ำเสียงคุณเขามันสั่นกระเส่าชวนขนลุก

“......” ฉันเลือกที่จะเงียบ นี่ฉันต้องรองรับอารมณ์คุณเขาไปถึงเมื่อไหร่

“ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า” คุณเขาพูดแค่นั้นแล้วเดินออกจากห้องไปทันที

“แปลกคน บทจะใจดีก็ใจดี บทจะดุก็ดุจนน่ากลัว”

“แต่ช่างเถอะคืนนี้ฉันจะได้นอนกอดน้องพาร์ทให้หายคิดถึง!”

"คืนนี้พี่แนนขอนอนกอดนะครับ!"

ฉันหันกลับไปพูดกับเจ้าตัวเล็กที่นอนหลับอยู่บนเตียง ริมฝีปากเล็กแดงระเรื่อจากพิษไข้ พร้อมหอมแก้มเบา ๆ ก่อนจะมองซ้ายมองขวากลัวคุณเขามาเห็นแล้วจะดุฉันอีก

“ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า”

“แล้วเสื้อผ้าจะเอาที่ไหนมาเปลี่ยน!” เมื่อนึกถึงคำพูดของคุณเขาแล้วต้องกุมขมับ แต่ถ้าไม่ทำตามฉันก็จะโดนดุ

สุดท้ายก็ต้องเข้าไปอาบน้ำส่วนเสื้อผ้าก็คงต้องใส่ชุดนักเรียนเหมือนเดิมนั่นแหละ!

"เฮ้อ! ทำไมต้องอดทนถึงขนาดนี้ด้วยนะ “

ฉันตั้งคำถามให้กับตัวเอง และคำตอบมันมีอยู่เพียงข้อเดียวคือน้องพาร์ท เพราะถ้าฉันได้อยู่ใกล้คุณเขา ก็เท่ากับฉันได้มีโอกาสได้อยู่ใกล้น้องพาร์ทไม่ว่าจะเจออะไรหนักกว่านี้ แนนนี่คนนี้ก็สู้ตาย!!

“นี่ครับนายของใช้ส่วนตัวคุณแนนนี่ที่นายสั่ง”

“แล้วที่ให้จัดการเรียบร้อยใช่ไหม?”