บทที่ 15/1 ร้อนรน

เช้าวันถัดมา พอรู้สึกตัวเขาก็ควานหาศศินาด้วย ความเคยชินพอไม่เจอก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเธอนอนห้องเล็ก เลยเดินออกไปดูเคาะประตูอยู่สองสามครั้งก็เงียบ เลยลองหมุนลูกบิดดู ‘ไม่ได้ล็อก’ รีบเปิดเข้าไปมองหาเธอ ที่นอนเก็บเรียบร้อยเหมือนไม่ได้ใช้ มีเพียงไอจากความเย็นของเครื่องปรับอากาศบางเบาที่พอจะทำให้รู้ว่า เมื่อคืนเธอนอนที่นี่และเพิ่งปิดแอร์ไปไม่นาน ในตระกร้ามีชุดที่ใส่เมื่อวานพับวางอยู่อย่างเรียบร้อยรอแม่บ้านมาเก็บไปซักในวันพรุ่งนี้ เหลือบตามองนาฬิกาเพิ่งหกโมงสี่สิบห้านาที

“นารีบออกไปไหน แต่เช้า”

เดินมาดูที่เก็บกุญแจ กุญแจรถยนต์ของเธอไม่อยู่ หยิบโทรศัพท์มาโทรหา ไม่รับสาย

“โธ่เว้ย ไปไหนของเขาแต่เช้านะ”

ตัดสินใจเข้าไปอาบน้ำจะได้รีบเข้าออฟฟิศไปง้อ มาถึงออฟฟิศตอนแปดโมงตรง ก็ตรงไปยังห้องทำงานของเธอทันที

“คุณหญิงผมมีธุระสำคัญกับคุณนา ห้ามใครรบกวน”

“คุณพีทคะ..”

เสียงสมหญิงร้องตามแต่เขาไม่สนใจ เปิดประตูเข้าไปมองหาเธอ หาจนทั่วไม่พบ เลยเดินไปดูที่ห้องน้ำ เห็นสมหญิงเดินตามเข้ามา

“คุณหญิงคุณนาไปไหน”

“คุณนาลาค่ะ”

“ห๊า ลา ลาไปไหน”

“ไม่ทราบค่ะ”

“เป็นเลขาประสาอะไรถึงไม่ทราบว่าเจ้านายหายไปไหน”

สมหญิงตัวสั่นด้วยความตกใจ คุณพีทผู้อารมณ์ดีเป็นนิจ แต่วันนี้ดูอารมณ์เสีย

‘คุณนาทำอะไรให้คุณพีทไม่พอใจนะ ถึงได้อามณ์เสียแต่เช้า’ สมหญิงคิดแต่ไม่กล้าพูดออกไป

ภัทรพลเดินกลับห้องทำงานของตนเองอย่างหัวเสีย

“นาไปไหนของเขานะ ร้อยวันพันปีไม่เคยลา... หรือจะไม่สบาย”

ภัทรพลครุ่นคิดหยิบโทรศัพท์มาโทรหาศศินา เธอก็ไม่ยอมรับ เลยโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างหงุดหงิด

Rrrrrr Rrrrrr เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น

สงสัยนาจะโทรกลับมา รีบหยิบมารับสายด้วยความดีใจ

“ฮัลโหล นา”

“พี่พีทน้ำหวานค่ะ รอสายพี่นาอยู่เหรอคะ”

“ขอโทษทีครับน้ำหวานพี่ไม่ทันดูน้ำหวานมีอะไรไหมครับ”

“แหม น้ำหวานโทรหาพี่พีทไม่ได้เหรอคะน้ำหวานแค่ ..คิดถึง พี่พีทยุ่งเหรอคะน้ำหวานขอโทษ งั้นน้ำหวานไม่รบกวนแล้วแค่นี้นะคะ”

นลินีพูดด้วยความน้อยใจ