บทที่ 14/3 ยุ่งเหยิง

“ขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะคะ”

ศศินาคว้ากระเป๋าลุกขึ้นยืน ไม่ไหว เธอไม่ไหวจริงๆ ถ้ายังนั่งอยู่ต่อ เธอคงเผลอแสดงความอ่อนแอออกมาแน่ๆ พร้อมเดินไปทางห้องน้ำสวนกับติณห์ที่กำลังจะกลับ

“คุณนาเข้าห้องน้ำเหรอครับ ผมกำลังจะกลับแล้ว ไว้เจอกันนะครับ”

ติณห์ส่งสัญญานให้เลขาของตนเดินออกไปก่อน

“สวัสดีค่ะคุณติณห์ ขับรถดีดีนะคะ”

ศศินาเดินสวนไปทางห้องน้ำ ติณห์ตัดสินใจเรียกเธอไว้

“คุณนาครับเรื่องที่ผมบอกว่าขอยื่นใบสมัครผมพูดจริงนะครับ”

ว่าแล้วก็ก้มหัวให้เธอเป็นการบอกลา แล้วหันหลังกลับ ศศินามองตามหลังติณห์แล้วเรียกเขาไว้

“คุณติณห์คะ เดี๋ยวก่อนค่ะ ...นาจะขอรบกวนคุณติณห์ไปส่งนาที่คอนโดได้ไหมคะ พอดีคุณพีทต้องไปส่งน้ำหวาน นาไม่อยากให้ย้อนไปย้อนมา”

ติณห์ได้ฟังก็ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

“ด้วยความเต็มใจครับ”

ภัทรพลไม่รู้ว่าครั้งสุดท้ายที่ขับรถเร็วขนาดนี้ คือเมื่อไหร่ ตลอดทางที่เขาไปส่งนลินีเธอชวนเขาคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ตลอดทางแต่มันไม่เข้าหัวเขาเลย เขาได้แต่พยักหน้า หันไปยิ้มรับและถามกลับไปเป็นครั้งคราว โดยที่จริงๆ ก็ไม่ได้สนใจเรื่องที่เธอพูดคุยแม้แต่น้อย ในหัวมันคิดไปถึงแต่หน้าไอ้ติณห์ที่ยิ้มระรื่นตอนที่เดินตามศศินาออกไป หลังจากส่งนลินีเสร็จเธอก็ถามเขาว่าต้องการจะขึ้นไปดื่มอะไรก่อนไหม แต่เขาก็ปฏิเสธไปโดยอ้างว่า มีงานที่ต้องเคลียร์ด่วน ออกจากคอนโดของนลินีได้ก็ตัดสินใจ ขึ้นทางด่วนมุ่งตรงกลับคอนโด มันโมโหมากขึ้นจนอยากบอกให้นลินีนั่งแท็กซี่กลับเอง เมื่อตอนที่นลินีถามเขาว่า

“คุณติณห์เขาต้องจีบพี่นาแน่ๆ เลยค่ะ สองคนนี้เหมาะกันมากเลยนะคะ พี่พีทว่าไหม”

“เหรอครับพี่ว่าไม่ค่อยเหมาะกันเท่าไหร่ คุณติณห์เขาดูเป็นคนนิ่งๆ นาก็เป็นคนนิ่งๆ อย่างนาต้องได้ผู้ชายที่คุยเก่ง เอาใจเก่ง ช่างพูดช่างคุยอย่าง.....”

“อย่างใครเหรอคะ”

“……….”

หญิงสาวเหลือบตามองแฟนหนุ่ม เห็นไม่พูดต่อเลยพูดว่า

“แต่น้ำหวานว่าเคมีคนคู่นี้เข้ากันดีนะคะ ถ้ารักกันจริงน่าจะเป็นคู่ที่น่ารัก เพราะดูใจเย็นด้วยกันทั้งคู่ เหมือนคุณพ่อคุณแม่น้ำหวานเลยค่ะ ดูแลกันดีมาก และน้ำหวานว่าคุณติณห์เขาดูเครซี่พี่นามาก น้ำหวานดูสายตาของเขาแล้ว.... บอกตรงๆ ว่าเขินแทนพี่นาค่ะ”

นลินีทำตาชวนฝัน หันไปมองแฟนหนุ่มเห็นทำหน้าไม่พอใจ เลยเอนตัวไปซบแขนเขาอย่างออดอ้อน

“แต่พี่พีทน่ารักกว่าค่ะ”

ภัทรพลเบี่ยงตัวออกห่างและหันหน้ามาหาเธอ

“ถึงแล้วครับ”

“ขอบคุณค่ะ พี่พีทจะขึ้นไปข้างบนไหมคะ”