บทที่ 10/2

ศศินารับฟังคำตอบจากปิติศักดิ์ด้วยใจสั่นหวิว สังหรณ์มากมายเกิดขึ้นในหัว เธอไม่รู้ว่าภัทรพลมีเหตุผลอะไรที่ต้องโกหก ตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกันมาภัทรพลไม่เคยโกหกเธอเลยสักครั้ง วันอังคารที่แล้วเขาไม่ได้ไปดื่มกับปิติศักดิ์ ตัวเขาไม่มีกลิ่นเหล้า เธอยังคิดในแง่ดีว่าเพราะเขาต้องดูแลเพื่อนเลยไม่ดื่ม คีย์การ์ดในกระเป๋าไม่ใช่ของเพื่อนคุณเต้ แล้วของใคร ศศินาต้องตั้งสติอยู่นานกว่าจะขับรถกลับคอนโดได้ ห้าโมงเย็นเธอถึงห้องภัทรพลยังไม่กลับมา จนกระทั่งเวลาหนึ่งทุ่มซึ่งเป็นเวลาปกติที่เขากลับบ้าน ภัทรพลจึงโผล่หน้าเข้ามา

“นาทำอะไร หอมจัง กลิ่นแบบนี้กุ้งอบเกลือแน่ๆ เลยใช่ไหม”

เขาเดินเข้ามาหอมเธอที่แก้มของเธอ แล้วไปนั่งที่โต๊ะกินข้าว

“ว้าวมีแชมเปญด้วย เนื่องในโอกาสอะไร”

ภัทรพลเปิดฝาครอบกุ้งอบเกลือออก แล้วใช้ส้อมจิ้มกินอย่างอร่อย เพราะศศินาแกะมาเรียบร้อย ศศินามองแฟนหนุ่มนิ่งนานไม่ได้พูดอะไร เมื่อเขามองมาเธอก็หลบสายตาทำเป็นจัดจานเพราะไม่สามารถที่จะมองหน้าเขาได้

“นาปิดจ็อบใหญ่ของบริษัททีพีได้ เลยอยากฉลอง”

“โอ้โห มูลค่าร้อยล้านเลยนะนั้น เมียใครน้าเก่งจัง”

พูดพรางลุกขึ้นมาหอมแก้มอีกรอบศศินาเบี่ยงหน้าหลบเพราะทนรับสัมผัสจากเขาไม่ได้ แค่คิดว่าเขาโกหกเธอ เธอก็ไม่สามารถทนมองหน้าเขาได้อีกต่อไป ภัทรพลมีเหตุผลอะไรที่ต้องโกหกเธอ ศศินาคิดหาเหตุผลมากมายในหัวเพื่อหาข้อแก้ต่างให้เขา แต่ก็นึกเหตุผลที่ควรจะเป็นไม่ออก สังหรณ์ในใจรุนแรง ว่าเหตุการณ์คราวนี้จะไม่ธรรมดาเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา และมันต้องเป็นเรื่องใหญ่มาก

“พีทไปอาบน้ำก่อนนะ แล้วค่อยออกมากินข้าวกัน”

ภัทรพลเดินเข้ามากดจูบอีกรอบ รู้สึกแปลกใจที่ศศินาเบี่ยงตัวหลบอีกครั้ง

‘สงสัยจะเหนื่อย’

ภัทรพลคิดแล้วเดินเข้าไปอาบน้ำ ศศินาเดินตามเข้าไปเห็นแฟนหนุ่มเข้าไปอาบน้ำแล้ว เลยเดินมาหาโทรศัพท์เขา ล้วงกางเกงที่ถอดวางไว้ดูก็ไม่พบ เปิดกระเป๋าทำงานที่เขาหิ้วมาด้วยก็ไม่มี เธอทบทวนดูแล้วพบว่าช่วงนี้เธอไม่เคยเห็นโทรศัพท์ภัทรพลวางไว้อีกเลย ปกติเธอจะเป็นคนหยิบมาชาร์จให้เขาก่อนนอนทุกครั้ง ตั้งแต่กลับมาจากภูเก็ตเขาก็ไม่เคยวางทิ้งไว้อีก ถือโทรศัพท์ติดตัวตลอดพอเธอถามหาเพื่อที่จะชาร์จให้เขาก็บอกว่าชาร์จเต็มมาจากที่ทำงานแล้ว