1/2

“นี่เงินค่าตัวเธอ เอาไป ส่วนนี่ฉันทำบุญ” ไม่นานภูภามว์ก็หันกลับมาพร้อมเงินเป็นฟ่อน ๆ ในมือ แล้วยื่นให้เธอตามจำนวนที่ตกลงกันไว้

“ขอบคุณค่ะเฮีย” แล้วคนอย่างอลีนาจะทำอะไรได้ นอกจากส่งยิ้มสวย ๆ แบมือรับเงินไว้อย่างนอบน้อม แม้ในใจจะไม่ชอบท่าทีหยิ่งผยองของอีกฝ่ายก็ตาม

ก่อนหน้านี้ยังดูเป็นผู้ชายอบอุ่นอยู่เลย พอรู้ว่าเธอไม่ประสาเรื่องบนเตียงก็หน้าหงิกขึ้นมาเชียว

ไม่เป็นเรื่องบนเตียง มันผิดนักหรือไง ! ของแบบนี้มันฝึกกันได้ โดนไปแค่รอบเดียวเธอยังพอรู้แนวเลย ว่าจังหวะไหนควรสู้ จังหวะไหนควรผ่อนปรน

“เอ้า ! รับเงินแล้วก็ไปแต่งตัวสิ จะรอให้ฉันซ้ำหรือไง”

“อ่าว ไหนเฮียว่าค้างคืนไงคะ” ดวงตากลมโตใสซื่อมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

“ดูตัวเองก่อนไหม สภาพเหมือนศพเดินได้แบบนี้ ใครจะไปเอาลง !”

ภูภามว์อยากซ้ำอยู่หรอก แต่จากสภาพของอลีนาเกรงว่าจะรับไม่ไหว เผลอ ๆ รอบถัดไป เธอคงได้ช็อกตายระหว่างทาง

“ขอโทษค่ะ” หญิงสาวฝืนฉีกยิ้มให้เขาแล้วแอบค่อนขอดในใจ ...ก็ที่เธอเป็นแบบนี้ มันเพราะฝีมือใครกันเล่า ! ถ้าไม่ใช่เขาที่หื่นกามกระแทกเอา กระแทกเอาอย่างไม่บันยะบันยัง

จากนั้นถึงค่อย ๆ ขยับกายที่ห่อหุ้มด้วยผ้าห่มของม่านรูดก้าวลงจากเตียง วินาทีแรกที่เท้าสัมผัสถึงพื้น ความเจ็บแสบตรงกึ่งกลางกายก็แล่นปราดพุ่งกระแทกหัวใจเข้าอย่างจัง

“อู้ย...” ส่งผลให้มีหยดน้ำวาวใสเอ่อคลอขึ้นที่หน่วยตา อลีนาเบะปากน้อย ๆ คล้ายก้ำกึ่งจะร้องหรือไม่ร้องไห้ดี แต่เลือดนักสู้ในกายนั้นมีมาก เธอจึงฮึบเอาไว้ได้ทัน

“หึ ! เป็นไงละ อยากจะค้างคืน พาตัวเองลงจากเตียงยังไม่รอดเลย อวดเก่ง”

ถึงปากจะว่า แต่ภูภามว์ก็ตรงเข้ามาช่วยพยุงเธอพาไปส่งถึงในห้องน้ำ ก่อนออกไปก็ยังไม่วายแกล้งกระตุกผ้าห่มออกจากร่างเปลือยเปล่าของอลีนาให้เธอเขินอายเล่น

“อย่าลีลาละ ฉันจะไปรอที่รถ”

“เฮียนั่นแหละ ออกไปได้แล้ว” คนตัวเล็กอดไม่ได้ที่แหวใส่ เห็นแววตามากเล่ห์ประวิงอ้อยอิ่งอยู่ตามเนื้อตามตัว อลีนาก็หน้าร้อนผ่าว มือที่มีก็ปิดหนีไม่พอ แม้เขากับเธอจะร่วมกิจกรรมจ้ำจี้มะเขือเปราะกันมาแล้วก็เถอะ

“อายอะไร กระแทกจนเธอครางเสียงดังลั่นก็ทำมาแล้ว”

จ่ายไปตั้งหมื่นห้า ซ้ำก็ไม่ได้ แค่ขอดูนิด ๆ หน่อย ๆ ทิ้งทวน เขากับอลีนาคงเจอกันแค่คืนนี้เท่านั้นแหละ

อลีนาเคยบอกไปหรือยัง ว่าเธอเกลียดวาจาดิบเถื่อนของภูภามว์เหลือเกิน ‘เห่า’ ออกมาแต่ละอย่างไม่อายฟ้า อายดิน ผู้ชายแบบนี้ เธอเคยชื่นชมไปได้อย่างไรเนี่ย...