3 เพื่อนนอน

ตกเย็นอลีนาตัดสินใจมาตามนัด ดวงตากลมโตที่แฝงเร้นความซุกซนไว้เหลือบมองซ้ายทีขวาทีอย่างระแวดระวัง พอเห็นว่าทางสะดวกปลอดคน ถึงได้วิ่งไปที่รถกระบะสี่ประตูคันสีดำที่จอดอยู่ในรั้วของพื้นที่ส่วนบุคคล

ปึก !

หลังสิ้นเสียงปิดประตู รถกระบะคันดังกล่าวก็ขับเคลื่อนออกจากตรงนั้น โดยที่เจ้าของรถไม่คิดจะทักทายเธอสักคำ หรือบอกกล่าวว่าจะพาเธอไปไหนสักนิดก็ยังดี

เล่นเงียบเชียบแบบนี้ แอบกลัวนะเนี่ย !

จะพาเธอไปฆ่าหมกป่าหรือเปล่าก็ไม่รู้ สาธุ 69 รอแล้วนะ

แต่เจ้าของรถก็ทำอลีนากลัวได้ไม่นาน เพราะไม่ถึงสิบนาที รถกระบะคันสีดำก็แล่นมาจอดตรงหน้าน้ำตกเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ซึ่งทำเอาหญิงสาวถึงกับตาลุกวาว มิน่าเล่า พื้นที่แห่งนี้ถึงเป็นพื้นที่ส่วนบุคคล ห้ามคนนอกหรือแม้แต่พนักงานภายในไร่เข้ามาเหยียบ ที่แท้ก็มีของดีซุกไว้นี่เอง

ว่าแต่... คุณภูภามว์พาเธอมาทำอะไรที่นี่ ในป่าลึกขนาดนี้ ? คงไม่เอาเธอฆ่าอย่างที่แอบกลัวจริง ๆ หรอกนะ

“คิดอะไรเพ้อเจ้อ” แต่ก่อนที่อลีนาจะจินตนาการไปไกล เสียงเข้มของคนข้าง ๆ ก็ดังขึ้น

“เปล่านะคะ อุ้มยังไม่ได้คิดอะไรเลย”

“สายตาเธอมันฟ้อง” ภูภามว์ดักทางคนตรงหน้าที่ทำเป็นยิ้มแป้นแล้นกลบเกลื่อน เพื่อจะบอกว่าเขาอ่านสายตาเธอออก “แล้วถ้าฉันจะฆ่าเธอจริง ฉันจะพาเธอมาฆ่าในไร่ตัวเองทำไม”

“แฮะ ๆ” แล้วอลีนาคนนี้แก้ตัวอะไรได้ นอกจากหัวเราะเบา ๆ เก้อเขิน

เลี้ยงพรายกระซิบหรือเปล่าพ่อคู๊ณ... รู้ดี!

“แล้วเป็นอย่างไรบ้าง” อลีนานั่งตัวตรงพรืด เมื่ออยู่ ๆ ภูภามว์ก็พูดแทรกขึ้นระหว่างที่เธอแอบเหน็บแนมเขาในใจ

“ตอนเดินก็ยังมีเจ็บ ๆ แสบ ๆ อยู่บ้างค่ะ” แล้วยิ่งมีอาชีพเป็นพนักงานเสิร์ฟแล้วละก็ สุดแสนจะทรมานนักเชียว

“ยัยเด็กนี่ ! ! !” ทว่าคำตอบที่ได้รับเกือบทำภูภามว์สำลักน้ำลายตัวเอง “ฉันถามถึงเงินที่เอาไปจ่ายหนี้น่ะ พอหรือเปล่า ?”

ที่เมื่อคืนอลีนายอมลงทุน ‘ขายซิง’ ให้เขา ก็เพื่อเอาเงินไปใช้หนี้ไม่ใช่หรือไง ยัยแก้มซาลาเปาเป็นคนบอกเขาเองแท้ ๆ

“อ้าว” ใครจะไปคิดว่าภูภามว์จะสนใจเรื่องนี้ด้วย อลีนาก็นึกว่าเขาเป็นห่วงหรือรู้สึกผิดขึ้นมาบ้าง ที่หยาบโลนใส่เธอเมื่อคืน แล้วทิ้งไว้ที่ร้านเจ๊จุง ทั้ง ๆ ที่เพิ่งกระแทกกระทั้น ‘น้องหนูนุ่มนิ่ม’ ของเธอไปหมาด ๆ

“ว่าไง”

อลีนานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ว่าควรจะโกหกให้เรื่องมันจบ ๆ ไปดีไหม แต่สุดท้ายความซื่อตรงก็เป็นฝ่ายชนะ “เงินหมื่นเมื่อคืน มันพอจ่ายแค่ดอกเท่านั้นค่ะ อุ้มยังต้องหาเงินส่งต้นอีกเยอะ”

“หมายความว่าเธอยังต้องทำงานที่ร้านเจ๊จุงต่อ”

“ค่ะ” ริมฝีปากที่เคยเคลือบด้วยรอยยิ้มอยู่ตลอดเม้มเป็นเส้นตรงยามพูดถึงหนี้สินที่แบกไว้บนบ่า

ซึ่งทำเอาคนฟังไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไร อลีนาบอกว่าจะทำงานร้านเจ๊จุงต่อไป นั่นหมายความว่าเธออาจจะคิดสั้นทำเรื่องแบบเมื่อคืนอีกก็ได้

ยัยเด็กนี่ยิ่งสมองตื้น ๆ อยู่ เหมือนมีหัวไว้แค่คั่นหู

และที่สำคัญเธออาจจะไม่โชคดีเหมือนคราวนี้ หากอลีนาไปเจอผู้ชายโรคจิตขึ้นมาจะทำอย่างไร ยิ่งคิดภูภามว์ก็ยิ่งหัวร้อน

“งั้นเอางี้” น้ำเสียงจริงจังเรียกอลีนาให้หันไปมอง “มาเป็นเพื่อนนอนให้ฉัน... แล้วฉันจะให้เดือนละห้าหมื่น” ม่านตาคนฟังขยายกว้าง แล้วแทบจะถลนออกมา เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย

“...” หะ ห้าหมื่น ! เดือนละห้าหมื่นเนี่ยนะ ! บ้าไปแล้ว... สาวน้อยในวัย 20 ปี เรียนจบแค่มัธยมศึกษาปีที่ 6 ความสามารถก็หาไม่เจอ แต่มีผู้ชายมาขอเลี้ยง ให้เงินเดือนละครึ่งแสนเชียวเหรอ

“รู้ใช่ไหมว่าฉันไม่ชอบผู้หญิงเล่นตัว ยิ่งพยายามจะโก่งราคา ยิ่งไม่ชอบ”

“ปะ เปล่านะคะ” อลีนาย่นจมูกใส่คนที่กล่าวหาว่าเธอเล่นตัว ที่นิ่งไปเพราะเธอกำลังตกใจต่างหาก ภูภามว์จะไม่ปล่อยให้เธอคิดเลยหรือไง ขายตัวนะ ! ไม่ใช่ขายขนมครก ! ที่จะได้แงะออกจากหลุมแล้วใส่กล่องยื่นให้ลูกค้าง่าย ๆ น่ะ

“แล้วจะเอายังไง” กดดันเก่งเหลือเกินพ่อเอ๊ย...