แค่นี้ก็มากเกินพอ 10

1 ชั่วโมงผ่านไป

“ตื่นแล้วเหรอครับ!” ระหว่างที่ฉันกำลังดูของในกระเป๋าที่ไม่รู้ว่าคุณเขาไปเอามาตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วยังเอาเสื้อผ้าของใช้ฉันมาตั้งหลายชุด น้องพาร์ทก็งัวเงียตื่นขึ้นมาพอดี

“อารมณ์ดีแบบนี้หายแล้วใช่ไหมเอ่ย” เห็นรอยยิ้มน้อย ๆ บนหน้าหล่อ ๆ ค่อยใจชื้นขึ้นมาหน่อย ถ้างอแงเอาแต่ร้องไห้เหมือนตอนแรกที่ฉันมามีหวังฉันได้ร้องไห้ตามแน่

“......” น้องพาร์ทไม่พูดเอาแต่มองหน้าแล้วส่งยิ้มหวานให้

“ตัวไม่ร้อนแล้วนิ” ฉันเอาตัวน้องพาร์ทมานั่งตัก ตอนนี้ตัวก็ไม่ร้อนมากแค่รุม ๆ แถมยังอารมณ์ดีแบบนี้คงจะดีขึ้นมากแล้ว

ฉันก็นั่งคุยเล่นกับน้องพาร์ท อยู่นาน จะดีแค่ไหนนะถ้าฉันได้มีโอกาสได้อยู่กับน้องแบบนี้ทุกวัน

“หิวไหมครับ!” ฉันก้มหน้าลงหอมแก้มน้อย ๆ ให้เต็มปอด พยายามเก็บเกี่ยวความสุขไว้ให้มากที่สุด เพราะฉันรู้ดีว่าเวลาของฉันมันมีไม่มาก

ส่วนคุณเขาตอนนี้น่าจะอยู่ห้องทำงานละมั้งเห็นแต่งตัวเสร็จก็เดินคุยโทรศัพท์ออกไป ฉันเองก็ไม่ได้สนใจเพราะมันไม่ใช่เรื่องอะไรของฉัน

“งั้นพี่แนนนี่ว่าเราออกไปหาอะไรทานกันดีกว่า” นี่ก็เกือบ ๆ จะสามทุ่มแล้วฉันเองก็เริ่มจะหิว ๆ แล้วเหมือนกัน

พูดจบฉันก็อุ้มน้องพาร์ท ออกไปข้างนอกเพราะดูท่าตัวเล็กก็คงหิวเห็นบอกไม่กินอะไรเลยทั้งวัน

“ไว้ผมว่างผมไปหาคุณแล้วกัน ครับผมรักพิมพ์นะ”

“ดูแลตัวเองด้วยละไว้เจอกัน!”

“......” ฉันเงียบเมื่อเจอสายตาดุดันเย็นชาคู่นั้น ทันทีที่คุณเขาหันมาเจอฉันจากที่ยิ้ม ๆ เขาก็ทำหน้าขรึมทันที

“ครับงั้นแค่นี้ก่อนนะไว้ปืนจะโทรหาอีกที” คุณเขาพูดเรียบ ๆ ก่อนจะวางสายแล้วเดินตรงมาอุ้มน้องพาร์ทจากฉัน

“ว่าไงครับตัวแสบยิ้มได้แบบนี้แสดงว่าหายแล้วใช่ไหม!” รอยยิ้มคำพูดสีหน้าท่าทางที่เขาพูดกับน้องพาร์ทมันอ่อนโยนมากจริง ๆ

“ไม่หิวหรือไงไปหาอะไรกินสิ!” แต่เวลาคุณเขาพูดกับฉัน มันกลับเย็นชาเอามาก ๆ ฉันก็ไม่เข้าใจว่าเขาจะอะไรกับฉันนักหนา บางทีฉันก็ทำตัวไม่ถูกเพราะฉันไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรให้เขาไม่พอใจหรือเปล่า

“ไม่ค่ะ หนูไม่หิว!” เจอสายตากดกันแบบนี้ใครจะกินอะไรลงละ สำหรับฉันแค่หายใจก็ผิดแล้วสินะ

แต่เมื่อกี้ที่คุณเขาคุยโทรศัพท์ สีหน้าคำพูดเขาอ่อนหวานแบบนั้นแสดงว่าผู้หญิงคนนั้นต้องสำคัญกับเขามาก ๆ

ถ้าเดาไม่ผิดคงจะเป็นแฟนคุณเขาเพราะเคยได้ยินพี่ไทเกอร์พูดชื่ออยู่หลายครั้ง รวมถึงเรื่องแต่งงานถ้าเป็นแบบนั้นก็แสดงว่าฉันก็จะได้รับอิสรภาพแล้วสิ

แค่นึกถึงวันนั้นมันก็ดีใจอย่างบอกไม่ถูก

“ยิ้มอะไรของเธอ!” แต่ต้องหลุดออกจากภวังค์ความคิดเมื่อเสียงดุดัน ดังขึ้น นี่ฉันเผลอยิ้มออกไปเหรอ

“ปะ...เปล่าหนูแค่ดีใจที่เห็นน้องพาร์ทอาการดีขึ้น!” ฉันยิ้มให้น้องพาร์ทที่เริ่มจะซน มือไม้ไม่อยู่นิ่งเริ่มจิกดึงผมคุณเขา

“ซนนะเรา!”

“พาร์ท...ลูกป๋าเจ็บนะครับ!”

“แกล้งกันใช่ไหมแบบนี้!”

“เอิ๊ก!! อ๊าก ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!”